ಬೆಳ್ಳಿತೆರೆ ಅಥವಾ ಕಿರುತೆರೆ ಎಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದೊಂದು ಅಪ್ಪಟ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ರೂಮ್‌ಗೆ ಬಂದು ಮನರಂಜನೆ ನೀಡುವ ನಟ-ನಟಿಯರು, ಆಕರ್ಷಕ ಸೆಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕಥೆಗಳು ನೋಡುಗರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಈ ಗ್ಲಾಮರ್ ಜಗತ್ತಿನ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಎಂತಹ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣವಿದೆ, ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಹಿಂದಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಎಂತಹ ನರಕಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಿಧನರಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ನಟ ದಿಲೀಪ್ ರಾಜ್ ಅವರ ಸಾವು ಕೇವಲ ಒಂದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಂತವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಇಡೀ ಕನ್ನಡ ಕಿರುತೆರೆ ಉದ್ಯಮದ ಒಳಗಿರುವ ಕೊಳೆತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಗತ್ತಿನೆದುರು ಬೆತ್ತಲೆಗೊಳಿಸಿದೆ.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಿರುತೆರೆಯ ಒಳಗೆ ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಅಸಮಾಧಾನದ ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಈಗ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿರುವುದು ಹಿರಿಯ ತಂತ್ರಜ್ಞ ಹಾಗೂ ಲೇಖಕ ಎಸ್.ಎಂ. ಪಾಟೀಲ್ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರ ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಪೋಸ್ಟ್. ದಿಲೀಪ್ ರಾಜ್ ಅವರ ಸಾವಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ ಈ ಬರಹ, ಧಾರಾವಾಹಿ ರಂಗದ ಅಸಲಿ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಕಳಚಿಟ್ಟಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಪಕರು, ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮತ್ತು ಲೇಖಕರು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಲಾತ್ಮಕ ಕೆಲಸ, ಇಂದು ಕೇವಲ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಾಗಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ಪೋಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಈ ಪೋಸ್ಟ್ ಈಗ ಉದ್ಯಮದ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.
(ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಗೂ ಕಮೆಂಟ್‌ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ)
ಇಂದಿನ ಕಿರುತೆರೆಯ ಅತಿದೊಡ್ಡ ದುರಂತವೆಂದರೆ ವಾಹಿನಿಗಳ (Channels) ಅತಿಯಾದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮತ್ತು ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯ ಎಂದು ಎಸ್.ಎಂ. ಪಾಟೀಲ್ ನೇರವಾಗಿ ಆರೋಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ವಾಹಿನಿಗಳು ಈಗ ಕಸಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ಕಥೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು, ಚಿತ್ರಕಥೆ ಹೇಗೆ ಸಾಗಬೇಕು, ಯಾವ ನಟ-ನಟಿಯರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ, ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ಯಾವ ಬಣ್ಣದ ಕಾಸ್ಟ್ಯೂಮ್ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಈಗ ವಾಹಿನಿಗಳೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಧಾರಾವಾಹಿಯೊಂದರ ಜೀವನಾಡಿಯಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗಲೂ ಲೇಖಕನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ವಾಹಿನಿಗಳ ಕಚೇರಿಯ ಎಸಿ ರೂಮ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅಂಧರಂತೆ ಪಾಲಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಈಗ ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಉಳಿದಿದೆ.
ಈ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲು ವಾಹಿನಿಗಳು ಯಾವುದೇ ಸೃಜನಶೀಲ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಲ್ಲದ, ಕೇವಲ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಹಿಡಿದ 'ವೈಟ್ ಕಾಲರ್' ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಈ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸೆಟ್‌ಗೆ ಬಂದು ದಶಕಗಳ ಅನುಭವವಿರುವ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳಿದ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾದರೂ, ಈ ಕೆಲಸಗಾರರು ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಮೇಲೆ ದರ್ಪ ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಎಸ್.ಎಂ. ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವಂತೆ, ವಾಹಿನಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರೊಬ್ಬರು ಮೀಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ 'ಬಾಸ್ಟರ್ಡ್' ಎಂದು ನಿಂದಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಧಃಪತನಗೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಧಾರಾವಾಹಿ ತಂಡದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ಭರಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೇರುತ್ತಿದೆ.
ಇದಲ್ಲದೆ, ವಾಹಿನಿಗಳ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗಳ ಗಿಮಿಕ್‌ಗಳು ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಪಾಲಿಗೆ ಉರುಳಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಹಬ್ಬಕ್ಕೂ ಕಥೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಅದ್ಧೂರಿ ಸೆಟ್ ಹಾಕಿ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುವಂತೆ ವಾಹಿನಿಗಳು ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತವೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ನಟ-ನಟಿಯರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಹಬ್ಬದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಬೇಕು. ಆ ಎಲ್ಲಾ ಕಲಾವಿದರ ಡೇಟ್ಸ್ ಹೊಂದಿಸಲು ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಅಕ್ಷರಶಃ ಹೈರಾಣಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಿಗೂ ಗದರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ, ರೇಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಎಲ್ಲರ ಬಳಿ ಬಲವಂತದ ನಗು ಬೀರುತ್ತಾ ಕೆಲಸ ತೆಗೆಯಬೇಕಾದ ತೂಗುಗತ್ತಿಯ ಕೆಳಗೆ ಇಂದಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ಚಿತ್ರೀಕರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.
ಈ ಒತ್ತಡದ ಜೊತೆಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಕೆಣಕುವ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಿಡುಗು ಎಂದರೆ 'ರೀಮೇಕ್' ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಇಂದು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ಬಹುಪಾಲು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು ಬಂಗಾಳಿ, ಮರಾಠಿ, ತೆಲುಗು ಅಥವಾ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯ ಕಳಪೆ ನಕಲುಗಳಾಗಿವೆ. ವಾಹಿನಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಆ ಪರಭಾಷೆಯ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ದೃಶ್ಯದಿಂದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಅದನ್ನೇ ಕಾಪಿ ಮಾಡುವಂತೆ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಆದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡದ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಬಂದರೆ ಸಾಲದು, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಕತ್ತು ಬಾಗಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾಷಾಂತರಿಸುವ ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಒಬ್ಬರಿಗೂ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲೀ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನವಾಗಲೀ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪಾಟೀಲರ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ಸತ್ಯ.
ಲಾಭದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ನಿರ್ಮಾಪಕರ ಸ್ಥಿತಿ ಶೋಚನೀಯವಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ ಲಾಭ ಕಾಣಲು ನಿರ್ಮಾಪಕ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯಬೇಕು. ಆದರೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿ ನಿಂತು ಹೋದರೆ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಸತ್ತೇ ಹೋದ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂಬ ಮಾತು ಅಲ್ಲಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭದ್ರತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಆರ್ಥಿಕ ಭಯವೇ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ವಾಹಿನಿಗಳ ಎಲ್ಲಾ ಷರತ್ತುಗಳಿಗೂ ತಲೆಬಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದೆ. ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವಕಾಶ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಳಗೊಳಗೆ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನೆರೆ ರಾಜ್ಯದವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಗುರವಾಗಿ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.
ಆದರೆ, ಎಸ್.ಎಂ. ಪಾಟೀಲರ ಈ ಪೋಸ್ಟ್‌ನ ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಆಯಾಮದ ಚರ್ಚೆಯೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಒತ್ತಡವಿದ್ದರೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೆಲವರು ಎತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಿಂದೆ ವಾಹಿನಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡಿದ್ದಾಗ, ಕೆಲ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಕಡಿಮೆ ಸಂಭಾವನೆಗೆ ಸಿಗುವ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಇಡೀ ಧಾರಾವಾಹಿಯನ್ನು ಒಂದೇ ಲೊಕೇಶನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಶಾರ್ಟ್-ಕಟ್ ಮತ್ತು ಹಣ ಮಾಡುವ ದುರಾಸೆಯಿಂದಾಗಿಯೇ ವಾಹಿನಿಗಳು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಬೆಳೆಯಿತು ಎಂಬ ವಾದವೂ ಈ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಬಲವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂದಿದೆ.
ಗುರುವಿನಾಚೆಗೆ 4.6 ಶತಕೋಟಿ ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಗ್ರಹಗಳ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಪತ್ತೆ! ಭೂಮಿಗೆ ಬೀಳುವ ಉಲ್ಕೆಗಳ ರಹಸ್ಯ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು
ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಸಾಧಕರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಪೊರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ!
ಭೇಡ್ತಿ - ಅಘನಾಶಿನಿ — ಅಣೆಕಟ್ಟು ಇಲ್ಲದ ನದಿ ಏನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ?
ನದಿ ತಿರುವಿನ ಉಮೇದಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರೇ ಹೇಳಿ; ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ನೀರು ಯಾರದ್ದು?
ಫ್ರೈಬರ್ಗ್ ಮಿನ್ಸ್ಟರ್: ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡದವರಿಗೆ ಕಲೆಯಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ ಶಿಲ್ಪಿ!
ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ನಿರ್ಮಾಣ ಸಂಸ್ಥೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಒಂದರ ನಷ್ಟವನ್ನು ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಸರಿದೂಗಿಸಲು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಮರ್ಥನೆಯೂ ನಿರ್ಮಾಪಕರ ವಲಯದಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ವಾಹಿನಿಗಳ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ಸುಷ್ಮಾ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಅವರಂತಹ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುವಂತೆ, "ರಸ್ತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದವರಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಿ, ರಸ್ತೆಗೆ ಯಾಕೆ ಬರ್ತೀರಾ" ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ದುಡಿದು ಕಟ್ಟಿದ ನಮ್ಮದೇ ರಾಜ್ಯದ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ನಮ್ಮವರೇ ಹೊರಗಿನವರಾಗಿ, ಬೇರೆಯವರ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಿರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಂತರಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆ ತಯಾರಾಗುವ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ನೈಜತೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ಕಥೆಗಳು ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ಮೇಲೆ, ಏಕಾಏಕಿ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ತಂದು ಕೂರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಇದು ಕೇವಲ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಆಗಿ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಹಳೆಯ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಜೀವಂತಿಕೆ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಒಳಗಡೆ ನಡೆಯುವ ಇಂತಹ ಕೆಟ್ಟ ರಾಜಕೀಯಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನೋಡುಗರ ಮೇಲೆಯೇ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ವೀಕ್ಷಕರನ್ನು ಕಿರುತೆರೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.
ದಿಲೀಪ್ ರಾಜ್ ಅವರಂತಹ ಅದ್ಭುತ ನಟನ ಅಕಾಲಿಕ ಸಾವು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಒತ್ತಡಗಳ ಸ್ಫೋಟದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮುಖ ಮಾತ್ರ. ಎಸ್.ಎಂ. ಪಾಟೀಲ್ ಶಿವಕುಮಾರ್ ಅವರು ಎತ್ತಿರುವ ಈ ಧ್ವನಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಉಳಿಯಬಾರದು. ಟಿವಿ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್‌ಗಳು ಕೇವಲ ಕ್ಲಬ್‌ಗಳಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇದನ್ನೊಂದು ಗಂಭೀರ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನ ಕಥೆಗಳೇ ಆಗಬೇಕು, ತಂತ್ರಜ್ಞರಿಗೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಕೂಗು ಬಲವಾಗಬೇಕಿದೆ. ವಾಹಿನಿಗಳು ಇನ್ನಾದರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ನಿಯಮಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡ ಕಿರುತೆರೆ ಉದ್ಯಮ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ.
❤️ ಈ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಓದಿ
❤️ಗೂಗಲ್ ಹೋಮ್‌ಗೆ ಜೆಮಿನಿ ಎಂಟ್ರಿ: ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಬೆರಗಾದ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಮನೆ
❤️ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಕ್ರೈಮ್‌ಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಟ್ಟ ಯುಪಿಐ ಪೇಮೆಂಟ್: ಟೋಲ್ ಪ್ಲಾಜಾದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದ ವೃತ್ತಿಪರ ಶೂಟರ್‌ಗಳು!
❤️ಚಾಟ್‌ಜಿಪಿಟಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಗುಟ್ಟು: ಕ್ಲೌಡ್ AI ಒಳಗೆ ಅಡಗಿದೆ ಪವರ್‌ಫುಲ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್!
❤️ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ಲಂಬಿಂಗ್ ಕಂಟಕ: ಚಂದ್ರನತ್ತ ಹೊರಟ ನಾಸಾ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿ ಶೌಚಾಲಯ ಬ್ಲಾಕ್!
❤️ಧ್ರುವ ನಕ್ಷತ್ರ: ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯೋ ಅಥವಾ 5000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಖಗೋಳ ವಿಸ್ಮಯವೋ?
❤️ಕ್ಯಾಸಿನೊಗಳ ಇತಿಹಾಸವೇ ಬದಲಾಯ್ತು: ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಚೀನ ದಾಳಗಳು ಹೇಳುವ ಕಥೆಯೇನು?
❤️ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಿಂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಪೇಪರ್ ಸಿಲುಕಿದೆಯೇ? ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆಯುವ ಮುನ್ನ ಈ ಲೇಖನ ಓದಿ!
❤️ನೀವು ಬಜೆಟ್ ಫೋನ್ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡೆಯಿರಿ; HMD Vibe 2 ನಿಮ್ಮ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಿಸಬಹುದು!
🟢 ನಿರಂತರ ಅಪ್ಡೇಟ್‌ ಪಡೆಯಲು ನಮ್ಮ ವಾಟ್ಸಾಪ್‌ ಚಾನೆಲ್ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ JOIN ➤
🛒 ಆನ್‌ಲೈನ್‌ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕ್‌ ಬಳಸಿ
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್‌ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
