| ನಾಗರಾಜ ವೈದ್ಯ
ಸಿನಿಮಾ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಥೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಪರಭಾಷೆಯ ಯಶಸ್ವಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು 'ರಿಮೇಕ್' ಮಾಡುವುದು ಒಂದು ಸುಲಭದ ದಾರಿ. ಆದರೆ ಈ 'ರಿಮೇಕ್' ಬುದ್ಧಿ ಈಗ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ಚಿಂತನೆಗಳಿಗೂ ಹಬ್ಬುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿದ್ಯಮಾನ. ನೆರೆಯ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಟ ವಿಜಯ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಹೊಸ ಕ್ರಾಂತಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಅಂತಹದ್ದೇ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲು ಕೆಲವರು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ವಿಜಯ್ ಗೆದ್ದರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ದರ್ಶನ್, ಸುದೀಪ್ ಅಥವಾ ಉಪೇಂದ್ರ ಅವರನ್ನು ಸಿಎಂ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಧೋಗತಿಯೂ ಹೌದು. ರಾಜಕೀಯ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಬರೆದಂತೆ ನಡೆಯುವ ಆಟವಲ್ಲ; ಅದು ಜನರ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆಗಿನ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ. ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೀಟಿ ಹೊಡೆಯುವ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೂ, ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹಕ್ಕು ಕೇಳುವ ಮತದಾರರಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯಬಾರದು.
ತಮಿಳುನಾಡಿನ ರಾಜಕೀಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವವರು ಅಲ್ಲಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಆಳವನ್ನು ಮೊದಲು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಕಳೆದ ಏಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಸಿ.ಎನ್.ಎಂ. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ, ಎಂ.ಜಿ. ರಾಮಚಂದ್ರನ್, ಜೆ. ಜಯಲಲಿತಾ ಅವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ವಿಜಯ್ ವರೆಗೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನಮಾನಸವು ತೆರೆಯ ನಾಯಕನನ್ನು ಆಳುವ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನೇ ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮಾದರಿ ಬೇರುಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ತಿರುವಿಹಾಕಿ ನೋಡಿದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ, ಚಿಂತಕರಿಗೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ನೈತಿಕ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ತೆರೆಮರೆಯ ನಟರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರದ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ತಮಿಳುನಾಡಿನ 'ಒರಿಜಿನಲ್ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್' ಅನ್ನು ಇಲ್ಲಿ 'ರಿಮೇಕ್' ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಅಸಂಗತ.
ಇದು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಆದ್ಯತೆಗಳ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯೂ ಹೌದು. ಒಂದು ಸಮಾಜವು ತನ್ನ ನಾಯಕನನ್ನು ಯಾವ ಮಾನದಂಡದಿಂದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಆ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಬುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಖಡಕ್ ಡೈಲಾಗ್ ಹೊಡೆಯಬಲ್ಲನೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯಲು ಅರ್ಹತೆ ಬಂದುಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜಕಾರಣಿಯು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಸಿನಿಮಾದ ಕೃತಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಬರಡು ಭೂಮಿಯ ರೈತರ ಕಣ್ಣೀರನ್ನ, ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಯುವಕರ ಹತಾಶೆಯನ್ನ, ಅನಕ್ಷರಸ್ಥ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನ. ಇಂಥ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಬರೆದು, ಕ್ಯಾಮರಾ ಆ್ಯಂಗಲ್ ಸರಿಪಡಿಸಿ, ಒಂದೇ ಟೇಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ 'ಕಟ್' ಹೇಳಲು ಯಾವ ನಿರ್ದೇಶಕನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ 'ಆ್ಯಕ್ಷನ್' ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ.
ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನೆನಪಾಗುವುದು ಕನ್ನಡ ಕುಲತಿಲಕ ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್. ಅಂದು 'ಗೋಕಾಕ್ ಚಳವಳಿ'ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕವೇ ಅಣ್ಣಾವ್ರ ಹಿಂದೆ ಬೆಟ್ಟದಂತೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅಣ್ಣಾವ್ರಿಗೆ ಇದ್ದ ಜನಬೆಂಬಲದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗವೂ ಇಂದಿನ ಯಾವ ನಟರಿಗೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ವಾಸ್ತವ. ಆದರೆ ಅಣ್ಣಾವ್ರು ಎಂದಿಗೂ ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು ಕಲಾವಿದ, ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ. ರಾಜಕೀಯದ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಿಲುಕಲಾರೆ" ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಅವರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ಮಾದರಿ ಇಂದಿನ ನಟರಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠವಾಗಬೇಕು. ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ನಾಯಕನಾಗಿ ಮೆರೆಯುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವದ ಅಖಾಡದಲ್ಲಿ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಡಾ. ರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಡಾ. ರಾಜ್ ಅವರ ಈ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿಂದಿನ ಆಳವಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾವು ಇಂದಿನ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಅವರು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಬರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಕಲೆಯ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯ ಫಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನೂ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕಲಾವಿದನಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಶಕ್ತಿಯು ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಣ್ಣಾವ್ರು ಸಿನಿಮಾದ ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡತನವನ್ನು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು, ಭಕ್ತಿಭಾವವನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸಿದ ರೀತಿಯು, ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯು ಒಂದು ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತಂದಿತು. ಇದು ಅಧಿಕಾರದ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೆ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಗೌರವ ಬರುವುದು ಸ್ಥಾನದಿಂದಲ್ಲ, ಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ.
ಇಂದು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಯಾಂಡಲ್‌ವುಡ್ ತಾರೆಯರಾದ ಉಪೇಂದ್ರ, ಸುದೀಪ್ ಅಥವಾ ದರ್ಶನ್ ಅವರಂತಹವರು ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರಲಿ, ರಾಜಕೀಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರೆಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುವ ಮಕ್ಕಳೇ. ಉಪೇಂದ್ರ ಅವರ 'ಪ್ರಜಾಕೀಯ'ದ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವು ಎಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿ ಎಂಬುದು ಹಗಲುಗನಸಿನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಶೂಟಿಂಗ್ ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಜನಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನಾಡು ಉದ್ದಾರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ಎನ್ನುವುದು ಪೂರ್ಣಾವಧಿಯ ತಪಸ್ಸು. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಡೈಲಾಗ್ ಹೊಡೆದ ತಕ್ಷಣ ಸಮಾಜದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಬಗೆಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಂವಿಧಾನದ ಅರಿವು, ಆಡಳಿತದ ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ಜನರ ನೋವಿನ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಬೇಕು. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದಿನ ಚರ್ಚೆಗಳು ಕೇವಲ ಗ್ಲಾಮರ್ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಪೂಜೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿವೆಯೇ ಹೊರತು, ಸಿದ್ಧಾಂತ ಅಥವಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ.
ನಟರನ್ನು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಎಳೆತರುವ ಹಿಂದಿನ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ 'ತತ್ಕ್ಷಣ ಪರಿಹಾರ'ದ ಆಸೆ ಮತ್ತು 'ಮೆಸ್ಸಿಹಾ'ವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಲಕ್ಷಣ. ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಯಾ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಬಗೆಹರಿಸಬಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ ನಾಯಕನಿಗಾಗಿ ನಾವು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಸಿನಿಮಾಗಳು ನಮಗೆ ಅದನ್ನೇ ಕಲಿಸಿವೆ: ಕಥಾನಾಯಕ ಒಬ್ಬನೇ ಎಲ್ಲ ಖಳನಾಯಕರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಗೆಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ಒಬ್ಬನಲ್ಲ, ಸಮೂಹ; ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ನಿಧಾನ, ಸಂವಾದಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುವಂಥದ್ದು. ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಫೈಟ್ ನೋಡಿ ಕೈ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿನ ಹೋರಾಟ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಚಿಂತನೆ ಬೇಡುವಾಗ, ನಾವು ಕ್ಷಣಿಕ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ.
404 ಲಾಜಿಕ್ ಎರರ್: ಅಂದು ಬ್ಯಾನರ್ ಹರಿದು ದಂಡ ಹಾಕಿದ್ದ ನಾಯಕನಿಗೆ, ಇಂದು ಕಟೌಟ್‌ಗಳದ್ದೇ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ!
ಸಿಸ್ಟಮ್ ಬೂಟಿಂಗ್: ಭ್ರಮೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ನಡುವಿನ ಲಾಜಿಕ್ ಮಿಸ್‌ಮ್ಯಾಚ್!
ಸಿಎಂ ಕುರ್ಚಿ ಸರ್ವರ್ ಡೌನ್: ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಔಟ್, ಡಿಕೆಶಿ ಇನ್‌ಸ್ಟಾಲೇಶನ್‌ಗೆ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಬಫರಿಂಗ್!
ಸಿಸ್ಟಮ್ ಬೂಟಿಂಗ್... ಹ್ಯುಮಾನಿಟಿ ಸರ್ವರ್ ಲಾಗ್ಸ್ ಲೋಡಿಂಗ್... ಎರರ್ 404: ಲಾಜಿಕ್ ನಾಟ್ ಫೌಂಡ್!
ಸಿಸ್ಟಮ್‌ನಲ್ಲಿ 'ಬಗ್': ಕೇವಲ 800 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಜೀವವನ್ನೇ ತೆಗೆದ ಕ್ರೂರತೆ, ಮನುಷ್ಯರ 'ಮೋರಲ್ ಲಾಜಿಕ್' ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿವಾಳಿಯಾ?
ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ನಟರ ಹೆಸರುಗಳು ಕೇಳಿಬರಲು ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ಮೊದಲ ಕಾರಣ. ಇಂದಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಜನಾನುರಾಗಿಗಳಾಗುವ ಬದಲು ಹಣಾನುರಾಗಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕಾದವರು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಲಾಲಸೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಚೇರಿಗಳನ್ನು ವ್ಯವಹಾರದ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಜನರ ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಸೇವಾ ಕೇಂದ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವವರು ದಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಜನರು ಈ ರೀತಿ ಗ್ಲಾಮರ್‌ನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಗಳಿಸಿದರೆ, ಸಿನಿಮಾದ ಹೀರೊಗಳು ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂಥ ಸಂದಿಗ್ಧ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವದ್ದು. ಅವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾದ 'ಫೋರ್ತ್ ಎಸ್ಟೇಟ್' ಆಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಬದಲು, ಈ ಗ್ಲಾಮರ್ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ 'ಪ್ರಚಾರ ವೇದಿಕೆ'ಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ನಟನೊಬ್ಬ ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಲ್ಲುವ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಾಕು, ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಅಭಾವ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ರಸ್ತೆಗಳ ದುರ್ಗತಿ, ರೈತರ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಒಳಪುಟಗಳಿಗೆ ಸರಿದು, ಮುಖಪುಟವೆಲ್ಲ ತಾರೆಯ ಭಾವಚಿತ್ರದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ತುಲನೆ, ಆಡಳಿತದ ದಕ್ಷತೆಯ ಪರಾಮರ್ಶೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ, 'ಸ್ಟಾರ್ ಪವರ್'ಗೆ ಮಾರುಹೋಗುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲ ಧ್ಯೇಯಗಳಿಗೇ ದ್ರೋಹ ಬಗೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಜನರಿಗೆ 'ನ್ಯೂಸ್' ಬದಲು 'ವ್ಯೂಸ್' ನೀಡುವ, ಹಗುರವಾದ 'ಮನೋರಂಜನಾ ರಾಜಕೀಯ'ವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಹಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ನೋವಿನ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಈ ಸ್ಟಾರ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಯುವಜನತೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀರುತ್ತಿರುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮ. ಇಂದಿನ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯು ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು, ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ, ತಮ್ಮ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ನಟನ 'ಫ್ಯಾನ್ ಆರ್ಮಿ'ಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಕ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಫೇಸ್‌ಬುಕ್, ಟ್ವಿಟರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಕಣ್ಣೀರಿಡುವ 'ಟ್ರೋಲ್ ಪಡೆ'ಗಳು ಈ ಹುಚ್ಚು ಅಭಿಮಾನದ ಕುರೂಪದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು. ಚುನಾವಣೆಯೆಂದರೆ ಸಿನಿಮಾ ರಿಲೀಸಿನಂತೆ 'ಗೆಲ್ಲಿಸೋಣ' ಎಂಬ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯವಾಗಿದೆ. ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಆ ನಾಯಕನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಯುವ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ಮೂಲಕ ರಚನಾತ್ಮಕ ವಿಮರ್ಶೆ, ಅಸಹಮತಿ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ನಶಿಸಿಹೋಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.
ನಾವು ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನೋಡಬೇಕಾದ ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ, ಈಗಾಗಲೇ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿರುವ ನಟರ ಸಾಧನೆಯ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ. ಕೆಲವರು ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲು ಅನುಭವಿಸಿ ಮರಳಿ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗಕ್ಕೆ ಓಡಿಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಗೆದ್ದರೂ, ಮೌನ ಸಾಧಕರಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಅವರು ಕನಸು ಕಂಡಂತಹ 'ಮಹಾಪರಿವರ್ತನೆ' ತರುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಘರ್ಜನೆಗಳು ವಿಧಾನಸೌಧದ ಗೋಡೆಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಹೋಗಿವೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ವಿಧಾನಸಭೆಯು ಥಿಯೇಟರ್ ಅಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ಎದುರಾಗುತ್ತಾನೆ, ವಿಲನ್ ಅಲ್ಲ. ನಿಯಮಗಳು, ನಿಯಮಾವಳಿಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ಆದೇಶಗಳು, ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬ ನಟನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ 'ಟ್ವಿಸ್ಟ್'ಗಳು. ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಅತಿಮಾನುಷ ಬಲ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವೈಫಲ್ಯಗಳು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠವೇನೆಂದರೆ, ರಾಜಕೀಯವೆಂಬುದು ಕೀರ್ತಿಯ ಶಿಖರವನ್ನೇರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲ; ಅದು ತ್ಯಾಗದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುವ ತಾಕತ್ತನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸನ್ನಿವೇಶವು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನೂ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲತತ್ವಗಳು, ಮತದಾನದ ಮಹತ್ವ, ಸದಾಡಳಿತದ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಕಲಿಸದಿರುವುದು ಈ ಗ್ಲಾಮರ್ ಯುಗಕ್ಕೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಪದವಿ ಪಡೆದು ಹೊರಬರುವಾಗ ತನಗೆ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕು ಯಾಕೆ ಕೊಡಲಾಯಿತು ಎಂಬ ನಾಗರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಈ ನಟ-ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಹೊಳಪಿಗೆ ಮರುಳಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸಾಕ್ಷರತೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಕಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಈ 'ಸಿನಿಮಾ ರಿಮೇಕ್' ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರತರಬೇಕಿದೆ. ಇದು ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.
ಒಬ್ಬ ನಟನ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಅವನ ಕಲೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚುವುದು, ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಅವನ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವುದು, ಅವನ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಹಜ. ಆದರೆ, ಅದೇ ನಟನು ರಾಜ್ಯದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ನಾಯಕನಾಗಲು ಸರ್ವಸಮರ್ಥ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ನಮ್ಮ ತೀರ್ಮಾನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕುಂಬಳಕಾಯಿಯನ್ನು ಕೆತ್ತಿ ಸುಂದರವಾದ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಹಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಆಗಲಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ, ಸ್ಟಾರ್ ನಟನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ನಾಡಿಗೆ ದಿಕ್ಸೂಚಿಯಾಗುವ ವಿವೇಕವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸ ಈ ಎರಡು ಭಾವನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮತದಾರನ ಮೇಲಿದೆ.
ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೇ ಬೇರೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ನೆಲದ ಗುಣವೇ ಬೇರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಸಿನಿಮಾ ನಟರನ್ನು ದೇವರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮತ ಹಾಕಬಹುದು, ಆದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮತದಾರರು ಬುದ್ಧಿವಂತರಿದ್ದಾರೆ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವ ಜನಕ್ಕೆ, ನಾಡಿನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿಯುವವನು ಯಾರು ಎಂಬ ಅರಿವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ರಿಮೇಕ್ ಮಾಡುವ ರೋಗದಿಂದ ನಾವು ಹೊರಬರಬೇಕಿದೆ. ನಟರು ನಟರಾಗಿ ಉಳಿದು ಕಲೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಲಿ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನಿಜವಾದ ಜನಸೇವಕರಾಗಿ ನಾಡನ್ನು ಕಟ್ಟಲಿ. ಒಬ್ಬ ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಅವರು ತೋರಿದ ಆ ಘನತೆ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತು ಇಂದಿನ ಎಲ್ಲ ತಾರೆಯರಿಗೂ ಮಾದರಿಯಾಗಲಿ. ಗ್ಲಾಮರ್‌ನ ಮಿಂಚು ಬಹಳ ದಿನ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸೇವೆಯ ಬೆಳಕು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯ.
ನಿಜವಾದ ಬದಲಾವಣೆ ಬರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬುಡದಿಂದ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಿನಿಮಾ ನಟರ 'ರಿಮೇಕ್' ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಬೇಕಿರುವುದು, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸದ, ಜನರಲ್ಲಿ ಸೇವಾಭಾವವನ್ನು ತುಂಬುವ, ನೆಲಮಟ್ಟದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ, ಕಲೆಯನ್ನೂ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯನ್ನೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸುವ ನೂರಾರು ಯುವ ಚಿಂತಕರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಸಂಘಟಕರು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ನಾಡಿನ ಭವಿಷ್ಯವೆಂಬ ಬೃಹತ್ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಓರ್ವ ಸಮರ್ಥ ನಿರ್ದೇಶಕ, ಒಂದು ಸಶಕ್ತ ಕಥೆ, ಮತ್ತು ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳ ತಂಡದ ಅಗತ್ಯತೆ ಇದೆಯೇ ಹೊರತು, ಹೊಳಪಿನ ರಿಮೇಕ್ ನಾಯಕನ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಕನ್ನಡದ ಮಣ್ಣು; ಸದಾ ಸತ್ಯ, ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಟೊಳ್ಳು ಗ್ಲಾಮರ್ ಅಲ್ಲ.
❤️ ಈ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಓದಿ
❤️ಬರಿ ನೈಟ್ ಲೈಟ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕವಚ: ವಿಂಡೋಸ್ 11 ನಲ್ಲಿ ಬರಲಿದೆ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಕಲರ್ಸ್!
❤️WhatsApp ಅಕೌಂಟ್ ಹ್ಯಾಕ್ ತಡೆ: ಸೋಷಿಯಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸ್ಕ್ಯಾಮ್‌ನಿಂದ ಬಚಾವ್ ಆಗಿ!
❤️ಕ್ಯಾಸಿನೊಗಳ ಇತಿಹಾಸವೇ ಬದಲಾಯ್ತು: ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಚೀನ ದಾಳಗಳು ಹೇಳುವ ಕಥೆಯೇನು?
❤️ಐಡಿಇ (IDE): ಇದು ಕೋಡರ್‌ಗಳ ಪ್ಲೇಗ್ರೌಂಡ್ (VS Code)
❤️ಪ್ರೋಗ್ರಾಮೆಬಲ್ ಮೆಡಿಸಿನ್: ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್‌ನಂತೆ ಮೆದುಳಿನ ಒಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿದೆ ಈ ಡಿಎನ್‌ಎ ಡ್ರಗ್!
❤️ನಿಮ್ಮ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕೇ? ಈ 7 ಗುಪ್ತ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ!
❤️ಅಲ್ಝೈಮರ್ಸ್ ಮರೆವಿನ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕೇಬಿಡ್ತಾ ಮದ್ದು?
❤️ವೈರ್‌ಲೆಸ್ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲೂ ಆಪಲ್ ಇಯರ್‌ಪಾಡ್ಸ್‌ ನನ್ನ ಫೇವರಿಟ್ ಯಾಕೆ?
🟢 ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್‌ ಪಡೆಯಲು ನಮ್ಮ ವಾಟ್ಸಾಪ್‌ ಚಾನೆಲ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ JOIN ➤
🛒 ಆನ್‌ಲೈನ್‌ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕ್‌ ಬಳಸಿ
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್‌ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
