ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಕೆಂಪು ಧೂಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ...

ಅಧ್ಯಾಯ 2: ಕೆಂಪು ಧೂಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ.. 

ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

'ಢಬ್!' ಎಂಬ ಭೀಕರ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಆ ಬಿಎಂಡಬ್ಲ್ಯೂ ಕಾರಿನ ಮುಂಭಾಗದ ಎಡಚಕ್ರ ಬೃಹತ್ ಗುಂಡಿಯೊಂದಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು. ಕಾರಿನ ಸಸ್ಪೆನ್ಷನ್ ಮುರಿದುಹೋಗುವಂತೆ ನರಳಿದ ಸದ್ದು, ಸಾಗರ್‌ನನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಎಳೆದು ತಂತು.

ಅದು ಹಾವೇರಿ ಬೈಪಾಸ್ ದಾಟಿ, ಶಿರಸಿಗೆ ಹೋಗುವ ರಸ್ತೆ. ರಸ್ತೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಕಳೆದ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ 'ತೆರೆದ ಪ್ರದರ್ಶನ' ಎನ್ನುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಡಾಂಬರಿನ ಕುರುಹೇ ಇಲ್ಲದ, ಬರೀ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಎದುರಿನಿಂದ ಒಂದು ಲಾರಿ ಬಂದರೆ ಸಾಕು, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಕೆಂಪು ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. 

ಸಾಗರ್ ಕಾರಿನ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್ ವೀಲ್ ಅನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಕಾರಿನ ವೈಪರ್‌ಗಳು ಗಾಜಿನ ಮೇಲಿನ ಕೆಂಪು ಧೂಳನ್ನು ಒರೆಸಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಳಗೆ ಎಸಿ ಎಷ್ಟೇ ಜೋರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆ ಸಣ್ಣ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ಧೂಳು ಹೇಗೋ ಫಿಲ್ಟರ್‌ಗಳನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಒಳನುಗ್ಗಿ, ಅವನ ಗಂಟಲನ್ನು ಕೆರೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಧೂಳಿನಷ್ಟೇ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು ಅವನ ಈಗಿನ ಬದುಕು. ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಗಿನವರೆಗೂ ಅವನು ಐದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳದ ಟೆಕ್ಕಿ. ಇಂದು, ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಕೆಲಸ ಎರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಲೆಮಾರಿ.

ಶಿರಸಿ ಊರು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಯಿತು. ಹಾವೇರಿಯ ಆ ಕೆಂಪು ಧೂಳು ಮಾಯವಾಗಿ, ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ದಟ್ಟವಾದ ಮರಗಳು ರಸ್ತೆಯ ಎರಡು ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾವಲುಗಾರರಂತೆ ನಿಲ್ಲತೊಡಗಿದವು. ಸಾಗರ್ ಕಾರಿನ ಎಸಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿ, ಕಿಟಕಿ ಗಾಜನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ. ಮಲೆನಾಡಿನ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಒಳನುಗ್ಗಿತು.

ಆದರೆ, ಆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಹಸಿ ಮಣ್ಣಿನ, ಹೂವಿನ ಸುವಾಸನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಏನೋ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ, ಹುಳಿಯಾದ ಕಮಟು ವಾಸನೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಿತ್ತು. ಸಾಗರ್ ಮುಖ ಸಿವುಟಿದ.

ಅದು ಸಿದ್ದಾಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ. ಮಳೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ಮಳೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಮಲೆನಾಡಿನ ಅಡಿಕೆ ಬೆಳೆಗಾರರ ಪಾಲಿನ ಕಣ್ಣೀರು ಆಕಾಶದಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತೋಟಗಳತ್ತ ಅವನ ಕಣ್ಣು ಹರಿಯಿತು. ಬಾನಿಗೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮರಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಂಗಾರ (ಹೂಗೊಂಚಲು) ಮತ್ತು ಎಳೆಯ ಅಡಿಕೆಗಳು ಕಪ್ಪಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮರಗಳ ಬುಡದಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾವಿರಾರು ಎಳೆಯ, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ ಅಡಿಕೆಗಳು ಉದುರಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ಸಂಬಂಧಿತ ಲೇಖನಗಳು

ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 12

ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಮನೆವರೆಗೆ ಬಂದ ಅದೃಶ್ಯ ಶತ್ರು ಯಾರು?

ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: ಶುರುವಾಗಿದೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ತಪಸ್ಸು!

ವನ ಡಾಟ್ ಎಐ: 10 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವ... 4.2 ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ!

ಕೊನೆಯ ಕರೆ - ಅಧ್ಯಾಯ 7

ಹೌದು, ಅದು 'ಕೊಳೆ ರೋಗ'. ಇಡೀ ಮಲೆನಾಡಿನ ರೈತರ ಬೆನ್ನನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಭೀಕರ ರೋಗ. ವಾತಾವರಣದ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದಾಗಿ, ಮೊದಲಿನಂತೆ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಬಾರದೆ, ಸತತವಾಗಿ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಬಿಡದೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಗೆ ಇಡೀ ಅಡಿಕೆ ಫಸಲು ಶಿಲೀಂಧ್ರಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಟೈರ್‌ಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕೊಳೆತ ಅಡಿಕೆಗಳು ಸಿಲುಕಿ 'ಚಟಕ್, ಚಟಕ್' ಎಂದು ಒಡೆಯುವ ಸದ್ದು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಕೊಳೆತ ಅಡಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಾಗರ್‌ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಏನೋ ಭಾರವಾಯಿತು. ಕಾರಿನ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಅವನ ಕೈಗಳು ನಡುಗಿದವು. ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಅವನಿಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ನೆನಪಾಯಿತು.

ಆದರೆ ಆ ನೆನಪಿನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಹಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು: "ನಾನೇನು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ? ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಲೈನ್ ಕೋಡ್ ಬರೆದಿದ್ದೀನಿ. ಆ ಕೋಡ್‌ಗಳು ಯಾವುದೋ ಅಮೆರಿಕನ್ ಕಂಪನಿಯ ಸರ್ವರ್ ಅನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಟ್ಟವು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನನ್ನು ಓದಿಸಿದ ಈ ಮರಗಳು ಸಾಯುತ್ತಿವೆ. ನಾನು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಯಾವುದೋ ದೇಶದ ಜನರಿಗಾಗಿಯೇ? ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಊರಿನ ಈ ಕೊಳೆತ ಅಡಿಕೆಯ ವಾಸನೆ ಗೊತ್ತೇ? ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಮಾತು ಗೊತ್ತೇ?

ಅವನು ತನ್ನ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು, ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಬಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ತೆಗೆದ ಸೆಲ್ಫಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಟಾಲಿಯನ್ ಲೆದರ್ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಸ್ಮೈಲ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಫೋಟೋ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಕಟು ವಿಡಂಬನೆಯಂತೆ ತೋರಿತು. ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಫೋಟೋವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಇದ್ದದ್ದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ; ಆದರೆ ಅವನು ಇರಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಜಾಗ ಇದು - ಈ ಮಣ್ಣು, ಈ ಮರಗಳು, ಈ ಕೊಳೆತ ಅಡಿಕೆಗಳು. ಅವನು ಆ ಸೆಲ್ಫಿಗಳನ್ನು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ, ಆ ಫೋಟೋಗಳು ಅವನೇ ಆಗಿದ್ದರು - ನಗುತ್ತಿರುವ, ಅಹಂಕಾರದ, "ನಾನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಕಂಪನಿಯ ಸರ್ವರ್‌ಗಳು ಒಂದು ದಿನವೂ ಸೇಫ್ ಆಗಿರಲ್ಲ" ಎಂದು ಜಂಬ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಗರ್. ಆ ಸಾಗರ್ ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ, ಕೊಳೆತ ಅಡಿಕೆಯ ನಡುವೆ, ಒಬ್ಬ ಅಲೆಮಾರಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. "ನಾನು ಯಾರು? ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟೆಕ್ಕಿಯೇ? ಅಥವಾ ಸಿದ್ದಾಪುರದ ರೈತನ ಮೊಮ್ಮಗನೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಸಾಗರ್‌ಗೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅಡ್ಮಿಷನ್‌ಗೆ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಕ್ಯಾಶ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಆತನ ಅಜ್ಜ, ಸುಬ್ರಾಯ ಹೆಗಡೆ, ಇಡೀ ದಿನ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಕೈಗೆ ಅಂಟುತ್ತಿದ್ದ ಅಡಿಕೆಯ ಸಿಪ್ಪೆಯನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, 'ಚಾಲಿ' ಮತ್ತು 'ರಾಶಿ' ಯನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದರು. ಮರುದಿನ ಆ ಅಡಿಕೆಯ ಮೂಟೆಗಳನ್ನು ಜೀಪಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಶಿರಸಿಯ ಟಿ.ಎಸ್.ಎಸ್ ಗೆ ಮಾರಿ, ಮೂರು ಕಂತೆ ನೋಟುಗಳನ್ನು ತಂದು ಸಾಗರ್‌ನ ಕೈಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಅಂದು ಅಜ್ಜ, ಸಾಗರ್‌ನ ತಲೆ ಸವರಿ ಹವ್ಯಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇಂದಿಗೂ ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು: "ನೋಡಾ ಸಾಗರಾ, ಈ ಅಡಿಕೆ ಮರಾನೇ ನಿನ್ನ ಓದಿಸ್ತಾ ಇದ್ದು. ಇದು ಬರೀ ಮರ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ ಮನೇ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ. ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ರೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿರ್ತ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿ ದೊಡ್ಡವನಾಗು ಮಾರ್ರಾಯ."

ಆದರೆ ಇಂದು? ತನ್ನನ್ನು ಓದಿಸಿದ ಆ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ ರೋಗಗ್ರಸ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಅಂದು ಆ ಅಡಿಕೆ ಮರ ಕೊಟ್ಟ ದುಡ್ಡಿನಿಂದ ಓದಿ, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ, ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಬರೆದ ಸಾಗರ್‌ನನ್ನು, ಇಂದು ಅದೇ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್‌ನ ಮುಂದುವರಿದ ರೂಪವಾದ 'ಎಐ' ಕೆಲಸದಿಂದ ಕಿತ್ತುಹಾಕಿ ಬೀದಿಗೆ ತಂದಿತ್ತು. ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸ! ಯಾವ ಮಣ್ಣು, ಯಾವ ಮರ ಅವನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿತ್ತೋ, ಆ ಮಣ್ಣಿಗೂ ಇಂದು ಸಂಕಟ ಬಂದಿತ್ತು; ಅವನಿಗೂ ಸಂಕಟ ಬಂದಿತ್ತು. ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬೇರುಗಳೇ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ತಾನು ಇನ್ಯಾವುದೋ ದೇಶದ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗೆ ಕೋಡ್ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೇನಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

ಮೂರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಕಚ್ಚಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರು ಓಡಿಸಿ, ಎಡಕ್ಕಿದ್ದ ಕಿರಿದಾದ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ವಾಹನ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಭುವನಗಿರಿ ರಸ್ತೆಯ ಸಮೀಪವಿದ್ದ ಅವನ ಅಜ್ಜನ ಮನೆ. ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತಂದೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ಊರಿನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರೊಬ್ಬರು ಆಗಾಗ ಬಂದು ನೋಡುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ವಾಸವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದ. ಬಲವಂತವಾಗಿ ಆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟ್ ಅನ್ನು ತಳ್ಳಿದಾಗ, ಅದು 'ಕೀಚ್' ಎಂಬ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ಗೇಟಿನ ಶಬ್ದ ಅವನನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. ಅದೇ ಗೇಟನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಓಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬಂದವು. ಆಗ ಅಜ್ಜ ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದರು. "ಬಾರಾ ಸಾಗರ, ನಿಂಗೆ ಹೇಳಿ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು ತಂಜೆ," ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಗರ್ ಓಡಿಬಂದು ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜ ಆಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ಅಡಿಕೆ ಮರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. "ನೋಡು ಮಾರ್ರಾಯ, ಈ ಮರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇದರ ಬುಡದ ಸುತ್ತಳತೆ ಅಳೆದು, ಎತ್ತರ ನೋಡಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಬೇಕು. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಲ್ಲದೆಯೂ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ." ಸಾಗರ್ ಆಗ ಅಜ್ಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನೇ ಹೊರತು, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಯಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಆಗ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಕೇವಲ ಅಜ್ಜನ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಸಿಹಿ, ಮತ್ತು ಆ ಮನೆಯ ನೆಮ್ಮದಿ. ಈಗ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅದೇ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಆ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಾವ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಅಜ್ಜ ಇಂದು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ? "ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ ಸಾಗರ, ಈ ಮರಗಳು ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ. ಇವುಗಳನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ? ಆದರೆ ಅವನು ಮರೆತಿದ್ದ. ಅವನು ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಮರೆತು, ಬೇರೆಯವರ ಕೃತಕ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದ. ಈಗ ಅವನು ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದು, ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು.  ಮನೆಯ ಅಂಗಳವೆಲ್ಲಾ ಮೊಣಕಾಲೆತ್ತರದ ಕಳೆ ಗಿಡಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದ ಭಾರಿ ಗಾತ್ರದ ಮರದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೀಗ ತೆಗೆದು, ಒಳನುಗ್ಗಿದ.

ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಹಳೆಯ ಮರ, ಕರ್ಪೂರ ಮತ್ತು ಧೂಳಿನ ವಾಸನೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಒಳಗೆ ಕಗ್ಗತ್ತಲು. ಮೊಬೈಲ್ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್‌ಲೈಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಸ್ವಿಚ್ ಬೋರ್ಡ್ ಹುಡುಕಿ, ಟಕ್ ಎಂದು ಸ್ವಿಚ್ ಒತ್ತಿದ. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಕರೆಂಟ್ ಇತ್ತು. ಹಳೆಯ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಟಂಗ್‌ಸ್ಟನ್ ಬಲ್ಬ್ ಮಿನುಗುತ್ತಾ ಉರಿಯತೊಡಗಿತು.

ಸಾಗರ್ ತನ್ನ ಜಾಕೆಟ್ ಅನ್ನು ತೆಗೆದು ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆಸೆದ. ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯ ಕಡೆ (ಸ್ಟೋರ್ ರೂಮ್) ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ. ಅದೇ ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಗೋಡೆಗೆ ಒರಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅದು ಅಜ್ಜನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ.

ಮೆಲ್ಲನೆ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತ. ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆಯ ಧೂಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಗುಡಿಸಿ, ಮುಚ್ಚಳ ಎತ್ತಿದ. ಒಳಗೆ ಡಜನ್‌ಗಟ್ಟಲೆ ದಪ್ಪನೆಯ, ಲೆದರ್ ರಕ್ಷಾಪುಟವಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಗಳಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡೈರಿಯ ಮೇಲೂ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ನಮೂದಿಸಲಾಗಿತ್ತು. 1984, 1985, 1990... ಹೀಗೆ ಸಾಲಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಹಳೆಯ ಕಾಗದದ ವಾಸನೆಯೊಂದು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಅದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳ ವಾಸನೆ. ಲೆದರ್ ರಕ್ಷಾಪುಟಗಳು ಒಣಗಿ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜನ ಕೈಗಳ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು - ಅಡಿಕೆಯ ಕಂದು ಬಣ್ಣ, ಮಣ್ಣಿನ ಕೆಸರು, ಮತ್ತು ಕೆಲವೆಡೆ ಕಾಫಿಯ ಕಲೆಗಳು. ಸಾಗರ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಡೈರಿಯೂ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಇತಿಹಾಸ. 1984ರ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಹಳದಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಇನ್ನೂ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದವು. ಕ್ರಮೇಣ ವರ್ಷಗಳು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ, ಅಕ್ಷರಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ನಡುಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. 2001ರ ಡೈರಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು, ಸಾಗರ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟಿನಲ್ಲಿ ಒರೆಸಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜನ ಕೊನೆಯ ಡೈರಿಗಳನ್ನು ಅವನು ಎಂದೂ ಓದಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಅವನು ಊರಿಗೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ್ದರು: "ಸಾಗರ, ನಾನು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ. ನಿನಗೊಂದು ದಿನ ಆ ಕಾಗದಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಮಾತು ನೆನಪಿಟ್ಕೋ." ಸಾಗರ್ ಆಗ ಅದನ್ನು ಅಜ್ಜನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಹರಟೆಯೆಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದ್ದ. ಇಂದು, ಆ ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಜ್ಜ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದರು; ಅದನ್ನು ಓದದೆ, ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಅವನು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದ್ದ. ಈಗ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆ ಡೈರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸಾಗರ್ ಕುತೂಹಲದಿಂದ '2001'ನೇ ಇಸವಿಯ ಡೈರಿಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆದ. ಅದು ಕೇವಲ ಆ ದಿನದ ಮಳೆ-ಬಿಸಿಲಿನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಅಪ್ಪಟ ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ರಿಸರ್ಚ್ ಪೇಪರ್ ನಂತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ದುಂಡನೆಯ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಗರ್ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಓದತೊದಗಿದ:

"ನಮ್ಮ ಸೊಪ್ಪಿನ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಈಗ 25 ವರ್ಷ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ಮತ್ತಿ, ಕೌಲು, ಅಣಲೆ, ಹುನಾಲ್, ನೆರಳು... ಹೀಗೆ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎಲೆ ಉದುರಿಸುವ ವೃಕ್ಷ ಜಾತಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು, ನೀರು ಇಂಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು, ಈ ವರ್ಷ ಮಾವು, ಗೇರು, ದಾಲ್ಚಿನ್ನಿ, ಮುರುಗಲು, ರಾಮಪತ್ರೆ, ಏಕ ನಾಯಕ, ಗಾಳಿ ಚಕ್ಕೆ ಗಿಡ ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳು ಇಲ್ಲದ ಬಿದಿರು ಬೆಳೆಸಿದೆ. ನೆಲ-ಜಲ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ವಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಟ್ಟದ ತುಂಬ ಟ್ರೆಂಚ್, ಇಂಗು ಕಂದಕ, ಕೆರೆ, ಬದು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಸಿ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ, ಮಣ್ಣು ಮುಂಚಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ. ಅಂತರ್ಜಲ ಏರಿದೆ. ಎಂಥ ಕಡು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೀರು ಇರ್ತದೆ."

ಸಾಗರ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು. ಬೆಟ್ಟದ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೇವವಾಗಿಡಲು ಅಜ್ಜ ಮಾಡಿದ ಆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಯೋಗ ಅವನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಿದುಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿತು. ಆತ ಮುಂದಿನ ಪುಟಗಳನ್ನು ಆತುರದಿಂದ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ರೈತರ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತಾದ 'ದೆರಕು' ನ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆ ಇತ್ತು.

"ತೆರಕು ತೆಗೆದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಎಲೆ ನಿರಂತರ ಉದುರಿಸುವ ನಿತ್ಯ ಹರಿದ್ವರ್ಣ ಸಸ್ಯ ಕಾರಣ ಮಣ್ಣಿನ ತೇವ ಉಳಿದು ಸಸ್ಯ ಆರೋಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಲವು ಭಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರ್ಬಂಧ ಮಾಡಿ ಬೋಳಾಗಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಡು ತುಂಬಿದೆ. ಇದು 2001ರಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಬೆಟ್ಟ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ. ಈ ಅಮೂಲ್ಯ ಜೀವದ್ರವ್ಯ ನಮ್ಮ ತೋಟದ ಮಣ್ಣಿನ ಜೀವಾಳ. ಬೆಟ್ಟ ಉಳಿಸೋಣ, ಬೆಟ್ಟ ಬೆಳಸೋಣ, ಬೆಟ್ಟ ಬಳಸೋಣ."

ಸಾಗರ್ ಆ ಡೈರಿಯನ್ನು ಎದೆಗೊರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಸೆಕೆಂಡಿಗೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಸೆಸ್ ಮಾಡುವ ಆಕ್ಟೋಪಸ್ ಎಐಗೆ, ಒಂದು ಹನಿ ನೀರನ್ನು ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಇಂಗಿಸುವ ಅಥವಾ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಜ್ಞಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆ ಬದುಕಲು, ಒಂದು ಮರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ತನಗೆ ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಡೈರಿಯಲ್ಲ; ಇದು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಬಂದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಜಲ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ 'ಮಾಸ್ಟರ್ ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್' . ತನ್ನನ್ನು "ಅನಗತ್ಯ" ಎಂದು ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡಿದ ಆ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯೆಂಬ ಮಾಯಾಜಾಲಕ್ಕೆ, ತನ್ನ ಅಜ್ಜ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಉಣಬಡಿಸಿದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು?

ಮರೆವಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಜಗತ್ತಿನ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಗೆ, ಮರೆಯದ ಮದ್ದೊಂದು ಸಿಕ್ಕಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಮದ್ದನ್ನು ಯಾರು ಕೊಡಬೇಕು? ಅದನ್ನು ಕೊಡುವವರು ಯಾರು? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗಾಜಿನ ಗೋಪುರಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೋಡ್ ಬರೆಯುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಿಗಳು? ಅವರಿಗೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಗೊತ್ತೇ? ಅವರಿಗೆ 'ದೆರಕು' ಅಂದರೆ ಏನು ಗೊತ್ತೇ? ಅವರಿಗೆ ಇಂಗು ಕಂದಕದ ಪ್ರಯೋಜನ ಗೊತ್ತೇ? ಇಲ್ಲ. ಅದು ಗೊತ್ತಿರುವುದು ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕೋಡ್ ಬರೆಯಲು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಎಐ ಅಂದರೆ ಏನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಎರಡು ಪ್ರಪಂಚಗಳ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆಯಾಗಬಲ್ಲವನು ಯಾರು? ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಸಾಗರ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಆ ಸೇತುವೆ ತಾನೇ ಆಗಬೇಕು. ತನಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಗೊತ್ತು. ತನಗೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಭಾಷೆಯೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ತಾನು ಅಜ್ಜನ ಡೈರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಲ್ಲ; ಅದು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಲೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಈ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದು, ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಅಮೆರಿಕದ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಗಳಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಅದು ಅವನ ಜೀವನದ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅವನು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಅನ್ನು ತೆರೆದ. ಸಾಗರ್ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಅನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಪವರ್ ಕೇಬಲ್ ಅನ್ನು ಪ್ಲಗ್‌ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ. ಆ ಪಾಳುಬಿದ್ದ, ಸೋರುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಮನೆಯೊಳಗೆ, ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಒಪ್ಪಂದವೊಂದು ನಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮುರಿದುಬಿದ್ದಿತ್ತು ನಿಜ, ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾಪುರದ ಈ ಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಜ್ಞಾನದ ಅಡಿಪಾಯದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹೊಸದೊಂದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಕಟ್ಟಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದ. ಆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರು 'ವನ'.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..