ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಮನೆವರೆಗೆ ಬಂದ ಅದೃಶ್ಯ ಶತ್ರು ಯಾರು?

ಅಧ್ಯಾಯ 4: ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಮನೆವರೆಗೆ ಬಂದ ಅದೃಶ್ಯ ಶತ್ರು ಯಾರು? 

ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.. 

ರಾತ್ರಿಯ ಮಳೆ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೂ ತನ್ನ ಆರ್ಭಟವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಂಚಿನ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಿಂದ ಹನಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಒಂದೇ ಲಯದಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಸಣ್ಣ ಕೊಳಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳ ಉದ್ದನೆಯ ಕಾಂಡಗಳ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಜಾರಿಬಿದ್ದು, ಕೆಳಗಿನ ಒದ್ದೆಯಾದ ದೆರಕಿನ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಶಬ್ದ ಮನೆ ತುಂಬ ಮೌನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲಿನಿಂದ ಜಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳದ ರೂಪ ತಾಳಿತ್ತು. ಆ ನೀರಿನ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದರೆ, ಬೆಟ್ಟವೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮೌನದ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಸಾಗರ್‌ಗೆ ಮಾತ್ರ ರಾತ್ರಿ ಕಂಡ ಕೆಂಪು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಪರದೆ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಮರುಮರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದು ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಎದ್ದು ಅಡಿಗೆಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುದಿಯಲು ಇಟ್ಟ. ಅಜ್ಜ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಟೀಲ್ ಫಿಲ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಪುಡಿ ಹಾಕಿ ಕಷಾಯ ಇಳಿಯುವುದನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಮಳೆ ನೆನೆದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಅವನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ತುಂಬಿತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಈ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅವನು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಆಗ ಅದು ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು; ಈಗ ಅದು ಆಶ್ರಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೂ ಯಾರೋ ಕಾಣದ ಕಣ್ಣು ಬಿದ್ದಿದೆ ಎನ್ನುವ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಭಾವನೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಫಿಯ ಮಗ್ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದ. ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಇನ್ನೂ ನಿನ್ನೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಡಾಂಗಲ್ ಅವನು ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಡಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಕೇಬಲ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸರ್ಪದಂತೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಯುಪಿಎಸ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಗುನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ವಿದ್ಯುತ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಯುಪಿಎಸ್, ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಮತ್ತು ಸಾಗರ್‌ನ ಅಶಾಂತ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ.

ಅವನು ಯಾವುದೇ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ನೋಟ್‌ಬುಕ್ ತೆಗೆದು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಸಮಯದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಇದು ಅವನ ಹಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸ. ದೊಡ್ಡ ಸೈಬರ್ ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ ನೆನಪಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದಿದ್ದ? ಎಷ್ಟು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ VANA ಮಳೆಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡಿತ್ತು? ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊದಲ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬಂದಿತ್ತು? ಯಾವ ಪೋರ್ಟ್ ಮೂಲಕ ಸಂಪರ್ಕ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲಾಗಿತ್ತು? ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿವರವನ್ನು ಬರೆದು, ನಂತರವೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ.

ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಬೂಟ್ ಆದ ಕೂಡಲೇ ಅವನು VANA ಅನ್ನು ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿಸ್ಟಮ್‌ನ ಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಆಪರೇಟಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಮ್‌ನ ಭದ್ರತಾ ದಾಖಲೆಗಳು, ಫೈರ್‌ವಾಲ್ ವರದಿಗಳು, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಪ್ರವೇಶ ದಾಖಲೆಗಳು, ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು—ಒಂದನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ನೆಮ್ಮದಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಡೆದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಒಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಅವನ ಯಂತ್ರದ ಒಳಗೆ ಏನು ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದರು. ಮೊದಲಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ. ನಂತರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಅನುಮತಿ. ನಂತರ ಕಡತಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸ್ಕ್ಯಾನ್. ಇದು ಕಳ್ಳ ಮನೆಗೆ ನುಗ್ಗಿದ ರೀತಿ ಅಲ್ಲ; ಮನೆ ಖರೀದಿಸುವ ಮುನ್ನ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ ಅಳತೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿ.

ಸಾಗರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಒರಗಿದ. ಅವನ ಅನುಭವ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಹ್ಯಾಕರ್‌ಗಳು ಹೀಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಹಣ ಬೇಕು, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮಾಹಿತಿ ಬೇಕು, ಕ್ರಿಪ್ಟೋ ವಾಲೆಟ್ ಬೇಕು ಅಥವಾ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಫೋಲ್ಡರ್ ಸುತ್ತ ಮಾತ್ರ ಅಸಹಜ ಚಟುವಟಿಕೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಹೆಸರು – VANA_CORE. ಅಜ್ಜನ ನಾಲ್ವತ್ತು ವರ್ಷದ ಡೈರಿಗಳ ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪ ಅಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಅಂದರೆ ಎದುರಾಳಿಗೆ ತಾನು ಏನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ—ಹೇಗೆ?

ಸಂಬಂಧಿತ ಲೇಖನಗಳು

ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಶುರುವಾಗಿದೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ತಪಸ್ಸು!

ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 14

ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 5

ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: 10 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ... 4.2 ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ!

ಕೊನೆಯ ಕರೆ - ಅಧ್ಯಾಯ 5

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಘಟನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಿದ. ಆಕಾಶದ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದದ್ದು ಐಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ. ನಂತರ ಅದನ್ನು VANAಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು. ಮಳೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮುನ್ಸೂಚನೆ. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ದಾಳಿ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಘಟನೆಗಳ ನಡುವೆ ಯಾವುದೋ ಕಾಣದ ದಾರಿಯಿತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಐಫೋನ್ ಅನ್ನು ತೆಗೆದು ಏರ್‌ಪ್ಲೇನ್ ಮೋಡ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸೇವೆಗಳು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಡೇಟಾ ವರ್ಗಾವಣೆಯ ಸಮಯ ಕಾಣಿಸಿತು. ಪ್ರಮಾಣ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಸಮಯ ನಿಖರವಾಗಿ VANA ಮೊದಲ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ ಕ್ಷಣದ ನಂತರದದ್ದೇ.

ಅವನ ಹೃದಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಇದು ಕಡತ ಸೋರಿಕೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿತ್ತು—ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿ. ಅದೇ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಜಗತ್ತಿನ ಸಾವಿರಾರು ಹವಾಮಾನ ಮಾದರಿಗಳು ಒಂದೇ ಉತ್ತರ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸಿದ್ದಾಪುರದ ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಯಂತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನ ಉತ್ತರ ನೀಡಿ ಅದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಯಾವುದಾದರೂ ಬೃಹತ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಗಮನಿಸದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಗಳು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ; ತಮ್ಮಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ಮಾದರಿಗಳನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತವೆ.

ಅವನು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ಮಳೆ ಈಗ ನಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ಮಧ್ಯೆ ತೆಳುವಾದ ಮಂಜು ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. "ಅಜ್ಜ... ನೀವು ಬರೆದದ್ದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾ?" ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡ. ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದ ಒಂದು ಸಾಲು ನೆನಪಾಯಿತು—"ಮಣ್ಣು ತನ್ನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕೇಳುವವನನ್ನು ಮೊದಲು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ." ಆ ವಾಕ್ಯ ಈಗ ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಪರೀಕ್ಷೆ ತನ್ನದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. VANAಯದ್ದಾಗಿತ್ತು.

ಸಾಗರ್ ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಈ ಯಂತ್ರ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲೂ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ಗೆ ಸಂಪರ್ಕವಾಗಬಾರದು. ಒಂದು ಡಾಂಗಲ್ ಕೀಳುವುದರಿಂದ ಸಾಲದು. ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊರಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಬೇಕು. ಅವನು ಮೇಜಿನ ಡ್ರಾಯರ್ ತೆರೆದು ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರತೆಗೆದ. ಅದರೊಳಗೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಲೆನ್ಸ್ ಮುಚ್ಚಲು ಬಳಸುವ ಕಪ್ಪು ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್‌ಗಳು, ಮೈಕ್ರೊಫೋನ್ ತಡೆಯುವ ಪುಟ್ಟ ಪ್ಲಗ್‌ಗಳು, ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಕಾರ್ಡ್ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಸಾಧನಗಳು ಇದ್ದವು. ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾಕೆ ತಂದಿದ್ದಾನೋ ಆಗ ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅವೇ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ಮೊದಲು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ನ ಒಳಗಿನ ವೈರ್‌ಲೆಸ್ ಮಾಡ್ಯೂಲ್ ಅನ್ನು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಮೂಲಕ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ. ನಂತರ ಬ್ಲೂಟೂತ್ ಸೇವೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಅಂಟಿಸಿದ. ಮೈಕ್ರೊಫೋನ್ ಪೋರ್ಟ್‌ಗೆ ಪುಟ್ಟ ಪ್ಲಗ್ ಹಾಕಿದ. ಕೊನೆಗೆ ಐಫೋನ್‌ನಿಂದ VANAಗೆ ಮಾಹಿತಿ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೇಬಲ್‌ನ್ನೇ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಕಪಾಟಿನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತ ಮುಗಿದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಾಂತಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ತಾನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದೊಳಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದ.

ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ VANA ಅನ್ನು ತೆರೆದ. ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಕಪ್ಪು ಪರದೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿತು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪರಿಚಿತ ಇಂಟರ್‌ಫೇಸ್ ಮೂಡಿಬಂತು. ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿಸಿದ್ದ ಜ್ಞಾನ ನಕ್ಷೆ ಇನ್ನೂ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಗಳ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಬಂಧಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಬೆಳಕಿನ ಬಿಂದುಗಳಂತೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಸಾಗರ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಇದು ಕೇವಲ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಅಲ್ಲ. ಇದು ನಾಲ್ವತ್ತು ವರ್ಷದ ನೆನಪುಗಳ ಜೀವಂತ ನಕ್ಷೆ.

ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳುಗಳನ್ನಾಡಿಸಿದ. Analyze last night's intrusion. ಪರದೆಯ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕರ್ಸರ್ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಮಿಣುಗಿತು. ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ನ ಫ್ಯಾನ್‌ನ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಕೋಣೆಯ ಮೌನವನ್ನು ಕದಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ನಂತರ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಒಂದೊಂದೇ ಸಾಲು ಮೂಡತೊಡಗಿತು. Analyzing system logs... Cross-checking event timeline... Threat assessment complete. ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳ ವಿರಾಮದ ನಂತರ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತಾಂಶ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. External reconnaissance detected. Confidence: 97.8% ಸಾಗರ್‌ನ ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗೆರೆ ಮೂಡಿತು. Reconnaissance... ಅಂದರೆ ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ದಾಳಿಯಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಮೊದಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವನು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ. Primary target? ಈ ಬಾರಿ ಉತ್ತರ ಬರಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕರ್ಸರ್ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಮಿಣುಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. VANA ಸಾವಿರಾರು ದಾಖಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಯಾವುದೋ ಸಂಬಂಧ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಮೂರು ಸಾಲುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದವು. Target: Knowledge Architecture Files: Not Primary Inference Confidence: 94.6% ಸಾಗರ್ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಪರದೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿದ. ಅವನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು ಜಾರಿತು. "ಅಂದರೆ... ಅವರಿಗೆ ಡೈರಿಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ." ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿತು. "ಅಜ್ಜ ಯೋಚಿಸಿದ ರೀತಿಯೇ ಬೇಕು..."

ಆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಓದಿದ ಕ್ಷಣ ಸಾಗರ್ ಬೆನ್ನೆಲುಬಿನೊಳಗೆ ಚಳಿ ಹರಿದಂತಾಯಿತು. VANA ಇನ್ನೂ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದರ ಈ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅನುಮಾನವನ್ನೇ ದೃಢಪಡಿಸಿತ್ತು. ಯಾರಿಗೋ ಅಜ್ಜನ ಬರಹ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಬರಹದೊಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಚಿಂತನೆಯ ವಿಧಾನ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ಹಾಯಿಸಿದ. ಮಳೆ ಈಗ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಉಗ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಎಂದರೆ ಅದು ನಿಂತಿತು ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ; ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಉಸಿರೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ಸುರಿಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ನಡುವೆ ಬಿಳಿ ಮಂಜು ಹಾಸಿನಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಮರಗಳ ತುದಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಮಂಜಿನೊಳಗೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ತನ್ನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೋರಿಸದಿರುವಂತೆ ಆ ದೃಶ್ಯ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸಾಗರ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು. ಅಜ್ಜ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ವರ್ಷ ಕಾಪಾಡಿದರು... ಆದರೆ ಯಾರಿಂದ ಕಾಪಾಡಿದರು?

ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮೇಜಿನತ್ತ ಬಂದ. ಡೈರಿಗಳ ರಾಶಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಎಳೆದು ತನ್ನ ಎದುರಿಗೆ ತಂದ. ಅಜ್ಜನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ಬೇಕಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ತೆರೆದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈಗ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿತ್ತು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದ ಕೂಡಲೇ ಹಳೆಯ ಕಾಗದ, ಕರ್ಪೂರ ಮತ್ತು ಒಣಗಿದ ಚಂದನದ ಮಿಶ್ರ ವಾಸನೆ ಹೊರಬಂತು. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡಕ, ಸ್ಟೀಲ್ ಪೆನ್, ಮಳೆಯ ಅಳತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ನೋಟ್‌ಬುಕ್, ಒಂದು ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಮತ್ತು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಳಸದಿದ್ದ ಪಾಕೆಟ್ ಗಡಿಯಾರ ಇತ್ತು. ಅವುಗಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟಾಗ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಂದು ಬಣ್ಣದ ಲಕೋಟೆಯೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜನ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮೂರು ಪದಗಳಿದ್ದವು. "ಬೇಗ ತೆರೆಯಬೇಡ." ಸಾಗರ್ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ. ಅದು ತನಗಾಗಿ ಬರೆದದ್ದೋ, ಯಾರಿಗೋ ಬರೆದದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕೆಂಬ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಅವನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತಡೆದ. ಅಜ್ಜ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾಗಲೂ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಇತ್ತು. "ಸಮಯ ಬರುವ ಮುಂಚೆ ಸತ್ಯ ತಿಳಿದರೆ ಅದು ಜ್ಞಾನ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹೊರೆ ಆಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಗರ್ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ.

ಅವನ ಗಮನ ಮತ್ತೆ VANA ಕಡೆ ತಿರುಗಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಕೊನೆಯ ಉತ್ತರವೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಆ ಎರಡು ಪದಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿದ. Knowledge Architecture. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ ಪದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥವಿತ್ತು. ಮಾಹಿತಿ ಎಷ್ಟು ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ; ಆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದೇ ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ. ಅಜ್ಜ ನಾಲ್ವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರೆದದ್ದು ಕೇವಲ ಕೃಷಿ ದಿನಚರಿ ಅಲ್ಲ. ಯಾವ ಘಟನೆಗೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಂತರ ಯಾವ ಸೂಚನೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವದಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ್ದರು. VANA ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಜಾಲ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಅವರು ಕೇವಲ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನೇ ಹೊಸ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಅವನು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ. Possible source? ಈ ಬಾರಿ ಉತ್ತರ ಬಹಳ ಬೇಗ ಬಂತು. Insufficient evidence. Monitoring recommended. ಸಾಗರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗಿದ. "ನಿನ್ನಿಂದಲೂ ಊಹೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?" ಎಂದು ಗುನುಗಿದ. ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. VANAಗೆ ಗೊತ್ತಿರದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಅದರ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವಾರು ಎಐಗಳು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಏನಾದರೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ VANAಯ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗರ್ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಒಂದು ನಿಯಮ ಸೇರಿಸಿದ್ದ. Unknown means Unknown. ಅಜ್ಜನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕಿದ್ದರು. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದರೆ ಅದರ ಶಿಕ್ಷೆ ಬೆಳೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ವಿದ್ಯುತ್ ಮಿಟಮಿಟನೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ಹೋಯಿತು. ಯುಪಿಎಸ್ ಒಂದು ಬಾರಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಪ್ ಮಾಡಿತು. ಹೊರಗೆ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಫಾರ್ಮರ್ ಕಡೆ ಎಲ್ಲೋ ಫ್ಯೂಸ್ ಹೊಡೆದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇದು ಹೊಸದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಸಾಗರ್‌ಗೆ ಆ ಕತ್ತಲೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಟ್ಟಿತು. ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ VANAಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಸಿರು. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಕೆಸರಿನ ಮೇಲೆ ವೃತ್ತಗಳನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಆಚೆ ಒಂದು ಚಲನೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಯಾರೋ ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ. ಮಂಜಿನ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಆಕೃತಿ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಕಂಡಿತು. ನಂತರ ಕಾಣೆಯಾಯಿತು. ಬಹುಶಃ ದಾರಿಹೋಕನಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನ ಅನುಭವ ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಮೆಮೊರಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೆಗೆದು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ಗೆ ಸಂಪರ್ಕಗೊಂಡದ್ದಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸ್ಥಳೀಯ ದಾಖಲಾತಿ ಮಾತ್ರ. ಬೆಳಗಿನ ಐದು ಗಂಟೆಯಿಂದ ಎಂಟು ಗಂಟೆಯವರೆಗಿನ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಏಳೂವರೆ ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಒಂದು ಫ್ರೇಮ್‌ನಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯ ನಿಂತಿತು. ಗೇಟಿನ ಎದುರು ಕಪ್ಪು ಮಳೆಕೋಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ಮನೆಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಿನ ಕಡೆ ನಡೆದುಹೋದ. ಸಾಗರ್ ವಿಡಿಯೊವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓಡಿಸಿದ. ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ನೋಡಿದ. ನಾಲ್ಕನೇ ಬಾರಿ ನೋಡಿದ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವುದೋ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸ ಹುಡುಕುವವನಂತೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಮನೆಯ ಅಳತೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನು ತಕ್ಷಣ ವಿಡಿಯೊವನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಮಾಡಿದ. ಮುಖ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಸಾಧನ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅದು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಅಲ್ಲ. ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ. ಉದ್ದನೆಯ ಆಂಟೆನಾ ಹೊರಬಂದಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಾಧನ. ಒಮ್ಮೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಸೈಬರ್ ಸುರಕ್ಷತಾ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಸಾಧನವನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದ್ದ. ವೈ-ಫೈ, ಬ್ಲೂಟೂತ್ ಮತ್ತು ಇತರ ರೇಡಿಯೋ ತರಂಗಗಳನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡುವ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಮಟ್ಟದ ಉಪಕರಣ. ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಪದ ಹೊರಬಿತ್ತು. RF Spectrum Scanner... ಅಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮನೆಗೆ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಯಾವ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿದ್ದ. ಸಾಗರ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅನಾಯಾಸವಾಗಿ VANA ಇದ್ದ ಪರದೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿದವು. ಯುದ್ಧ ಈಗ ಕೇವಲ ಇಂಟರ್ನೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಮಲೆನಾಡಿನ ಈ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೂ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಸಾಗರ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪರದೆಯತ್ತ ನೋಡಿದ. ಯುದ್ಧ ಎಲ್ಲೋ ದೂರದ ಸರ್ವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನೇ ತಲುಪುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಆಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಿರುಕಿರೆನ್ನುವ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿತು. ಆಗಲೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಆತುರಪಡಲಿಲ್ಲ. ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬೆರಳಿನಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸರಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಸರಿನ ನೀರು ಗೇಟಿನ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ನೆರಳು ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ಕಪ್ಪು ಕಂಬಳಿಯ ಅಂಚನ್ನು ಗಾಳಿ ಎತ್ತಿದಾಗ ಮೂರು ಜನರ ಆಕೃತಿಗಳು ಗೋಚರಿಸಿದವು. ಅವರು ಯಾವುದೇ ಆತುರದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯೊಳಗಿರುವವರಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶವೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಈ ಮನೆಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ದೂರ ನಡೆದು ಬಂದವರ ದಣಿವು ಅವರ ನಿಲುವಿನಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೆಮೊರಿ ಕಾರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಂಡಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಈಗ ಗೇಟಿನ ಮುಂದೆ ಮೂವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಂದಿದ್ದವನು ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ಅರಿವು ಅವನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಗೆ ತಂದಿತು. ಅವನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಮಡಚಬಹುದಾದ ಚಾಕುವನ್ನು ಜೇಬಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡ. ಅಭ್ಯಾಸದಂತೆ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್‌ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನೂ ಸೈಲೆಂಟ್ ಮೋಡ್‌ಗೆ ಹಾಕಿದ. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಖ್ಯ ಬಾಗಿಲಿನವರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದ.

"ಯಾರು...?"

ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ಮಧ್ಯೆ ಯಾರೋ ಕೆಮ್ಮಿದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ನಂತರ ವಯಸ್ಸಾದ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿತು. "ಇದು ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆಯ ಮನೆನಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ವಿ... ಆದ್ರೇ ಊರವರು ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀಯಂದ್ರು... ನೀನೇ ಸಾಗರಾ?" ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಬೆದರಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವರ್ಷಗಳ ಕಷ್ಟದ ಭಾರ ಇತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಬಾಗಿಲಿನ ಚಿಕ್ಕ ಗಾಜಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ತಲೆಗೆ ಕಪ್ಪು ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದಿದ್ದ ಮೂವರು. ಒದ್ದೆಯಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ನೀರು ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಗೊನೆಚೀಲ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿದಿರಿನ ಕೋಲು. ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಎದೆಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೊದಿಸಿದ ಕಡತವೊಂದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅವರು ಮಳೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಅದರೊಳಗಿನ ಕಾಗದಗಳು ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವೋ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ.

ಒದ್ದೆಯಾದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಒಂದೇ ಸಲ ನುಗ್ಗಿತು. ಅದರ ಜೊತೆ ದೆರಕಿನ ಘಮ, ಕಂಬಳಿಯ ಒದ್ದೆಯಾದ ಉಣ್ಣೆಯ ವಾಸನೆ, ಮತ್ತು ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿದ ಆ ಪರಿಚಿತ ಚಳಿಯೂ ಒಳಬಂತು. ಮೂವರು ಒಳಬರದೆ ವರಾಂಡದಲ್ಲೇ ನಿಂತರು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಇರುವ ಸಹಜ ಸಂಕೋಚ ಅದು. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮುಂಚೆ ಅನುಮತಿ ಕೇಳುವುದು ಅವರ ಸಂಸ್ಕಾರ. "ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ..." ಎಂದ ಸಾಗರ್. ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಕೆಸರನ್ನು ವರಾಂಡದ ಮೆಟ್ಟಿಲಿಗೆ ಉಜ್ಜಿ, ನಂತರವೇ ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಮುಖವನ್ನು ಸಾಗರ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೋಡಿದ. ಆಳವಾದ ಸುಕ್ಕುಗಳು, ಮಳೆಯಿಂದ ಬೂದು ಬಣ್ಣ ತಳೆದ ಮೀಸೆ, ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಬಿಸಿಲು-ಮಳೆಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡ ಚರ್ಮ. ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೊಳಪಿತ್ತು. ಅವರು ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದರು. ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಡೈರಿಗಳು, ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್, ಸ್ಕ್ಯಾನರ್, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಹೊಲದ ನಕ್ಷೆ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದರು. ನಂತರ ಸಣ್ಣ ನಗು ಬೀರಿದರು. "ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಕೋಣೆ... ಬದಲಾಗೇ ಇಲ್ಲ..." ಆ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಾಗರ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. "ನೀವು... ಅಜ್ಜನನ್ನ ಗೊತ್ತಾ?" ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಂದಹಾಸ ಮೂಡಿತು. "ಗೊತ್ತಾ ಅಂತಿಯಾ? ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆ ಜೊತೆ ನಾನು ಮೂವತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಒಂದೇ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುದ್ದಲಿ ಹೊಡೆದವನು ಮಾರಾಯ."

ಸಾಗರ್ ಕೆಲ ಕ್ಷಣ ಮಾತೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ಬಾರಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹೆಸರು—ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆ. ಮಳೆ ಅಳತೆ ಹಾಕಿದ ದಿನ, ಇಂಗು ಕಂದಕ ತೋಡಿದ ದಿನ, ಹೊಸ ಗಿಡ ನೆಟ್ಟ ದಿನ, ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಕಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದ ದಿನ—ಪ್ರತಿ ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲೂ ಈ ಹೆಸರಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಈಗ ತನ್ನ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವನು ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು... ವಾನಳ್ಳಿಯ ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆ..." ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡರು. "ಇವರು ಕೃಷ್ಣ... ಇವರು ದೇವೇಂದ್ರ. ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ಜೊತೆಗೆ ಸೊಪ್ಪಿನ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವರು." ಆ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಾಗರ್‌ಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವನೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಇದುವರೆಗೂ ಅಜ್ಜನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದದ್ದು ಡೈರಿಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಈಗ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆ ಇತಿಹಾಸ ನಡೆದು ಬಂದ ಮನುಷ್ಯರು ಅವನ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜ ಬರೆದ ಪದಗಳಿಗೆ ಈಗ ಮುಖಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು.

ಸಾಗರ್ ಅಡಿಗೆಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ತಯಾರಿಸಿದ. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ಪಾನೀಯವಲ್ಲ; ಮಾತುಕತೆಯ ಆರಂಭ. ಬಿಸಿ ಸ್ಟೀಲ್ ಲೋಟಗಳನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟ. ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಲೋಟ ಹಿಡಿದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರವೇ ಒಂದು ಗುಟುಕು ಕುಡಿದರು. "ಇದೇ ರುಚಿ..." ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. "ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನೂ ಹೀಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಾಫಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು." ಸಾಗರ್ ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಈ ಜನರು ಇಂದು ಯಾವುದೋ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ಆ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಲಿಲ್ಲ. ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅದೇ ಮಲೆನಾಡಿನ ಸ್ವಭಾವ. ಸಂಬಂಧ ಕಟ್ಟದೇ ಯಾರೂ ನೋವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಹೊರಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಳೆ ಜೋರಾಯಿತು. ವರಾಂಡದ ಅಂಚಿನಿಂದ ನೀರು ಜಲಪಾತದಂತೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಆ ಶಬ್ದದ ಮಧ್ಯೆ ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆ ತಮ್ಮ ಎದೆಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿದರು. ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಡತವನ್ನು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದರು. ಕಾಗದದ ಅಂಚುಗಳು ಸವೆದುಹೋಗಿದ್ದವು. ಮಡಚಿದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಮಸಿ ಹರಡಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಡುವಾಗ ಅವರ ಕೈ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗಿತು. "ಇದನ್ನ ನೋಡಪ್ಪ..." ಎಂದರು. "ಇದು ಕಾಗದ ಅಲ್ಲ... ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರಿನ ಉಸಿರು..." ಸಾಗರ್ ಆ ಕಡತವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನತ್ತ ಎಳೆದ. ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ಪಹಣಿಯ ದಾಖಲಾತಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುದ್ರಿಸಲಾದ ಮತ್ತೊಂದು ನೋಟಿಸ್ ಸ್ಟೇಪಲ್ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ದಪ್ಪ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. Land Classification Review – AI Assisted Assessment. ಸಾಗರ್‌ನ ದೃಷ್ಟಿ ಆ ಸಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ... ಆ ಕಡತದಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರಿ ನೋಟಿಸ್ ಅಲ್ಲ. ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡು, ರೈತ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಡುವಿನ ಶತಮಾನಗಳ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಒಂದು ಅಲ್ಗೋರಿದಮ್ ಮರುಬರೆಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದ ಮೊದಲ ತೀರ್ಪು ಅದು.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..