| ನಾಗರಾಜ ವೈದ್ಯ
ಕೇಂದ್ರ ಸಂಗೀತ ನಾಟಕ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ 'ಉಸ್ತಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಯುವ ಪುರಸ್ಕಾರ' ಗಾಯಕಿ ಸಿವಶ್ರೀ ಸ್ಕಂದಪ್ರಸಾದ್ ಅವರಿಗೆ ಒಲಿದುಬಂದ ಸುದ್ದಿ ಹೊರಬಿದ್ದಾಗ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದೆಯ ಸಾಧನೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣವಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಿರಂತರ ಸಾಧನೆ, ಕಠಿಣ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಕಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಗೌರವವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸಮಾಜ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಘಟನೆ ತನ್ನ ನೈಜ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯೂ ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಕನ್ನಡಕಗಳ ಮೂಲಕವೇ, ತಮ್ಮ ಅಜೆಂಡಾದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಸಿವಶ್ರೀ ಅವರ ಕಲಾ ಸಾಧನೆಗಿಂತ, ಅವರು ಸಂಸದ ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂರ್ಯ ಅವರ ಪತ್ನಿ ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಸಂಗತಿಯೇ ಈ ನರೇಟಿವ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಯಿತು.
ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಮಟ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಧನೆಗಳು ಮುಖ್ಯವೇ? ಅಥವಾ ಆ ಸಾಧನೆಗಳ ಸುತ್ತ ಕೃತಕವಾಗಿ ಕಟ್ಟಬಹುದಾದ ರಾಜಕೀಯ ನರೇಟಿವ್‌ಗಳು ಮುಖ್ಯವೇ?
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬೆಂಬಲಿಗರೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನೇಕರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪೋಸ್ಟ್ ಈ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ಕಟುವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ವಿರೋಧಿಯನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅವರು, ದೇಶದ ಅಪ್ರತಿಮ ಸಾಧಕ ಉಸ್ತಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಹೆಸರನ್ನೇ 'ಪಂಚರ್ ಹಾಕುವವರ' ಕೀಳು ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂರ್ಯರನ್ನು ಟೀಕಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇದೆ, ಅವರ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಸಾವಿರಾರು ವೇದಿಕೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ, ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ರಾಜಕಾರಣಿಯನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು, ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದನ ಘನತೆಯನ್ನೇ ಬೀದಿಗೆ ತಂದು ಬಲಿಕೊಡುವುದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯ ಲಕ್ಷಣ? ಇದು ಅವರ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿರೋಧವೋ ಅಥವಾ ಅವರ ಒಳಗಿರುವ ನೈಜ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಮಾಜ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂರ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಸಾವಿರ ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಅವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಹುದು, ಅವರ ನೀತಿ-ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಕಟುವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು, ಉಸ್ತಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಅವರಂತಹ ಮೇರು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ರಾಜಕೀಯ ವಾದವಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಾದದ ಸೋಲು; ಅದು ಚಿಂತನಾ ಲಹರಿಯ ಸೋಲು; ಅದು ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮತ್ತು ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಘೋಷಣೆ.
ಉಸ್ತಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಭಾರತೀಯ ಸಂಗೀತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸದಾಕಾಲ ಬಂಗಾರದ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಹೆಸರು. ಶಹನಾಯಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮದುವೆ ವಾದ್ಯ ಎಂಬ ಸೀಮಿತ ವಲಯದಿಂದ ಹೊರತಂದು, ಅದಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗೌರವವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಮಹಾನ್ ಚೇತನ ಅವರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಭಾರತದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹೆಸರನ್ನು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದ ಮೇರು ಸಾಧಕ ಅವರು. ಅಂತಹ ಭಾರತ ರತ್ನ ಪುರಸ್ಕೃತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ದಿನನಿತ್ಯದ, ಹೊಲಸು ರಾಜಕೀಯ ಕೆಸರೆರಚಾಟದ ಮಧ್ಯೆ ಎಳೆದು ತರುವುದು ಎಂದರೆ, ತಮ್ಮ ವಾದದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತಾವೇ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಂತೆ.
ಆದರೆ, ಈ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಥವಾ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಪೋಸ್ಟ್‌ನ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಇಡೀ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರೋಗದ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ. ಆ ರೋಗದ ಹೆಸರೇ – 'ನರೇಟಿವ್ ವ್ಯಸನ'.
ಒಮ್ಮೆ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ; ಇಂದು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯಕ್ಕಿಂತ, ವಾಸ್ತವಕ್ಕಿಂತ ನರೇಟಿವ್‌ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆದ ತಕ್ಷಣ ಈ ಗುಂಪುಗಳು ಕೇಳುವ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ "ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು?" ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, "ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಹೇಗೆ ಬಳಸಬಹುದು? ವಿರೋಧಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಗೂಬೆ ಕೂರಿಸಬಹುದು?" ಎಂಬುದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವ ಏನು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅದರಿಂದ ಯಾವ ಕಥೆ ಕಟ್ಟಬಹುದು ಎನ್ನುವುದೇ ಇವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಇದೆ, ಬರಗಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಇದೆ, ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಇದೆ, ಆಟದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಇದೆ, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಇದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮದುವೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ರಾಜಕೀಯ ಹುಡುಕುವ ನೀಚ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಈ ನರೇಟಿವ್ ವ್ಯಸನ ತಲುಪಿದೆ.
ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ: ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿನ ವ್ಯಾಪಾರ!
ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಸಾಧಕರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಪೊರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ!
ಭೇಡ್ತಿ - ಅಘನಾಶಿನಿ — ಅಣೆಕಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ನದಿ ಏನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ?
ನದಿ ತಿರುವಿನ ಉಮೇದಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರೇ ಹೇಳಿ; ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ನೀರು ಯಾರದ್ದು?
ಫ್ರೈಬರ್ಗ್ ಮಿನ್ಸ್ಟರ್: ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದವರಿಗೆ ಕಲೆಯಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ ಶಿಲ್ಪಿ!
ಈ ಸೋಗಲಾಡಿ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮ ಏನೆಂದರೆ, ಅದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ನೋಡುವ ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಚರ್ಚೆಯಾದ "ಕಾಕ್ರೋಚ್ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ" ಎಂಬ ಟ್ರೆಂಡ್ ಈ ಅಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಥವಾ ಆರ್ಥಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭವಾದಾಗ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ, ಪರಿಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಿಂತ ಅದರ 'ಬ್ರ್ಯಾಂಡಿಂಗ್' ಅತಿ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ನಿರುದ್ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ 'ಕಾಕ್ರೋಚ್' ಎಂಬ ಪದದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಿಂತ ಆ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ಹ್ಯಾಶ್‌ಟ್ಯಾಗ್ ಹೆಚ್ಚು ವೈರಲ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ, ಆ ಟ್ರೆಂಡ್ ಮಾತ್ರ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಸಾಮ್ಯತೆಯಿದೆ. ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಅವರಂತಹ ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದರನ್ನು 'ಪಂಚರ್' ಎಂಬ ಸ್ಟೀರಿಯೋಟೈಪ್‌ಗೆ ಇಳಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ಕೇವಲ 'ಕಾಕ್ರೋಚ್' (ಜಿರಳೆ) ಎಂಬ ಸಂಕೇತದೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿ ಹೀಯಾಳಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಇವೆರಡೂ ಒಂದೇ ವಿಕೃತ ಮೂಲದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಬರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಮನುಷ್ಯ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ತಾವು ಅಂಟಿಸಿದ 'ಲೇಬಲ್' ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘನತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರಾಜಕೀಯ ಸಂಕೇತ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನರೇಟಿವ್ ಮಾತ್ರ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಟ್ರೆಂಡ್‌ಗಳು ಸಂವಾದವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತವೆ.
ಐಟಿ ಸೆಲ್: ಸುಳ್ಳಿನ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಮತ್ತು ಉಚಿತ ಕೂಲಿಗಳು
ಈ ನರೇಟಿವ್‌ಗಳು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ 'ಐಟಿ ಸೆಲ್' (IT Cell) ಗಳ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯನ್ನು ನಾವಿಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಐಟಿ ಸೆಲ್ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಯುವಕರು ಕುಳಿತು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುವ ಜಾಗವಲ್ಲ; ಅದೊಂದು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ 'ಸುಳ್ಳಿನ ಕಾರ್ಖಾನೆ'. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಕ್ಕೂ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನರೇಟಿವ್‌ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು, ಟ್ರೆಂಡ್‌ಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲು ಮತ್ತು ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹಣಿಯಲು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣವನ್ನು ಸುರಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಐಟಿ ಸೆಲ್‌ನ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ, ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಜೆಂಡಾ ಇರುತ್ತದೆ. ತಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯದ ಕೊಲೆ, ತಾವು ಹರಡುತ್ತಿರುವುದು ಹಸಿ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಅದು ಅವರ 'ವೃತ್ತಿ'ಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಳ, ಹುದ್ದೆ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗುವುದರಿಂದ ಅವರು ಆ ಕೀಳು ಕೆಲಸವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ವೃತ್ತಿಪರವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ನಿಜವಾದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ದುರಂತ ಇರುವುದು ಈ ಐಟಿ ಸೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಎಸೆಯುವ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಲ್ಲಿ.
ಈ ಐಟಿ ಸೆಲ್‌ಗಳು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು, ದ್ವೇಷದ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಕ್ರೋಚ್‌ನಂತಹ ಟ್ಯಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ನಂಬಿ, ಕೇವಲ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡು, ಯಾವುದೇ ಲಾಭವಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ತಲೆಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಯುವ ನಮ್ಮದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿರುತ್ತಾರಲ್ಲ, ಅವರು ಇಂದು ಅಕ್ಷರಶಃ 'ಉಚಿತ ಕೂಲಿಗಳಾಗಿ' (Free laborers) ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಐಟಿ ಸೆಲ್ ಹಣ ಪಡೆದು ಕಥೆ ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಈ ಉಚಿತ ಕೂಲಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಡೇಟಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಮಯವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಊರೆಲ್ಲಾ ಹಂಚುತ್ತಾರೆ.
ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ನಾಳೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಆಫ್ ಆದ ಮೇಲೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಪರಸ್ಪರರ ಮನೆಗಳ ಮದುವೆ-ಮುಂಜಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ವ್ಯಾಪಾರ-ವಹಿವಾಟುಗಳು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಐಟಿ ಸೆಲ್‌ನ ಈ ನರೇಟಿವ್‌ಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು, ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಹಗಲಿರುಳು ಬಡಿದಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರನ್ನು, ಮತ್ತು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುವ ಈ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಐಟಿ ಸೆಲ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗೆ ಹಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕನಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಈ ಉಚಿತ ಕೂಲಿಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಒಡೆದ ಸಂಬಂಧಗಳು, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಹಾಳಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮಾತ್ರ.
ಈ ನರೇಟಿವ್ ರೋಗವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ರಾಜಕೀಯ ಪಾಳಯಗಳಲ್ಲೂ ಇದರ ಸೋಂಕು ಮಿತಿಮೀರಿದೆ. ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉಳಿವಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ಎದುರಾಳಿಯ ನಾಯಕ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅದು ಕೇವಲ ನಾಟಕ, ಕಪಟತನ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ನಾಯಕ ಮಸೀದಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅದು ಸೌಹಾರ್ದತೆಯ ಸಂಕೇತ, ಎದುರಾಳಿ ಹೋದರೆ ಅದು ಮತಬ್ಯಾಂಕ್ ಓಲೈಕೆ! ಸತ್ಯ ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಅರ್ಥವು ಪಕ್ಷದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಐಟಿ ಸೆಲ್ ನೀಡುವ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್‌ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಇದೇ ರೋಗ ಅತ್ಯಂತ ವಿಕೃತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಗಾಂಧೀಜಿ, ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್, ಸಾವರ್ಕರ್ ಅಥವಾ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ – ಇವರ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು, ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಓದಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಇವರನ್ನು ತಮ್ಮ ವಾಟ್ಸ್ಯಾಪ್ ವಾದಗಳ ಆಯುಧಗಳನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಮತ್ತೊಬ್ಬರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ, ಇತಿಹಾಸದ ಮಹನೀಯರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ಜಗಳವಾಡುವುದೇ ಕೆಲವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಭಯಾನಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಎಂದರೆ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮೇಲಿನ ಕೀಳುಮಟ್ಟದ ದಾಳಿ. ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ. ಆದರೆ, ಆ ವಾದವನ್ನು ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಎದುರಿಸಲಾಗದೆ ಅವರ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಶ್ಲೀಲ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಲ್ಲ; ಅದು ಅಪ್ಪಟ ಹೇಡಿತನ. ತರ್ಕ ಮುಗಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿಂದನೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಬುದ್ಧ ವಾದಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಾವು ಬಳಸುವ ಅತಿ ಕೆಟ್ಟ ಭಾಷೆಯಿಂದಲೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆಯಂತಹ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನೂ ಈ ಸೋಗಲಾಡಿ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆಯಿಗಿಂತ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಇವರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಆಟಗಾರರ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿಂತ ಅವರ ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೆದಕುವ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಚಂದ್ರನನ್ನು ತಲುಪುವ ಅದ್ಭುತ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಕುಂಕುಮವೇ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಆಟಗಾರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಗೆಲುವು ತಂದುಕೊಟ್ಟರೂ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಅವನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಹುಕಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಗಳಿಗಿಂತ ಲೇಬಲ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಗುರುತುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತವೆಯೋ, ಆ ಸಮಾಜವು ಎಂದಿಗೂ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ, ಮತ್ತೆ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಅವರ ವಿಚಾರಕ್ಕೇ ಬರೋಣ.
ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂರ್ಯ ಅವರನ್ನು ಟೀಕಿಸಲು, ಬಿಸ್ಮಿಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಅವರಂತಹ ದಂತಕಥೆಯನ್ನು 'ಪಂಚರ್' ಅಂಗಡಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ದರಿದ್ರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಸೋತಿರುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತೇಜಸ್ವಿ ಸೂರ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸೋತಿರುವುದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಾದ. ಸೋತಿರುವುದು ಆತನ ಚಿಂತನೆ. ಸೋತಿರುವುದು ಆತನ ರಾಜಕೀಯ. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಸೋತಿರುವುದು ಆ ಪೋಸ್ಟ್ ಬರೆದ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದವರ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಇರಬೇಕು, ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ವಿರೋಧವೂ ಇರಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದು ಸದಾ ತರ್ಕದ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಕುರುಡು ದ್ವೇಷದ ಮೇಲಲ್ಲ. ದೇಶದ ಸಾಧಕರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವ ವಾದವೂ ಬಲಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಕಾಕ್ರೋಚ್‌ಗಳಂತಹ ಲೇಬಲ್‌ಗಳೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯಾವ ಸಿದ್ಧಾಂತವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹನೀಯರನ್ನು, ಕಲಾ ಸರಸ್ವತಿಯ ಆರಾಧಕರನ್ನು ಬೀದಿ ಜಗಳದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ವಾದಗಳ ನೈತಿಕ ಬಲ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕುಸಿದುಬೀಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಸಮಾಜದ ನೈಜ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಅಳೆಯಬೇಕಾದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ತನ್ನ ಮಹನೀಯರನ್ನು ಹೇಗೆ ಗೌರವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ತನ್ನ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿಯೇ ಕಾಣುವ ಸಮಾಜ ಮಾತ್ರ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜ. ವಿರೋಧಿಯನ್ನು ಕೀಟವನ್ನಾಗಿ, ಕಾಕ್ರೋಚ್‌ನ ಸಂಕೇತವನ್ನಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಗ್ಗದ ವ್ಯಂಗ್ಯದ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಸಮಾಜ, ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂಕೇತವಿದು.
ಇಂದು ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತನನ್ನೂ ಕಾಡುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ: ನಾವಿಂದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳಿಗೆ, ನಮ್ಮ ವಿಕೃತ ಅಜೆಂಡಾಗಳಿಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯಬಾರದು; ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಯಾವುದೇ ನರೇಟಿವ್‌ನ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನರೇಟಿವ್ ಬೇಕಾಗುವುದು ಸತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹೇಡಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ.
ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಷ,ವರ್ಗ ಜನಾಂಗಗಳ ಜನರೂ ಓದಬೇಕಾದ ಉತ್ರಮ ಬರಹ👌👆👆👆👆👆👆
ಉತ್ತಮ, ಸಮಯೋಚಿತ ಲೇಖನ. 👌👌👌👌
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್‌ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
