ಕೊನೆಯ ಕರೆ

  ಕಥೆ  | ನಾಗರಾಜ ವೈದ್ಯ

ಜೋಯಿಡಾದ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಆಕಾಶದಿಂದ ಸುರಿಯುವ ನೀರಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ನಿರಂತರವಾದ, ಎದೆಯೊಳಗೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಕಪ್ಪು ಮೌನ. ಆ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಜಾರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹನಿಯೂ ನೆಲಕ್ಕಪ್ಪಳಿಸುವಾಗ ಯಾವುದೋ ಪ್ರಾಚೀನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ರಾತ್ರಿ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಎರಡು ಗಂಟೆ ನಲವತ್ತೇಳು ನಿಮಿಷವಾಗಿತ್ತು. ಗಣೇಶನ ಗ್ಯಾರೇಜಿನ ಹಿಂದಿನ ಪುಟ್ಟ ಕೋಣೆಯ ಟೀನಿನ ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲೆ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಭೀಕರವಾಗಿ ಡೋಲು ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಬೀಡಿ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಇಂಜಿನ್ ಆಯಿಲ್‌ನ ವಾಸನೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಆ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆಯೂ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಆ ಶಬ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವನ ಹಳೆಯ ಮರದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತೆ ಜೀವ ತಳೆದಿತ್ತು. ಅದು ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಆಗಿ ವೈಬ್ರೇಟ್ ಆಗುತ್ತಾ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿದಾಗ, ಅದರೊಡನೆ ಬಂದ ರಿಂಗ್‌ಟೋನ್ ಕಾಡಿನ ಮೌನವನ್ನು ಸೀಳಿತ್ತು. ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ನ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಕೋಣೆಯ ಜೇಡರ ಬಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಚಿತ್ರ ನೆರಳುಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಬಂದದ್ದು ಅದೇ ಒಂಟಿ ಹೆಸರು, ಅನ್‌ನೋನ್ ನಂಬರ್.

ಗಣೇಶ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಕಂಬಳಿಯನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆಸೆದು ಎದ್ದು ಕುಳಿತ. ಅವನ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಆಟೋ ಚಾಲನೆಯ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ನಿಗೂಢ ಕರೆಗಳನ್ನು ಅವನು ಎಂದೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದು ಅವನ ಫೋನ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಫೋನ್‌ನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಡೆದಿತ್ತು, ಗಾಜಿನ ಚೂರುಗಳು ಜೇಡರ ಬಲೆಯಂತೆ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆ ಬಿರುಕಿನ ನಡುವೆ ಆ ಅನ್‌ನೋನ್ ನಂಬರ್ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೂರು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ದಾಂಡೇಲಿ ಮತ್ತು ಜೋಯಿಡಾ ನಡುವಿನ ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಮರಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನ ಬೈಕ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಫೋನ್ ಅದು.

ಅಂದು ಆ ಕಮರಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವನ ಹೆಸರು ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ. ಆತ ಕಾಳಿ ಟೈಗರ್ ರಿಸರ್ವ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಡೇಟಾ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಎಂದು ಮರುದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಪೊಲೀಸ್ ಫೈಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಪಘಾತ ಎಂದು ಮೂರೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕೇಸ್ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ದಿನದ ನೆನಪು ಮಾಸಿರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಬೈಕ್ ನಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿದ್ದ ರೀತಿ, ಅಲ್ಲಿ ಟೈರ್‌ನ ಮಾರ್ಕ್ ಇದ್ದ ರೀತಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಅದೊಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಪಘಾತವಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾರಿ ಹೇಳುವಂತಿತ್ತು. ಗಣೇಶ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಆ ಒಡೆದ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಆಟೋದ ಡ್ಯಾಶ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ.

ಗಣೇಶ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ತಣ್ಣನೆಯ ಫೋನ್ ಎತ್ತಿ ಕಿವಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಆ ಬದಿಯಿಂದ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಹ, ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಭಯವಿತ್ತು, ಯಾರೋ ಕುತ್ತಿಗೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಿರುವಂತಹ ಒದ್ದಾಟವಿತ್ತು. ಅಣ್ಣಾ ಕೇಳಿಸ್ತಿದ್ಯಾ, ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಲ್ಲ. ಆ ಧ್ವನಿ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಣೇಶನ ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಬೆವರು ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಡೇಟಾ ಸರ್ವರ್ ನಂಬರ್ ಉಳಿಸ್ಕೋ ಕಾಳಿ ಸೆವೆನ್ ನೋಡ್. ಆ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಉಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು. ಇದು ಬರೀ ಹುಲಿಗಳಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ, ನಾವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆ ಲೈನ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಟ್ ಆಯಿತು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೀಪ್ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು. ಗಣೇಶ ಆ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ. ಕಾಲ್ ಲಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಆ ಕರೆಯ ಯಾವುದೇ ದಾಖಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಂದಷ್ಟೇ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಂದರೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಯೂಟ್ಯೂಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಬೆಲೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ರೇಶನ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅಪ್‌ಡೇಟ್ ಮಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಈ ಕಾಳಿ ಸೆವೆನ್ ನೋಡ್ ಎಂಬ ಪದ ಅವನ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಮೊಳೆಯಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಳಿ ನದಿಯ ಆರ್ಭಟ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸತ್ತವನು ಹೇಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಣೇಶನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಮೊದಲೇ ಮಾಡಿಟ್ಟ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಆಗಿತ್ತೋ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾರೋ ಆ ಫೋನ್‌ಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೋ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಸಂಬಂಧಿತ ಲೇಖನಗಳು

ಕೊನೆಯ ಕರೆ - ಅಧ್ಯಾಯ 6

ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 16

ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 11

ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 10

ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಮನೆವರೆಗೆ ಬಂದ ಅದೃಶ್ಯ ಶತ್ರು ಯಾರು?

ಬೆಳಗಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮಳೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿರಾಮ ನೀಡಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಗಿಡಮರಗಳ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಮಂಜು ಕವಿದಿತ್ತು. ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಣ್ಣೀರು ಎರಚಿಕೊಂಡು, ಹಳೆಯ ಲುಂಗಿ ಮಡಚಿಟ್ಟು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ತನ್ನ ಆಟೋವನ್ನು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಆಟೋದ ಟು-ಸ್ಟ್ರೋಕ್ ಇಂಜಿನ್‌ನ ಸದ್ದು ಆ ಬೆಳಗಿನ ಮೌನವನ್ನು ಮುರಿಯಿತು. ಅವನು ಆಟೋವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಜೋಯಿಡಾ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪಕ್ಕದ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಜಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್ ಎಂಬ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಬೋರ್ಡ್ ನೇತಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಸಮಯವೇ ನಿಂತುಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕು ಹಳೆಯ ಡೆಸ್ಕ್‌ಟಾಪ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳು, ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ಸಿಪಿಯುಗಳು, ಮತ್ತು ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪ್ರಿಂಟರ್. ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ತೇವಗೊಂಡ ಮರದ ವಾಸನೆ ಸದಾ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮಾಲೀಕ ಅಜಿತ್. ಮೂವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನ ಯುವಕ. ಬೆಳಗಾವಿಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೇರಿದ್ದವನು, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ಓದು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಈ ಕಾಡಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಪಂಚ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣು ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ ಏನೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಗಣೇಶ ಒಳಬಂದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲಿಂದ ಕೈ ತೆಗೆದ. ಬನ್ನಿ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಇಷ್ಟು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ, ಏನಾದರೂ ಆರ್ಟಿಓ ಕೆಲಸ ಇತ್ತಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಗಣೇಶ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಒಡೆದ ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ನ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಜಿತ್‌ನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟ. ಅಜಿತ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ನೋಡಿದ.

ಅಜಿತ್ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಸತ್ತ ಹೋದವನು ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ಕಣೋ, ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ಬಿಡಿಸಿಕೊಡು ಎಂದು ಗಣೇಶ ವಿನಂತಿಸಿದ. ಅಜಿತ್ ನಗುತ್ತಾ ಆ ಫೋನ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಸತ್ತವರು ಮಾತಾಡೋಕೆ ಇದು ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲ. ಯಾರೋ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಫೂಲ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಆ ಫೋನ್‌ನ ಪವರ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದ. ಆದರೆ ಆ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಫೈಲ್ ಸಿಸ್ಟಂ ಮತ್ತು ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ಕೋಡ್‌ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಜಿತ್‌ನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನಗು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ಗಣೇಶಣ್ಣಾ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಫೋನ್ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಧ್ವನಿ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೇಳಿದ. ಅವನು ತನ್ನ ಡ್ರಾಯರ್‌ನಿಂದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಡೇಟಾ ಕೇಬಲ್ ತೆಗೆದು ಆ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಮುಖ್ಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಇದು ಕಸ್ಟಮ್ ರೋಮ್ ಹಾಕಿರುವ ಫೋನ್. ಅಂದರೆ ಇದರ ಆಪರೇಟಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಂ ಅನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದರೊಳಗೆ ಎನ್‌ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಆದ ಸಿಗ್ನಲ್ ಬ್ಯಾಕಪ್ ಇದೆ. ಪ್ರಸಾದ್ ಏನೋ ದೊಡ್ಡದನ್ನೇ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಎಂದ ಅಜಿತ್.

ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಸಿಸ್ಟಂನಲ್ಲಿ ಕಮಾಂಡ್ ಪ್ರಾಂಪ್ಟ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದ. ಆ ಕಪ್ಪು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಅಕ್ಷರಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲು ಶುರುವಾದವು. ಎಡಿಬಿ ಪುಲ್ ಕಮಾಂಡ್‌ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ಫೋನ್‌ನ ಇಂಟರ್ನಲ್ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೈಡನ್ ಫೋಲ್ಡರ್‌ಗಳನ್ನು ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಸಿಸ್ಟಂಗೆ ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದ. ಗಣೇಶ ಆ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ಬೆರಗಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಕಸರತ್ತಿನ ನಂತರ ಅಜಿತ್ ಆ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಡಿಲೀಟ್ ಆದ ಕಾಲ್ ಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ರಿಕವರ್ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ.

ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಡೇಟಾ ಮೂಡಿತು. ಕೊನೆಯ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯ ಒಳಗೆ ಆ ಫೋನ್‌ನಿಂದ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಕರೆಗಳು ಹೋಗಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಒಂದೇ ನಂಬರ್‌ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಆ ನಂಬರ್ ಧಾರವಾಡದ ಕೋಡ್ ಹೊಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಜಿತ್‌ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ಆ ಕಾಲ್ ಲಾಗ್ ಅಲ್ಲ. ಫೋನ್‌ನ ಸಿಸ್ಟಂ ಕ್ಯಾಶ್ ಫೋಲ್ಡರ್‌ನಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿದ್ದ ಒಂದು ಫೈಲ್ ಅವನ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸಿತು. ಆ ಫೈಲ್‌ನ ಹೆಸರು ಸಿಗ್ನಲ್ ಬ್ಯಾಕಪ್ ಎನ್‌ಕ್ರಿಪ್ಟೆಡ್ ಡಾಟ್ ಡಿಬಿ.

ಇದು ಸಿಗ್ನಲ್ ಆಪ್‌ನ ಮೆಸೇಜ್ ಬ್ಯಾಕಪ್. ಯಾರೋ ತುಂಬಾ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಆಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಇದು ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಹೇಳಿದ. ಇದನ್ನ ಓದಬಹುದಾ ಎಂದು ಗಣೇಶ ಕಾತರದಿಂದ ಕೇಳಿದ. ಅಜಿತ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ನೇರವಾಗಿ ಓದೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಇದಕ್ಕೆ ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬೇಕು. ಆದರೆ ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಮೆಟಾಡೇಟಾ ತೆಗೆಯಬಹುದು. ಅಂದರೆ ಈ ಫೋನ್ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಯಾವ ಸರ್ವರ್‌ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಟ್ರೇಸ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದ.

ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆರಳುಗಳನ್ನಾಡಿಸಿದ. ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಡಿಕೋಡ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಐಪಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ರಾರಾಜಿಸಿತು. ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಡಾಟ್ ಕಾಳಿ ರಿಸರ್ವ್ ಅನಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ ಡಾಟ್ ಇನ್. ಆ ವಿಳಾಸವನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಅಜಿತ್ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದ. ಗಣೇಶಣ್ಣಾ ಇಲ್ಲಿ ಅಸಲಿ ಆಟ ಶುರುವಾಗೋದು. ಈ ಡೊಮೈನ್ ನೋಡೋಕೆ ಕಾಳಿ ಟೈಗರ್ ರಿಸರ್ವ್‌ನ ಅಧಿಕೃತ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್‌ನಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಇದು ಅವರದ್ದಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಶ್ಯಾಡೋ ಸರ್ವರ್.

ಶ್ಯಾಡೋ ಸರ್ವರ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಜಿತ್ ಎಂದು ಗಣೇಶ ಅರ್ಥವಾಗದೆ ಕೇಳಿದ. ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅಂದರೆ ಈ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಡೇಟಾ ಹಬ್ ಇದು. ಕಾಡಿನ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳಿಂದ ಬರುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಿ ಸರ್ವರ್‌ಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಈ ಸರ್ವರ್‌ಗೆ ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇವರು ಬರೀ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಚಲನವಲನವನ್ನಷ್ಟೇ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಇವರು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದ.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ಗೊಂದಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನಮ್ಮನ್ನ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಅವರಿಗೇನು ಲಾಭ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅಜಿತ್‌ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಡೋಪಮೈನ್ ಹ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಕೇಳಿದ. ಗಣೇಶ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ. ಅಜಿತ್ ವಿವರಣೆಗೆ ಇಳಿದ. ನಮ್ಮ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀವಿ, ಯಾರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡ್ತೀವಿ, ಯಾವ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಕಂಪನಿಗಳು ಸದಾ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡ್ತಿರುತ್ತವೆ. ನಾವು ನೋಡುವ ವಿಡಿಯೋಗಳು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತವೆ, ಆ ರಾಸಾಯನಿಕವನ್ನೇ ಡೋಪಮೈನ್ ಅಂತಾರೆ.

ಈ ದೊಡ್ಡ ಟೆಕ್ ಕಂಪನಿಗಳು ಆ ಖುಷಿಯನ್ನೇ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿವೆ. ನಮ್ಮ ಡೇಟಾ ಕದ್ದು, ನಮಗೆ ಯಾವ ವಿಷಯ ಇಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಅವರೇ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ನಾವು ಮುಂದೆ ಏನು ಖರೀದಿಸಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮೂಲಕ ಅವರೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವರ ಕಂಟ್ರೋಲ್‌ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಆನ್‌ಲೈನ್ ಹ್ಯಾಕಿಂಗ್‌ಗಿಂತ ಘೋರವಾದದ್ದು. ಇವರು ಕಾಡಿನ ಹುಲಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮಂತಹ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅಜಿತ್ ಪ್ರಸಾದ್‌ನ ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೈಡನ್ ಜಿಪಿಎಸ್ ಲಾಗ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದ. ಅದು ಪ್ರಸಾದ್ ಮ್ಯಾನುವಲ್ ಆಗಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ, ಫೋನ್ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಪ್ರತಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಜಿಪಿಎಸ್ ಕೋಆರ್ಡಿನೇಟ್‌ಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಮ್ಯಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದ್ ಸಾಯುವ ಮೂರು ದಿನ ಮೊದಲು ಕಾಡಿನ ಆಳದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಪದೇ ಪದೇ ಹೋಗಿದ್ದ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪಾಯಿಂಟ್ ಎಂಟು ಎಂಟು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಡಿಗ್ರಿ ಉತ್ತರ ಅಕ್ಷಾಂಶ ಮತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಪಾಯಿಂಟ್ ಐದು ಆರು ಎರಡು ಒಂದು ಡಿಗ್ರಿ ಪೂರ್ವ ರೇಖಾಂಶ.

ಈ ಕೋಆರ್ಡಿನೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಅಜಿತ್ ಗೂಗಲ್ ಅರ್ಥ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಜೂಮ್ ಮಾಡಿದ. ದಟ್ಟ ಹಸಿರು ಕಾಡಿನ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗ್ರೇ ಬಣ್ಣದ ಚೌಕಾಕಾರದ ರಚನೆ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಅದು ಮೆಟಲ್ ಕಂಟೈನರ್‌ಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜಿತ್ ಆ ಮ್ಯಾಪ್ ಅನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜೂಮ್ ಮಾಡಿ, ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಈ ಜಾಗ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಯಾವ ಮ್ಯಾಪ್‌ನಲ್ಲೂ ದಾಖಲಾಗಿಲ್ಲ. ಇದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನ್‌ಮಾರ್ಕ್ಡ್ ಲೊಕೇಶನ್ ಎಂದ.

ಗಣೇಶ ಆ ಮ್ಯಾಪ್ ಅನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಆಟೋ ಚಾಲನೆಯ ಅನುಭವ ಆ ಕಾಡಿನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಗ್ಯಾಂಗಾವಳಿ ಹಳ್ಳದ ಪಕ್ಕದ ಜಾಗ ಅಜಿತ್. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಕಾಲುದಾರಿ ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಂತೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅಂಥ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈ ಕಂಟೈನರ್ ಯಾಕಿದೆ ಎಂದು ಗಣೇಶ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜಿತ್ ಆ ಸರ್ವರ್‌ನ ಮೆಟಾಡೇಟಾವನ್ನು ಡೀಪ್ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಲು ಮತ್ತೊಂದು ಟೂಲ್ ಬಳಸಿದ. ಆ ಸರ್ವರ್ ಯಾವ ಡೊಮೈನ್‌ಗೆ ಲಿಂಕ್ ಆಗಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕಿದಾಗ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಬ್ಲಿಂಕ್ ಆಯಿತು. ಮೆರಿಡಿಯನ್ ವೈಲ್ಡ್‌ಲೈಫ್ ಪ್ರೊಕ್ಯೂರ್‌ಮೆಂಟ್ ಲಿಮಿಟೆಡ್. ಆ ಹೆಸರಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಲೈವ್ ಆಗಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಮಿಟ್ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಡೇಟಾ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ಗಳ ವಿವರವಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಟೈಗರ್ ಮೂವ್‌ಮೆಂಟ್ ವೆಕ್ಟರ್ಸ್ ಎಂಬ ಫೋಲ್ಡರ್ ಲೈವ್ ಆಗಿ ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ಈಗ ವಿಷಯದ ಗಂಭೀರತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಫುಟವಾಗತೊಡಗಿತು. ಅಂದ್ರೆ ಅಜಿತ್, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಹುಲಿಗಳು ಈಗ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿವೆ, ಯಾವ ಕಡೆ ಹೋಗ್ತಿವೆ ಅಂತ ಇವ್ರು ಈ ಸರ್ವರ್ ಮೂಲಕ ಲೈವ್ ಆಗಿ ಕಳ್ಳ ಶಿಕಾರಿದಾರರಿಗೆ ಮಾರ್ತಿದ್ದಾರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಅಜಿತ್ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಹೌದು ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಹುಲಿಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ ಅನ್ನೋದು ಈ ದಂಧೆಯ ಮೊದಲ ಭಾಗ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅಸಲಿ ಭಯಾನಕ ವಿಷಯ ಇರುವುದು ಮುಂದಿನ ಫೋಲ್ಡರ್‌ನಲ್ಲಿ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು, ಫೇಸ್ ಟು ಇಂಟಿಗ್ರೇಶನ್ ಅಂತ ಒಂದು ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ರನ್ ಆಗ್ತಿದೆ ಎಂದ.

ಅಜಿತ್ ಆ ಫೇಸ್ ಟು ಇಂಟಿಗ್ರೇಶನ್ ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ಓಪನ್ ಮಾಡಿದ. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಜೋಯಿಡಾ ಮತ್ತು ದಾಂಡೇಲಿ ತಾಲೂಕಿನ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಮೊಬೈಲ್ ಲೊಕೇಶನ್ ಡೇಟಾ, ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯ ಅಪಘಾತಗಳ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಲಿಂಕ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಇವರು ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಚಲನೆಯನ್ನೂ ಮ್ಯಾಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್, ಲೋನ್ ವಿವರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲೆಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಇದನ್ನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ತಿದ್ದಾರೆ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ವಿವರಿಸಿದ.

ಹ್ಯೂಮನ್ ಲೈಫ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಇಂಡೆಕ್ಸ್ ಅಂತ ಒಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಅನ್ನು ಇವರು ಡೆವಲಪ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದರೆ ಈ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತ ಆದ್ರೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಗರಿಷ್ಠ ಎಷ್ಟು ಪರಿಹಾರ ಕೊಡಬಹುದು ಅಂತ ಮೊದಲೇ ರೇಟ್ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವದ ಮೌಲ್ಯ ಇವರ ಆ ನಿರ್ಜೀವ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರೀ ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ. ಒಬ್ಬ ಆಟೋ ಚಾಲಕ ಅಥವಾ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ಈ ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತರೆ, ಎಷ್ಟು ಕನಿಷ್ಠ ಪರಿಹಾರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕಂಪನಿಗೆ ಲಾಭವಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಕೇಸ್ ಅನ್ನು ಕೋರ್ಟ್ ಹೊರಗಡೆ ಸೆಟಲ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಈ ಸರ್ವರ್‌ನಲ್ಲಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಡೇಟಾ ಪಾಯಿಂಟ್ ಆಗಿ ಇವರು ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬದುಕಬೇಕು, ಯಾರಿಗೆ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಹೆಚ್ಚಾಗಬೇಕು, ಯಾರ ಕ್ಲೇಮ್ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಆಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಆ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದ್ದ. ಈ ಕರಾಳ ಜಾಲವನ್ನು ಹೊರತರಲು ಅವನು ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಕಲೆಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ಆ ರಾತ್ರಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅಪಘಾತದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಕೊಲ್ಲಲಾಯಿತು. ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಆದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಅವನ ಲೊಕೇಶನ್ ಅನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಯೇ ಆ ಕೊಲೆಗಾರರು ಬಂದಿದ್ದರು.

ಗಣೇಶನ ಮೈ ಜುಂ ಎಂದಿತು. ಪ್ರಸಾದ್ ಸಾಯುವಾಗ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ಅವನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೋಯಿತು. ಆ ಒಡೆದ ಫೋನ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಾಧನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಬ್ಬ ಅಮಾಯಕನ ಕೊನೆಯ ಕೂಗಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಇದನ್ನ ಹೀಗೆ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಬಿಡಬಾರದು ಅಜಿತ್. ಈ ಕಾಳಿ ಸೆವೆನ್ ನೋಡ್ ಎಲ್ಲಿದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ಎಂದು ಗಣೇಶ ದೃಢವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಅಜಿತ್ ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಗಣೇಶ ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗಣೇಶ ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಮರದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ದಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದಾಗ ಆಕಾಶ ಮತ್ತೆ ಕಪ್ಪಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಜಿತ್ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಏನೋ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ, ಆದರೆ ಗಣೇಶನ ಕಿವಿಗೆ ಅದು ನಾಟಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ವಿಚಾರ ಗುಂಯ್ಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನಂತಹ ಸಾವಿರಾರು ಮುಗ್ಧರ ಬದುಕನ್ನು ಯಾರೋ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲೋ, ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೋ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಮೂಲಕ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನನ್ನು ರೊಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸಿತ್ತು. ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮುಖ ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಆಟೋದ ಬಳಿ ಬಂದವನೇ, ಸೀಟಿನ ಕೆಳಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಟಾರ್ಚ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮಚ್ಚನ್ನು ತೆಗೆದು ಆಟೋದ ಮುಂಭಾಗದ ಡ್ಯಾಶ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಒಳಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡ.

ಇಂಜಿನ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಆಟೋ ಎಂದಿನಂತೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ನಂತರ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಸದ್ದು ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಜೋಯಿಡಾದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ದಾಂಡೇಲಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಅವನು ಹಿಡಿದ. ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ವೈಪರ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಆಗಾಗ ಗಾಜಿನ ಮೇಲಿನ ನೀರನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಟೋ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದ್ದ ದೈತ್ಯ ಮರಗಳು ಮಳೆಯ ನೀರನ್ನು ಹೀರಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ತಿರುವೂ ಅವನಿಗೆ ಕಂಠಪಾಠವಾಗಿತ್ತು. ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ನೋಡದ ಅಪಘಾತಗಳಿಲ್ಲ, ಕೇಳದ ಆಕ್ರಂದನಗಳಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಯಾರೋ ಬರೆದ ಕೋಡ್‌ನ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಎಂಬುದು ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರ ಕ್ರಮಿಸಿದ ನಂತರ ಗ್ಯಾಂಗಾವಳಿ ಹಳ್ಳದ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ವಾಹನಗಳು ಓಡಾಡುವ ರಸ್ತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯವರು ಗಸ್ತು ತಿರುಗಲು ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯರು ಸೌದೆ ತರಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಿರಿದಾದ ಕಾಲುದಾರಿ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಆಟೋವನ್ನು ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕಣಗಲು ಮರದ ಪೊದೆಯೊಳಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ನುಗ್ಗಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಆಟೋದ ಕೀಲಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೀಲವನ್ನು ತಲೆಗೆ ಹೊದ್ದುಕೊಂಡ. ಅಜಿತ್ ಬರೆದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಅಕ್ಷಾಂಶ ಮತ್ತು ರೇಖಾಂಶಗಳಿದ್ದ ಚೀಟಿ ಅವನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ನಡಿಗೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ನೆಲವೆಲ್ಲಾ ಕೊಳೆತ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಸರಿನಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಮೌನವನ್ನು ಮಳೆಯ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಭೇದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಗಣೇಶನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡಾನೆಗಳ ಹಾವಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯರ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಆ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಜಾಲದ ಭಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮರಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕ್ಯಾಮರಾ ಟ್ರ್ಯಾಪ್‌ಗಳನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಿದ. ಈ ಮೊದಲು ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಎಣಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಯಾಮರಾದ ಲೆನ್ಸ್ ತನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿ ಚಲನೆಯನ್ನು ಆ ಕಾಳಿ ಸೆವೆನ್ ನೋಡ್‌ಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಭಾಸವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಕಠಿಣ ನಡಿಗೆಯ ನಂತರ ಕಾಡಿನ ದಟ್ಟಣೆ ಕೊಂಚ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಮುಚ್ಚುವಷ್ಟು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದವು. ಗಣೇಶ ನಿಂತು ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ. ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಮಳೆಯ ಸದ್ದನ್ನು ಮೀರಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಏಕತಾನತೆಯ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಅದು ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಯಂತ್ರದ ಕೂಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನ್‌ಗಳು ತಿರುಗುವ ಸದ್ದಿನಂತಿತ್ತು. ಆ ಶಬ್ದ ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಅವನು ತನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದ. ಕೆಲವು ಪೊದೆಗಳನ್ನು ಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆ ದೃಶ್ಯ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಗಣೇಶ ಬೆರಗಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ.

ಅದೊಂದು ಕೃತಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸಣ್ಣ ಮೈದಾನದಂತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ದೊಡ್ಡ ಮೆಟಲ್ ಕಂಟೈನರ್‌ಗಳನ್ನು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೋಡಿಸಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ಗಳಿಗೆ ಮಿಲಿಟರಿ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಬಳಿಯುವಂತಹ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಕ್ಯಾಮೋಫ್ಲಾಜ್ ಪೇಂಟ್ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲಿನಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಅಥವಾ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ದಟ್ಟ ಮರಗಳ ಸಮೂಹದಂತೆಯೇ ಕಾಣುವಂತೆ ಅತ್ಯಂತ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಮೇಲೆ ಎರಡು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಡಿಶ್‌ಗಳು ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಆಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಸುತ್ತಲೂ ಹೈ-ವೋಲ್ಟೇಜ್ ವಿದ್ಯುತ್ ತಂತಿಗಳ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಹೈಟೆಕ್ ಕೇಂದ್ರವಿರುವುದು ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬಾರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು.

ಗಣೇಶ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೇಲಿಯ ಬಳಿ ತೆರಳಿದ. ಬೇಲಿಯ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ತಂತಿಗಳನ್ನು ಯಾರೋ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕುರುಹುಗಳಿದ್ದವು. ಪ್ರಾಯಶಃ ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ ಈ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಈ ಬೇಲಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿರಬೇಕು ಎಂದು ಗಣೇಶ ಊಹಿಸಿದ. ಆ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಜಾಗದ ಮೂಲಕ ಅವನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಒಳಗೆ ನುಸುಳಿದ. ಕಂಟೈನರ್‌ನ ಮುಖ್ಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಬಳಿ ಬಂದ. ಆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ದೊಡ್ಡ ಬೀಗವನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಜಜ್ಜಿ ಒಡೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಧ ತೆರೆದಿದ್ದ ಆ ಭಾರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿ ಬಳಸಿ ದೂಡಿದ.

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ ಕೂಡಲೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ತಣ್ಣನೆಯ, ಒಣ ಗಾಳಿ ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಹೊರಗಿನ ಕಾಡಿನ ಹಸಿ ವಾಸನೆಗೂ ಒಳಗಿನ ಆ ಎಸಿ ಗಾಳಿಯ ವಾಸನೆಗೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಗಣೇಶ ಮೆಲ್ಲನೆ ಒಳಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟ. ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ನ ಒಳಾಂಗಣವು ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಯ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್‌ನಂತಿತ್ತು. ಮೂರು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪಗಿನ ಎತ್ತರದ ಸರ್ವರ್ ರ್ಯಾಕ್‌ಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಎಲ್ಇಡಿ ದೀಪಗಳು ಕೆಂಪು, ಹಸಿರು ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಂಟೈನರ್‌ನ ಒಳಭಾಗ ಕೊಂಚ ಮಂಜುಮಂಜಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಸರ್ವರ್‌ಗಳಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಗಣೇಶನ ಎದೆಯ ಬಡಿತವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು.

ಕಂಟೈನರ್‌ನ ಕೊನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಡೆಸ್ಕ್ ಇತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ಮಾನಿಟರ್‌ಗಳು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಸೇವರ್ ಮೋಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಣೇಶ ಆ ಡೆಸ್ಕ್ ಬಳಿ ಹೋದ. ಮಾನಿಟರ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರಿಂಟ್ ಔಟ್ ಕಾಗದಗಳು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಯಾರೋ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದ ಕುರುಹುಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು. ಒಂದು ಅರ್ಧ ಕುಡಿದ ಕಾಫಿ ಕಪ್, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಲೋಗೋ ಇರುವ ಕೆಲವು ಫೈಲ್‌ಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಿಂದ ಟಾರ್ಚ್ ತೆಗೆದು ಆ ಕಾಗದಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದ.

ಅದರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯ ಕಾಗದವು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನಲ್ಲಿತ್ತು. ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಅಕ್ವಿಸಿಷನ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ವೀಕ್ ಥರ್ಟಿ ಫೋರ್ ಎಂದು ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಪ್ಪಾಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಕಾಳಿ ರಿಸರ್ವ್‌ನ ಮ್ಯಾಪ್ ಇತ್ತು. ಆ ಮ್ಯಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಆರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ವೃತ್ತಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ವೃತ್ತಗಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಟಿ-ಒನ್, ಟಿ-ಫೋರ್, ಟಿ-ಸೆವೆನ್ ಎಂಬ ಕೋಡ್‌ಗಳಿದ್ದವು. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಆಯಾ ಹುಲಿಗಳ ನಿಖರವಾದ ಲೊಕೇಶನ್ ಕೋಆರ್ಡಿನೇಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಚಲನೆಯ ವೇಗವನ್ನು ಲೈವ್ ಆಗಿ ಅಪ್‌ಡೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಟೇಬಲ್ ಇತ್ತು. ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಚೀನಾದ ಕೆಲವು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಐಪಿ ಅಡ್ರೆಸ್‌ಗಳಿಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಮಿಟ್ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಹುಲಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹಾಕಿದ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳೇ ಅವುಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಮೃತ್ಯುಶಾಸನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಗಣೇಶ ಮತ್ತೊಂದು ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ತೆರೆದ. ಅದರ ಮೇಲಿನ ತಲೆಬರಹ ನೋಡಿ ಅವನ ಕೈಗಳು ನಡುಗಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಫೇಸ್ ಟು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಹೋಮೋ ಸೇಪಿಯನ್ ಮೊಬಿಲಿಟಿ ಅನಾಲಿಸಿಸ್. ಆ ಫೈಲ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ವಿವರಗಳು ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನೇ ಅಣಕಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ಜೋಯಿಡಾ ಮತ್ತು ದಾಂಡೇಲಿ ಭಾಗದ ಟೆಲಿಕಾಂ ಟವರ್‌ಗಳಿಂದ ಕದ್ದ ಡೇಟಾವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಈ ಭಾಗದ ಜನರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ, ಯಾವ ರಸ್ತೆಯ ಮೂಲಕ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಟೀ ಕುಡಿಯಲು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿವರಗಳೂ ಆ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದವು.

ಅದರ ಪಕ್ಕದ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಒಪ್ಪಂದದ ಕರಡು ಪ್ರತಿ ಇತ್ತು. ಆ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಗಳು ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನರಿಗೆ ಪಾಲಿಸಿ ಕೊಡುವುದನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಅಥವಾ ವಿಪರೀತ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ವಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅಪಘಾತವಾದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಳೆದು, ಇವನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಕನಿಷ್ಠ ಪರಿಹಾರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವ, ಅವನ ಭಾವನೆಗಳು, ಅವನ ಕುಟುಂಬದ ಕಣ್ಣೀರು ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಸೊನ್ನೆ ಮತ್ತು ಒಂದರ ಭಾಷೆಯ ಡಿಜಿಟಲ್ ಡೇಟಾವಾಗಿ ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಗಣೇಶ ಆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಮಡಚಿ ತನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡ. ಈ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಅಜಿತ್‌ಗೆ ತಲುಪಿಸಿದರೆ ಈ ಕರಾಳ ಜಾಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ನ ನಿಶ್ಯಬ್ದವನ್ನು ಹರಿದುಹಾಕುವಂತೆ ಒಂದು ಕರ್ಕಶವಾದ ಶಬ್ದ ಮೊಳಗಿತು. ಗಣೇಶನ ಎದೆಬಡಿತ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿಂತುಹೋದಂತಾಯಿತು. ಶಬ್ದ ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅವನ ಜೇಬಿನಿಂದಲೇ. ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕನ ಆ ಒಡೆದ ಫೋನ್ ಮತ್ತೆ ರಿಂಗ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆ ಫೋನ್ ಆ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಸರ್ವರ್‌ನ ಲೋಕಲ್ ವೈಫೈ ಮೂಲಕ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿತ್ತು.

ಗಣೇಶ ನಡುಗುವ ಕೈಯಿಂದ ಫೋನ್ ಹೊರತೆಗೆದ. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಅನ್‌ನೋನ್ ನಂಬರ್ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಬಟನ್ ಒತ್ತಿ ಫೋನ್ ಅನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ತಂದ. ಆ ಬದಿಯಿಂದ ಯಾವ ಧ್ವನಿಯೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಹಮ್ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರು, ಯಾರು ಮಾತಾಡೋದು ಎಂದು ಗಣೇಶ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ಕೆಲವು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಮೌನದ ನಂತರ, ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾದ, ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿತು.

ಮಿಸ್ಟರ್ ಗಣೇಶ ಹೆಗಡೆ, ಆಟೋ ನಂಬರ್ ಕೆಎ ಐವತ್ತೊಂಬತ್ತು ಡಿ ಆರು ಆರು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು. ಆ ಧ್ವನಿ ಅವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಾತಕವನ್ನೇ ಓದುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು. ನೀವೀಗ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಪಾಯಿಂಟ್ ಎಂಟು ಎಂಟು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಡಿಗ್ರಿ ಅಕ್ಷಾಂಶದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಫೆಸಿಲಿಟಿಯ ಒಳಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸರ್ವರ್ ರ್ಯಾಕ್ ಮೂರು ಇದೆ, ನಿಮ್ಮ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಮಿಷನ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಇದೆ. ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಈಗ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ನೂರಾ ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಬಡಿಯುತ್ತಿದೆ, ಇದು ನಿಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಆತಂಕದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸಹಜವಾದದ್ದೇ.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಅವನು ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ. ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ನ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮರಾಗಳಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕೆಂಪು ಲೈಟ್ ಅವನನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಕೇವಲ ಅವನನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವನ ಆಂತರಿಕ ಭಯವನ್ನೂ ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದು ನಮಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದಿತ್ತು ಗಣೇಶ ಹೆಗಡೆ. ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ಡೇಟಾ, ನೀವು ಜಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್‌ಗೆ ಹೋದ ಸಮಯ, ನೀವು ಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿದ ಲೊಕೇಶನ್ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಅಲ್ಗಾರಿದಂಗೆ ಮೊದಲೇ ಫೀಡ್ ಆಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ನಾವು ಮೊದಲೇ ಊಹಿಸಿದ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್‌ನಂತೆಯೇ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯರಾದ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಿಡಿಕ್ಟಬಲ್ ಎಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ನಮ್ಮ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿರುತ್ತದೆ.

ಆ ಧ್ವನಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತೂ ಗಣೇಶನ ಮೆದುಳಿಗೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನೇ ಅಜಿತ್ ಡೋಪಮೈನ್ ಹ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಬಿಹೇವಿಯರಲ್ ಟ್ರ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದ. ಅವನು ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟು ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ಹೊರತರಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಿಸ್ಟಂ ಅವನ ಜೀವದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಎಲಿಮಿನೇಟ್ ಮಾಡಿತು. ಈಗ ನೀವೂ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಗಣೇಶ ಹೆಗಡೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಶಾಲೆಯ ವ್ಯಾನ್ ರೂಟ್, ಅವಳು ಆಟವಾಡುವ ಜಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಡೇಟಾಬೇಸ್‌ನಲ್ಲಿದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮಂತಹವರಿಗಿಲ್ಲ. ಆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಹೊರನಡೆಯಿರಿ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಜೀವದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಮರು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಆ ಧ್ವನಿ ನಿಂತಿತು. ಲೈನ್ ಕಟ್ ಆಯಿತು. ಗಣೇಶನ ಇಡೀ ದೇಹ ಬೆವರಿನಿಂದ ತೊಯ್ದುಹೋಗಿತ್ತು. ಆ ಎಸಿ ರೂಮ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದಾಗ ಅವನ ಒಳಗಿದ್ದ ತಂದೆಯ ಭಯ ಜಾಗೃತವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ, ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಮುಖ ಮತ್ತು ಆ ಕಾಗದಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಡೇಟಾ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಆಟೋ ಚಾಲಕನಾಗಿ ತಾನು ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ದೈತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಶರಣಾಗಲು ಅವನು ಸಿದ್ಧನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಭದ್ರವಾಗಿ ಮಡಚಿ ತನ್ನ ಒಳಜೇಬಿಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡ.

ಗಣೇಶ ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ನಿಂದ ಹೊರಬರಲು ತಿರುಗಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಕಂಟೈನರ್‌ನ ಬಾಗಿಲು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಇದು ಅಟೊಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಲಾಕಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಂ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರು ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಂಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಣೇಶ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಆ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಗಿಲಿನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ. ಬಾಗಿಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚುವ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ಮೊದಲು ಅವನು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಆ ಸಣ್ಣ ಹಾರ್ನ್‌ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಿದ. ಬಾಗಿಲು ಭಾರೀ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಲಾಕ್ ಆಯಿತು. ಗಣೇಶ ಹೊರಗಿನ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ.

ಮಳೆ ಈಗ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿರುಸಾಗಿತ್ತು. ಗಣೇಶ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಕಾಡಿನ ದಾರಿಯತ್ತ ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು, ಮುಳ್ಳುಗಳು ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದರ ಅರಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಊರನ್ನು ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ರಾಕ್ಷಸರಿಂದ ಉಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲ ಮಾತ್ರ ಅವನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಆಟೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ದಣಿದಿದ್ದ. ಆಟೋವನ್ನು ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಆಕ್ಸಿಲರೇಟರ್ ಅದುಮಿದ.

ಆಟೋ ಆ ಕೆಸರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತಾ, ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯ ಡಾಂಬರಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರಿತು. ಗಣೇಶನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪದೇ ಪದೇ ರಿಯರ್ ವ್ಯೂ ಮಿರರ್‌ನತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಯಾರಾದರೂ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಪ್ರತಿ ಕಾರು, ಪ್ರತಿ ಲಾರಿ ಕೂಡ ಆ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ಸಾವಿನ ದೂತರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ನೇರವಾಗಿ ಜೋಯಿಡಾದ ಜಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್‌ನತ್ತ ಆಟೋವನ್ನು ಓಡಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅಜಿತ್ ತನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಕಾಗದಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಒಡೆದ ಫೋನ್ ಈಗ ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಈ ಇಡೀ ಕರಾಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕೆಡವಬಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ಗಣೇಶನ ಆಟೋದ ಇಂಜಿನ್ ಸದ್ದು ಜಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸೆಂಟರ್‌ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಆಟೋದ ಚಕ್ರಗಳು ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಹೂತುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಮಳೆಯ ನೀರು ಆಟೋದ ಟಾರ್ಪಾಲಿನ್ ಮೇಲಿಂದ ಜಲಪಾತದಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗಣೇಶ ಆಟೋದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವಾಗ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂಗಿಯೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಎದೆಯ ಬಡಿತ ಇನ್ನೂ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಮರದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಒಳನುಗ್ಗಿದ. ಅಲ್ಲಿನ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಜಿತ್ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಗಣೇಶನನ್ನು ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಅಜಿತ್ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಹಾರಿಬಂದ.

ಗಣೇಶಣ್ಣಾ ಏನಾಯ್ತು, ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕೆಸರು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದ. ಗಣೇಶ ಮಾತನಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ನಡುಗುವ ಕೈಯಿಂದ ತನ್ನ ಒದ್ದೆಯಾದ ಒಳಜೇಬಿಗೆ ಕೈಹಾಕಿದ. ನಾಲ್ಕು ಮಡಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ, ಕೊಂಚ ತೇವಗೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಪ್ರಿಂಟ್ ಔಟ್ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಜಿತ್‌ನ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟ. ಅಜಿತ್ ಆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಅಕ್ವಿಸಿಷನ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಫೇಸ್ ಟು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಹೋಮೋ ಸೇಪಿಯನ್ ಮೊಬಿಲಿಟಿ ಅನಾಲಿಸಿಸ್ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಜಿತ್‌ನ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿತು.

ಇದು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ತು ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಇದು ಬರೀ ಡೇಟಾ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಸಾವಿನ ವಾರಂಟ್ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. ಗಣೇಶ ಆ ಕಂಟೈನರ್ ಒಳಗೆ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು, ಆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ವನಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತವನ್ನು ಅದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ್ದನ್ನು, ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಗಳ ಶಾಲೆಯ ದಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟ. ಅಜಿತ್ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಮೌನವಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಒರಗಿದ. ಅವನಿಗೆ ಆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಹಿಂದಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಜಾಲದ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು ಗಣೇಶಣ್ಣಾ. ಇವರು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದ.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳ ಆಳ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಜಿತ್ ವಿವರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ. ನೋಡು ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸುವಾಗ, ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಷ್ಟ, ಕಷ್ಟ, ಭಯ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಈ ಅಲ್ಗಾರಿದಂಗಳು ದಾಖಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನೀವು ಯೂಟ್ಯೂಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡಿ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ನಿಲ್ಲುತ್ತೀರೋ, ಆ ವಿಡಿಯೋ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಡೋಪಮೈನ್ ರಿಲೀಸ್ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಡೋಪಮೈನ್ ಎನ್ನುವ ರಾಸಾಯನಿಕವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ಫೋನ್‌ಗೆ ದಾಸರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು. ಈ ಕಂಪನಿಗಳು ಆ ರಾಸಾಯನಿಕದ ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಅನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿರುವ ಈ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಆ ಡೋಪಮೈನ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಆಫ್‌ಲೈನ್ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಮ್ಯಾಪ್ ಮಾಡಿದೆ.

ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬರೀ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಪ್ರಿಡಿಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಭಯಪಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತ್ತೀರಿ, ಯಾರ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದು ಆ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆ ಧ್ವನಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕನ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಅವನು ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ಲೀಕ್ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ, ಆ ಸಿಸ್ಟಂ ಅವನ ದೈನಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್ ಅನ್ನು ಅನಲೈಸ್ ಮಾಡಿತು. ಅವನು ಯಾವ ದಿನ, ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ, ಯಾವ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ವೇಗವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕಿ, ಆ ನಿಖರವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಲಾರಿ ಅಥವಾ ಕಾರನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಹರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದೊಂದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಅಸಾಸಿನೇಶನ್ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಗಣೇಶನ ಬೆನ್ನುಹುರಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿತು.

ನಾವು ಈಗೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಜಿತ್, ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋಗೋಣವೇ ಎಂದು ಗಣೇಶ ಕೇಳಿದ. ಅಜಿತ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ. ಯಾವ ಪೊಲೀಸ್ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಈ ಡೇಟಾ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗಿದ್ದಾರೋ ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವೇನಾದರೂ ಈಗ ಈ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸ್ಟೇಷನ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರೆ, ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾವು ಕೂಡ ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯ ಯಾವುದೋ ಕಮರಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಒಂದೇ ದಾರಿ ಎಂದರೆ, ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಅದರದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲಿಸುವುದು. ನಾವು ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಬೆತ್ತಲೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಪ್ರಸಾದ್‌ನ ಫೋನ್ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಕೈ ಚಾಚಿದ.

ಗಣೇಶ ಜೇಬಿನಿಂದ ಆ ಫೋನ್ ತೆಗೆದುಕೊಟ್ಟ. ಅಜಿತ್ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಸಿಸ್ಟಂಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ. ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಟ್ಟುಹೋದ ಆ ಎನ್‌ಕ್ರಿಪ್ಟೆಡ್ ಬ್ಯಾಕಪ್ ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಒಂದು ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅಜಿತ್ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ. ಪ್ರಸಾದ್ ಸಾಯುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಯಾವುದು ಗಣೇಶಣ್ಣಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಗಣೇಶನಿಗೆ ಆ ಧ್ವನಿ ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಳಿ ಸೆವೆನ್ ನೋಡ್, ಅದೇ ಪದವನ್ನು ಅವನು ಉಸಿರು ಕಟ್ಟುವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದ ಗಣೇಶ. ಅಜಿತ್ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಿಂಚು ಮೂಡಿತು. ಅದೇ ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಆಗಿರಬಹುದು. ಸಾಯುವ ಕೊನೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ತಾನು ಅತ್ಯಂತ ಭದ್ರವಾಗಿ ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಹಸ್ಯವನ್ನೇ ಹೊರಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ಆ ಡೋಪಮೈನ್ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮಿಂಗ್‌ನ ಆಚೆಗೂ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅದು ಎಂದ ಅಜಿತ್.

ಅಜಿತ್ ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬಾಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಳಿ ಸೆವೆನ್ ನೋಡ್ ಎಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕ್ಯಾಪಿಟಲ್ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ಎಂಟರ್ ಒತ್ತಿದ. ಕೆಲವು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಫ್ರೀಜ್ ಆಯಿತು. ಇಬ್ಬರ ಉಸಿರಾಟವೂ ನಿಂತಂತಿತ್ತು. ನಂತರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕ್ಲಿಕ್ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಆ ಲಾಕ್ ಆದ ಫೈಲ್ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಸಾಲುಗಳ ಚಾಟ್ ಹಿಸ್ಟರಿ ಮತ್ತು ಇಮೇಲ್ ಲಾಗ್‌ಗಳು ಮೂಡಿಬಂದವು. ಗಣೇಶ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅಜಿತ್ ಆ ಚಾಟ್‌ಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಾಟ್‌ಗಳು ರೇಣುಕಾ ವೆಂಕಟ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಜೊತೆಗಿದ್ದವು. ಆಕೆ ಬೆಳಗಾವಿ ವೃತ್ತದ ವನ್ಯಜೀವಿ ಇಲಾಖೆಯ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದಳು.

ಇದು ಬರೀ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಕಂಪನಿಯ ಸ್ಕ್ಯಾಮ್ ಅಲ್ಲ ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಇದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೊಡ್ಡ ತಲೆಗಳು ಶಾಮೀಲಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಆ ಚಾಟ್‌ಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. ಆ ರೇಣುಕಾ ವೆಂಕಟ್ ಎಂಬ ಅಧಿಕಾರಿಯೇ ಈ ಮೆರಿಡಿಯನ್ ಕಂಪನಿಗೆ ಕಾಳಿ ರಿಸರ್ವ್‌ನೊಳಗೆ ಸರ್ವರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಎಣಿಕೆ ಮಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ಕ್ಯಾಮರಾಗಳ ಡೇಟಾವನ್ನು ಆ ಸರ್ವರ್ ಮೂಲಕ ನೇರವಾಗಿ ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯ್ಕ ಈ ಸರ್ವರ್‌ನ ಲಾಗ್ ಫೈಲ್‌ಗಳನ್ನು ಚೆಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಅಕ್ರಮ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಅವನು ಆ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದ, ಅವಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದ. ಆ ಚಾಟ್‌ಗಳು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿದ್ದವು.

ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಡೇಟಾ ಕಳ್ಳತನವಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯರ ಜೀವದ ಜೊತೆಗಿನ ಚೆಲ್ಲಾಟ. ನಾನು ಈ ಫೇಸ್ ಟು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ನ ಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಡೌನ್‌ಲೋಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ನ್ಯಾಷನಲ್ ಟೈಗರ್ ಕನ್ಸರ್ವೇಶನ್ ಅಥಾರಿಟಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಪ್ರಸಾದ್ ಆ ರೇಣುಕಾಗೆ ಕೊನೆಯ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ. ಆ ಮೆಸೇಜ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ಕೇವಲ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಘಾಟ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಅಪಘಾತ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಪ್ರಸಾದ್‌ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ನಿರ್ಧಾರ ಆ ಅಧಿಕಾರಿಯದ್ದೋ ಅಥವಾ ಆ ಅಲ್ಗಾರಿದಂದ್ದೋ ಎಂಬುದು ಈಗ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿತ್ತು. ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಬಲಿಪಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಿತ್ತು.

ನಾವು ಈ ಸೆಕೆಂಡಿಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಬೇಕು ಗಣೇಶಣ್ಣಾ. ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಡೇಟಾವನ್ನು, ನೀವು ತಂದಿರುವ ಆ ಪ್ರಿಂಟ್ ಔಟ್‌ಗಳ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು, ಪ್ರಸಾದ್‌ನ ಜಿಪಿಎಸ್ ಲಾಗ್ ಅನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಕಂಪ್ರೆಸ್ಡ್ ಫೈಲ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಈ ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಐವತ್ತು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕ್ಲೌಡ್ ಸರ್ವರ್‌ಗಳಿಗೆ, ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ, ಮತ್ತು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ ಇ ಫೈಲಿಂಗ್ ಪೋರ್ಟಲ್‌ಗೆ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಪುಶ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಇದು ಇಂಟರ್‌ನೆಟ್‌ನ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಡೊಮೈನ್‌ಗೆ ಸೇರಿತು ಅಂದರೆ, ಆ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ಇದನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣ ಮತ್ತೆ ವಾಪಸ್ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳ ಮುಖ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರು ತನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಏನಾದರೂ ತೊಂದರೆ ಮಾಡಬಹುದೇ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಅಜಿತ್ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ನಾವು ಈಗ ಇದನ್ನು ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರೂ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಈಗಲೇ ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಡೇಟಾ ಅವರ ಬಳಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಡೇಟಾ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಭಯ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ಲಾಜಿಕ್. ನಾವು ಈ ಡೇಟಾವನ್ನು ಪಬ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವರ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆ ಸಿಸ್ಟಂಗೆ ಮತ್ತು ಆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಇದೊಂದೇ ದಾರಿ ಎಂದ ಅಜಿತ್.

ಗಣೇಶ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಮಾಡು ಅಜಿತ್, ಏನೇ ಆದರೂ ಸರಿ, ಈ ರಾಕ್ಷಸ ಯಂತ್ರ ನಮಗೆ ಹೆದರಿಸುವುದನ್ನು ನಾವು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ನನ್ನ ಮಗಳು ನಾಳೆ ಈ ಭಯವಿಲ್ಲದ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದ. ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಸಿಸ್ಟಂನಲ್ಲಿ ಟಾರ್ ಬ್ರೌಸರ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದ. ತನ್ನ ಐಪಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ಹತ್ತಾರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಸರ್ವರ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಬೌನ್ಸ್ ಆಗುವಂತೆ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿದ. ಪ್ರಸಾದ್‌ನ ಆ ಎನ್‌ಕ್ರಿಪ್ಟೆಡ್ ಡೇಟಾವನ್ನು ಮತ್ತು ಗಣೇಶ ತಂದಿದ್ದ ಆ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಝಿಪ್ ಫೈಲ್ ರೆಡಿ ಮಾಡಿದ. ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಬಟನ್ ಮೇಲೆ ಕರ್ಸರ್ ಇಟ್ಟು ಗಣೇಶನ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಗಣೇಶ ಕಣ್ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಅಜಿತ್ ಎಂಟರ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದ.

ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಪ್ರೋಗ್ರೆಸ್ ಬಾರ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಡೇಟಾ ದೊಡ್ಡದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಆಗಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್, ಇಪ್ಪತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಒಳಗೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟ ಕೊಂಚ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತಾದರೂ, ಗಾಳಿಯ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಆ ಗಾಳಿಗೆ ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಹಳೆಯ ಬೋರ್ಡ್ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂವತ್ತೈದು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಬೆವರುವ ಕೈಗಳನ್ನು ಪ್ಯಾಂಟ್‌ಗೆ ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡ. ಗಣೇಶನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆ ಪ್ರೋಗ್ರೆಸ್ ಬಾರ್ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಐವತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಒಳಗಿದ್ದ ಲೈಟ್‌ಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಫ್ಲಿಕರ್ ಆಗಲು ಶುರುವಾದವು. ಅಜಿತ್‌ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆನ್ ಆಯಿತು. ಗಣೇಶಣ್ಣಾ, ಅವರು ನಮ್ಮ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಫೈರ್‌ವಾಲ್ ಬ್ರೇಕ್ ಮಾಡಲು ಟ್ರೈ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೂಗಿದ. ಆ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಸರ್ವರ್‌ನ ಅಲ್ಗಾರಿದಂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಡೇಟಾ ಪ್ಯಾಕೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ಅದು ಗುರುತಿಸಿತ್ತು. ಎಪ್ಪತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ವಾರ್ನಿಂಗ್, ಕನೆಕ್ಷನ್ ಅನ್‌ಸ್ಟೇಬಲ್ ಎಂಬ ಕೆಂಪು ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೂಡಿದವು.

ಅಜಿತ್ ತನ್ನ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಆಲ್ಟರ್ನೇಟ್ ರೂಟಿಂಗ್ ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ನೀನು ಇದನ್ನ ತಡೆಯೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಎಂದು ಅಜಿತ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ನೋಡಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅರಚುತ್ತಿದ್ದ. ಎಂಬತ್ತೈದು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆಯ ಯುಪಿಎಸ್ ಬೀಪ್ ಸದ್ದು ಮಾಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಹೊರಗಿನ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಫಾರ್ಮರ್‌ನಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದೊಂದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಇಡೀ ಏರಿಯಾದ ಕರೆಂಟ್ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಅಜಿತ್‌ನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಪಿಎಸ್ ಬ್ಯಾಕ್ಅಪ್ ಮೇಲೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ತೊಂಬತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಆ ನೋಡ್ ಸೆವೆನ್ ಸರ್ವರ್ ಈಗ ಅಜಿತ್‌ನ ಲೋಕಲ್ ಐಪಿ ಮೇಲೆ ಡಿಡಿಓಎಸ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಡೇಟಾ ಫ್ಲಡ್ ಮಾಡಿ ಆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಅನ್ನು ಡಿಸ್ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುವುದು ಅದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು.

ತೊಂಬತ್ತೈದು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಗಣೇಶ ಉಸಿರು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮಂಜಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತೊಂಬತ್ತೆಂಟು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಯುಪಿಎಸ್‌ನ ಬ್ಯಾಟರಿ ಡೆಡ್ ಆಗುವ ಕೊನೆಯ ವಾರ್ನಿಂಗ್ ಟೋನ್ ಕೇಳಿಸಿತು. ತೊಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತು ಪರ್ಸೆಂಟ್. ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಫೈಲ್ಸ್ ಅಪ್‌ಲೋಡೆಡ್ ಸಕ್ಸಸ್‌ಫುಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೂಡಿದ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಇಡೀ ಸಿಸ್ಟಂ ಆಫ್ ಆಗಿ, ಸೈಬರ್ ಕೆಫೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತು.