ನಾವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ಗಳು ಮತ್ತು 'ಡೋಪಮೈನ್ ಲೂಪ್' ಎಂಬ ಮಾಯಾಜಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತಿವೆ. ಕೇರಳದ ಸೈಬರ್ ಬುಲ್ಲಿಂಗ್ನಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಕೋರ್ಟ್ಗಳವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿರುವ ಈ 'ರೀಲ್ಸ್ ವ್ಯಸನ' ಹೇಗೆ ಬೆಡ್ರೂಮಿನ ಖಾಸಗಿತನವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸರಕಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ, ಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿಯ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಯುವಜೀವಗಳನ್ನು ಸಾವಿನಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಬಲಿಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕರಾಳ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವಿವತ್ತು ಓದೋಣ.
| ನಾಗರಾಜ ವೈದ್ಯ
ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮಹೋಬಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಛಿದ್ರವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಂದು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಮಾತ್ರ. ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ಬೇಡ, ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಕಥೆ ಇಂದು ಭಾರತದ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ವಾಸ್ತವದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವಾಗಿದೆ. ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳ ಮೊದಲು ಆಕೆ ತನ್ನ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಿದ್ದಳು. ಜಗಳದ ವಿಷಯವೇನು ಗೊತ್ತೇ? ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡಬೇಡ ಎಂದು ಗಂಡ ಹೇಳಿದ್ದು. ಆಕೆಗೆ ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಹವ್ಯಾಸವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಆಕೆಯ ಉಸಿರಾಟದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಗಂಡನ ವಿರೋಧವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಆಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೋಗಿ ರೈಲಿಗೆ ತಲೆಕೊಟ್ಟಳು. ಒಂದು ಹದಿನೈದು ಸೆಕೆಂಡಿನ ವಿಡಿಯೋಗಾಗಿ, ಕೆಲವು ಸಾವಿರ ಲೈಕ್ಸ್ಗಳಿಗಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ತುಂಬು ಜೀವನ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಅಂತ್ಯವಾಯಿತು.
ಇದು ಕೇವಲ ಮಹೋಬಾದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಕರಾಳ ಮುಖ. ನಾವು ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳುತ್ತಿವೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ. ವೈರಲ್ ಆದ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಬಂದ ಸಾವಿರಾರು ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಕಮೆಂಟ್ ಗಳು, ಆನ್ಲೈನ್ ಶೇಮಿಂಗ್ ತಾಳಲಾರದೆ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. ವರ್ಚುವಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಅವಮಾನ ರಿಯಲ್ ಲೈಫ್ನ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ. ರೀಲ್ಸ್ ಹುಚ್ಚಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಂಸಾರ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವರು, ಗಂಡನ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡಿ ಜಗಳವಾಡಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ.
ಡೋಪಮೈನ್ ಲೂಪ್ ಮಾಯಾಜಾಲ!
ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸುದ್ದಿಯಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಮಾನಸಿಕ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಮನಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಡೋಪಮೈನ್ ಲೂಪ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಒಂದು ರೀಲ್ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ, ಅದಕ್ಕೆ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬರುತ್ತದೆ, ಯಾರೋ ಲೈಕ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ನೀಡುವ ಸುಖ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಸನಕಾರಿ. ಡ್ರಗ್ಸ್ ಅಥವಾ ಮದ್ಯಪಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ವೇಗವಾಗಿ ಈ ವ್ಯಸನ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಹದಿಹರೆಯದವರು ಈ ಮಾಯಾಜಾಲಕ್ಕೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಫಿಯರ್ ಆಫ್ ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ಔಟ್ ಅಥವಾ ಫೋಮೋ. ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ತಾನೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ತನಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಫಾಲೋವರ್ಸ್ ಬೇಕು ಎಂಬ ಹಪಾಹಪಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಈ ಹಪಾಹಪಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ನೈಜ ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಗೌಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಮಹೋಬಾದ ಆ ಯುವತಿಗೆ ತನ್ನ ಗಂಡನ ಮಾತಿಗಿಂತ, ತನ್ನ ಸಂಸಾರಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ನ ಅಪರಿಚಿತ ಫಾಲೋವರ್ಗಳ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿಷಯ.
ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಗಳು ಈ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ಗಳನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿರುವುದೇ ಹಾಗೆ. ನೀವು ಸ್ಕ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಾರದು, ನಿಮ್ಮ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಇದೊಂದು ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಉದ್ಯಮ, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತು ನಿಮ್ಮ ಗಮನ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸಮಯ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಈ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಈಗ ಜೀವಗಳು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. 2024 ಮತ್ತು 2025 ರ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಸಂಬಂಧಿತ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಲಹಗಳು ಮತ್ತು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.
ಬೆಡ್ರೂಮಿನ ಖಾಸಗಿತನವನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮುಂದೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ...
ರೀಲ್ಸ್ ಅಡಿಕ್ಷನ್ ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬವನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಛತ್ತೀಸ್ಗಢದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ, ತಾಯಿ ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಗು ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರು ಯಾರು? ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವೋ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ನಾವೋ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ಗಳೋ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಲೇಬೇಕು. ನಾವು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ಗಳನ್ನು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆಗಿ ಬಳಸುವ ಬದಲು, ನಾವು ಅವುಗಳ ಗುಲಾಮರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರ ನಡುವಿನ ಆಪ್ತ ಕ್ಷಣಗಳು ಈಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸರಕುಗಳಾಗಿವೆ. ಬೆಡ್ರೂಮಿನ ಖಾಸಗಿತನವನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮುಂದೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಜಗಳಗಳು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಏರುತ್ತವೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಎಷ್ಟೋ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಕೋರ್ಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ರೀಲ್ಸ್ ಗೀಳು ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ ನಾವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ ಯೋಚಿಸಿ.
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮವೆಂದರೆ ಇನ್ಸ್ಟಂಟ್ ಫೇಮ್ ಅಥವಾ ಕ್ಷಣಿಕ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿಯ ಆಸೆ. ಓದು, ಕೆಲಸ, ಸಾಧನೆ ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಮಯ ಬೇಕು, ಶ್ರಮ ಬೇಕು. ಆದರೆ ರೀಲ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫಿಲ್ಟರ್ ಹಾಕಿ, ಒಂದು ಹಾಡಿಗೆ ಕುಣಿದರೆ ಸಾಕು, ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಭ್ರಮೆ ಒಡೆದಾಗ, ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಲೈಕ್ಸ್ ಬರದಿದ್ದಾಗ, ಅಥವಾ ನೆಗೆಟಿವ್ ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಬಂದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಖಿನ್ನತೆ ಅಥವಾ ಡಿಪ್ರೆಶನ್ ಅವರನ್ನು ಸಾವಿನಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಮೊದಲೇ ಗುರುತಿಸದಿದ್ದರೆ..
ನಾನು ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, ಈ ಅಡಿಕ್ಷನ್ ಇರುವವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ವರ್ತನೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಫೋನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಇರಲಾರರು. ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ಮಲಗುವಾಗ, ಬಾತ್ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಫೋನ್ ಬೇಕು. ರಿಯಲ್ ಲೈಫ್ನಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ರೀಲ್ ಲೈಫ್ನಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರೆ ಸಿಡುಕುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತರು ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಡಿಸ್ಕನೆಕ್ಷನ್ ಅಥವಾ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತವೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮೂಲ. ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಸಂಗಾತಿಗಳು ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಫೋನ್ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ, ಅದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹದಗೆಡಿಸಬಹುದು. ಮಹೋಬಾದ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ವಿರೋಧ ತೀವ್ರವಾದಾಗ ಆಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರವೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಲೋಚನೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಡಿಟಾಕ್ಸ್ ಎನ್ನುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ.
ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ನೋ ಫೋನ್ ಡೇ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಊಟದ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಫೋನ್ ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು. ರೀಲ್ಸ್ ನೋಡುವುದು ಅಥವಾ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದೇ ಜೀವನವಾಗಬಾರದು. ಮನರಂಜನೆಗೂ ಮತ್ತು ಜೀವನಕ್ಕೂ ಇರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗೆರೆಯನ್ನು ನಾವು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಗೆರೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಎಳೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ಅಮಾಯಕ ಜೀವಗಳು ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ನೇಣು ಕುಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೇರಳದ ಘಟನೆ ನಮಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಸೈಬರ್ ಬುಲ್ಲಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಆನ್ಲೈನ್ ಕಿರುಕುಳ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಒಂದು ಕಮೆಂಟ್ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ತರಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಮಗಿರಬೇಕು. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತು ಟೈಪ್ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಓದುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವ ಮಾನವೀಯತೆ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತರಬೇಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಒಬ್ಬ ಟೆಕ್ ವೆಬ್ ಪೋರ್ಟಲ್ನ ಎಡಿಟರ್ ಆಗಿ ನಾನು ಹೇಳಬಯಸುವುದಿಷ್ಟೇ. ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ಒಂದು ಸಾಧನ ಮಾತ್ರ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಯಜಮಾನನಲ್ಲ. ವರ್ಚುವಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳಿಗಿಂತ, ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವರ ಪ್ರೀತಿ ಮುಖ್ಯ. ಆ 20 ವರ್ಷದ ಯುವತಿ ಇಂದು ಬದುಕಿರಬಹುದಿತ್ತು, ಒಂದು ವೇಳೆ ಆಕೆಗೆ ರೀಲ್ಸ್ ಗಿಂತ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಬೆಲೆಬಾಳುವಂತದ್ದು ಎಂದು ಅರಿವಾಗಿದ್ದರೆ. ಅಥವಾ ಸಮಾಜವಾಗಿ ನಾವು ಲೈಕ್ಸ್ಗಳಿಗೆ ಕೊಡುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಅಪಾಯದ ಸೈರನ್. ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಯಾರಾದರೂ ಹೀಗೆ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾರೆಯೇ ಗಮನಿಸಿ. ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆ ಶೂನ್ಯಭಾವ, ಆತಂಕ, ಮತ್ತು ಫೋನ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತಹ ವರ್ತನೆ ಕಂಡುಬಂದರೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬೇಡಿ. ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದೆ.
ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ನಾವು ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ, ಇಂದಿನ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಜೀವನದ ಜಾಲಕ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅದು. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಬಳಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಬೇಕು. 2026 ರಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಎಮೋಜಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾ, ನಿಜವಾದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.
ಓದುಗರಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ. ನೀವು ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಫೋನ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಯಾವಾಗ? ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಇಂದೇ ಮಾಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಒಂದು ರೀಲ್ ಲೈಕ್ ನಿಮ್ಮ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ, ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ನಗುವಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ಕ್ರೋಲಿಂಗ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ. ಜೀವನ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಫೋನ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲಲ್ಲ. ಈ ಸಾವುಗಳು ನಮಗೆ ಪಾಠವಾಗಲಿ. ಇನ್ಯಾವ ಜೀವವೂ ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಆಗುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಟ್ರೈನ್ ಹಳಿಯ ಮೇಲೆ ಅಂತ್ಯವಾಗಬಾರದು.
ನೀವೇನಂತೀರಿ? ಕಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿ..
ಎಐ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪುಸ್ತಕ ಖರೀದಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
