ಗಾಜಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿ ಕೋಗಿಲೆ
ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ "ಅನಂತ್!" ಎಂದು ಚೀರುತ್ತಾ ಗಾಜಿನ ಕಂಬದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಕೈಗಳು ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಜನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಿದವು. ಒಳಗಿದ್ದ ಅನಂತ್ ನ ರೂಪವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಗಾಜಿನ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾದ ಬೆಳಕಿನ ಗೊಂಬೆ.
ಅನಂತ್ ನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿದು ಹನ್ನೊಂದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಹಿಂದೂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಂತೆ ಹನ್ನೊಂದನೇ ದಿನದ ಕಾರ್ಯ ಎಂಬುದು ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಕೋರುವ ದಿನ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೂತಕದ ಛಾಯೆ ಮಾಸಿ, ಮತ್ತೆ ಶುಭ್ರತೆ ಆವರಿಸುವ ಹೊತ್ತು. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ವೈದಿಕ ಶಾಸ್ತ್ರವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಸಾವಿನ ಮನೆಯ ನಿಶ್ಯಬ್ಧತೆಯನ್ನು ಮುರಿದು, ಅಲ್ಲಿ ಡ್ರಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಮೆಷಿನ್ಗಳ ಸದ್ದು, ವೈಯರ್ಗಳನ್ನು ಎಳೆಯುವ ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞರ ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ನ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಲಾಟ್ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಲಿಫ್ಟ್ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ಆ ಎನ್ಕ್ರಿಪ್ಟೆಡ್ ಕೋಡ್ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ರೂಪದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ಬಾಂಬ್ ಇದ್ದಂತೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಲ್ನ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ನ ದೊಡ್ಡ ಫೋಟೋಗೆ ಹೂವಿನ ಹಾರ ಹಾಕಿ, ಎಣ್ಣೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಡಲಾಗಿತ್ತು. ಊದಿನ ಕಡ್ಡಿಯ ಸುವಾಸನೆ ಮನೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಲಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಅನಂತ್ ನ ಫೋಟೋದ ನೇರ ಎದುರಿಗೆ, 'ನಿರ್ವಾಣ ಟೆಕ್ನಾಲಜೀಸ್' ನ ಲೋಗೋ ಇರುವ ಟೀಶರ್ಟ್ ಧರಿಸಿದ ನಾಲ್ವರು ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಬೃಹತ್ ಗಾತ್ರದ ಉಪಕರಣವೊಂದನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಸುಮಾರು ಏಳು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ, ಸಿಲಿಂಡರ್ ಆಕಾರದ ಗಾಜಿನ ಕಂಬವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಮೆಟಲ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಇತ್ತು, ಮತ್ತು ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೈ-ಡೆಫಿನಿಷನ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ಗಳು ಮತ್ತು ಸೆನ್ಸರ್ಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಮುಖಾಮುಖಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಗೆರೆಯನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಅನಂತ್ ನ ತಾಯಿ ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ದಿನಗಳ ಶೋಕದ ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಊದಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೊಳಪಿತ್ತು. ಅದು ಭರವಸೆಯೋ ಅಥವಾ ಭ್ರಮೆಯೋ ತಿಳಿಯದಂತ ಪ್ರಖರತೆ ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನನ್ನು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಅವರು ಎದ್ದು ಬಂದರು. "ಬಾ ಸಿದ್ದು... ಬಂದ್ರಾ ಅವರು? ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ಬರ್ತಾನೆ," ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಗಂಟಲು ಬಿಗಿದಂತಾಯಿತು. ಮಗ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ತಾಯಿಯ ಮನಸ್ಸು, ಈಗ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮಾಯಾಜಾಲಕ್ಕೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿತ್ತು.
"ಅಮ್ಮ, ಅದು ಅನಂತ್ ಅಲ್ಲ... ಅದು ಬರಿ..." ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಹೋಗಿ, ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮನ ಆಸೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತು ನುಂಗಿಕೊಂಡ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದು ಎಂದರೆ ಹಸಿ ಗಾಯದ ಮೇಲೆ ಉಪ್ಪು ಸವರಿದಂತೆ. ಅವನು ಮೌನವಾಗಿ ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಿದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಾಣ ಕಂಪನಿಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯೊಬ್ಬ ಮುಂದೆ ಬಂದ. ಅವನು ನೋಡಲು ಸೇಲ್ಸ್ ಮ್ಯಾನ್ ತರಹ ಇದ್ದ. ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಸಿದಂತಹ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ನಗು. "ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಮ್ಯಾಮ್, ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಸರ್. ನಮ್ಮ ಇನ್ಸ್ಟಾಲೇಶನ್ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸರ್ವರ್ ಜೊತೆ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಕೂಡ ಸ್ಟೇಬಲ್ ಆಗಿದೆ. ಅನಂತ್ ಸರ್ ಅವರ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅವತಾರ್ ಲೋಡ್ ಆಗಿದೆ. ನೀವು ರೆಡಿ ಅಂದ್ರೆ ನಾವು ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ," ಎಂದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಹೊಸ ವಾಷಿಂಗ್ ಮೆಷಿನ್ ಡೆಮೋ ಕೊಡಲು ಬಂದವನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, "ಮಾಡಿ... ನನ್ನ ಮಗನನ್ನ ಕರೀರಿ," ಎಂದರು.
ತಂತ್ರಜ್ಞನು ತನ್ನ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಬಟನ್ ಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿದ. ಕೂಡಲೇ ಆ ಗಾಜಿನ ಸಿಲಿಂಡರ್ ನ ತಳಭಾಗದಿಂದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲೆರಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಕೋಣೆಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸಲಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ 'ಹಮ್ಮ್' ಎಂಬ ಶಬ್ದ—ಜೇನುಗೂಡಿನ ಝೇಂಕಾರದಂತೆ—ಕೇಳಿಸಿತು. ಗಾಜಿನ ಒಳಗೆ ಬೆಳಕಿನ ಕಣಗಳು (Pixels) ದೂಳಿನಂತೆ ತೇಲಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ಕಣಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಆಕಾರ ಪಡೆಯತೊಡಗಿದವು. ಮೊದಲು ಪಾದಗಳು, ನಂತರ ಕಾಲು, ಸೊಂಟ, ಎದೆ, ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಮುಖ.
ಎಲ್ಲರೂ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ನಿಂತಿದ್ದ.
ಅದು ಫೋಟೋ ಅಲ್ಲ, ವಿಡಿಯೋ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅನಂತ್ ನಂತೆಯೇ ಕಾಣುವ ತ್ರೀಡಿ ಹಾಲೋಗ್ರಾಮ್. ಅವನು ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ಇದ್ದಂತೆ ಕೃಶವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ತನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಚೆಕ್ಸ್ ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಜೀನ್ಸ್ ಧರಿಸಿದ್ದ. ಅವನ ಕೂದಲು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಚಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುಗ್ಧ ನಗು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನಿಖರತೆ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವನ ಶರ್ಟ್ ಮೇಲಿನ ಗುಂಡಿಯ ಹೊಳಪೂ ಕೂಡ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ನಂತರ ಆ ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪದ ತುಟಿಗಳು ಚಲಿಸಿದವು.
"ಅಮ್ಮ...?"
ಆ ಧ್ವನಿ! ಅದು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರು ಅನಂತ್ ನದ್ದೇ ಧ್ವನಿ. ಅದೇ ಟೋನ್, ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ, ಅದೇ ಕರೆ.
ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ "ಅನಂತ್!" ಎಂದು ಚೀರುತ್ತಾ ಗಾಜಿನ ಕಂಬದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಚಾಚಿದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಕೈಗಳು ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಜನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮುಟ್ಟಿದವು. ಒಳಗಿದ್ದ ಅನಂತ್ ನ ರೂಪವನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಗಾಜಿನ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾದ ಬೆಳಕಿನ ಗೊಂಬೆ.
"ಅಳಬೇಡ ಅಮ್ಮ. ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೀನಿ. ನೋಡು, ನನಗೆ ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ. ನಾನು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದೀನಿ," ಡಿಜಿಟಲ್ ಅನಂತ್ ಮಾತನಾಡಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಬಗ್ಗಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಂತೆ ನಟಿಸಿದ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹ್ಯಾಕರ್ ಬುದ್ಧಿ ಎರಡೂ ಜಾಗೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಇದು ಅದ್ಭುತ ಹೌದು, ಆದರೆ ಭಯಾನಕ. ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಅನಂತ್ ನ ದೇಹವಲ್ಲ, ಅವನ ಡೇಟಾ. ಆ ಧ್ವನಿ ಅವನದಲ್ಲ, ಅದು ಸಿಂಥೆಸೈಸ್ ಮಾಡಿದ ಆಡಿಯೋ. ಆದರೂ, ಅದು ಎಷ್ಟು ನೈಜವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೂ ಮೈ ಜುಂ ಎನ್ನಿಸಿತು.
"ಸಿದ್ದು? ನೀನು ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ?" ಡಿಜಿಟಲ್ ಅನಂತ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿದ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಆ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂದಿತು. ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಸರಿದು, ಆ ಹಾಲೋಗ್ರಾಮ್ ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ. "ಹೇಗಿದ್ದೀಯ ಅನಂತ್?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಇದು ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ.
"ಸೂಪರ್ ಆಗಿದ್ದೀನಿ ಮಚ್ಚಾ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ತಲೆನೋವು ಇಲ್ಲ, ಡೆಡ್ ಲೈನ್ಸ್ ಇಲ್ಲ, ಬಾಸ್ ಕಿರಿಕಿರಿ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವರ್ಗ ಅಂದ್ರೆ ಇದೇ ಕಣೋ," ಅನಂತ್ ನಕ್ಕ. ಆ ನಗು... ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ನಗುವಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅವನ ಬಲಗಣ್ಣು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಣ್ಣದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪದ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಇದ್ದವು. ಅದು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದ ನಗು, ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನ 'ಸ್ವಾಭಾವಿಕ' ನಗುವಲ್ಲ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ 'ಅನ್ಕ್ಯಾನಿ ವ್ಯಾಲಿ' (Uncanny Valley) ಎಫೆಕ್ಟ್ ನ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಅಂದರೆ, ರೋಬೋಟ್ ಅಥವಾ ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಮನುಷ್ಯನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಂದಷ್ಟೂ ನಮಗೆ ಆಪ್ತವೆನಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅದು ತೀರಾ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದ್ದರೆ ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಭಯ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಅನಂತ್ ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವದ ಸೆಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದು ನೆನಪುಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ ನಿಂದ ಎಂಬುದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು.
ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅನಂತ್ ನ ತಂಗಿ ಆ ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪದ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತರು. "ಊಟ ಆಯ್ತಾ ಕಂದ?" ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದರೆ, "ಇಲ್ಲಿ ಹಸಿವಾಗಲ್ಲ ಅಮ್ಮ, ಬರೀ ಎನರ್ಜಿ ಅಷ್ಟೇ," ಎಂದು ಅದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ಅಪ್ಪಾಜಿ ನೆನಪಾಗ್ತಾರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, "ಅಪ್ಪಾಜಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ," ಎಂದು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಉತ್ತರ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಒಂದು ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಓದಿದಂತಿತ್ತು. ಭಾವನೆಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಆಳ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಂತ್ರಜ್ಞನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ, "ಇದು ರಿಯಲ್ ಟೈಮ್ ಪ್ರೊಸೆಸಿಂಗ್ ಆಗ್ತಿದೆಯಾ? ಅಥವಾ ಪ್ರಿ-ರೆಕಾರ್ಡೆಡ್ ರೆಸ್ಪಾನ್ಸ್ ಗಳಾ?"
ತಂತ್ರಜ್ಞ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ, "ಇದು ೧೦೦% ಎಐ ಡ್ರಿವೆನ್ ಸರ್. ಅನಂತ್ ಸರ್ ಅವರ ಬ್ರೈನ್ ಮ್ಯಾಪಿಂಗ್ ಡೇಟಾವನ್ನು ಬಳಸಿ ಈ ಎಐ ತಾನೇ ಯೋಚಿಸಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಇದು ಕಲಿಯುತ್ತೆ ಕೂಡ. ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಿದಷ್ಟು, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಅನಂತ್ ಸರ್ ಅವರಂತೆಯೇ ಬದಲಾಗುತ್ತೆ."
ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅನಂತ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ಕೊನೆಯ ಮೇಲ್ ನೆನಪಾಯಿತು. "ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಎನ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ... ಇದು ನಾನಲ್ಲ, ಇದು ಗೊಂಬೆ," ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ರಂಗುರಂಗಿನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದವು. ಎದುರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ಅನಂತ್ ನ ಆತ್ಮವಲ್ಲ, ಅನಂತ್ ನ ಸೋಗು ಹಾಕಿರುವ ಒಂದು ಸುಧಾರಿತ ಚಾಟ್ಬಾಟ್ (Chatbot). ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಮರತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.
ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ನಂತರ, "ನನಗೆ ರೆಸ್ಟ್ ಬೇಕು ಅಮ್ಮ. ಸಿಗ್ನಲ್ ವೀಕ್ ಆಗ್ತಿದೆ," ಎಂದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಅನಂತ್ ಹೇಳಿದ. ತಂತ್ರಜ್ಞ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ. ಬೆಳಕು ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅನಂತ್ ಮತ್ತೆ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ. ಗಾಜಿನ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಈಗ ಬರೀ ಖಾಲಿ ಡಬ್ಬದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಸಾವಿತ್ರಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಈ ಬಾರಿ ಅದು ಅಗಲಿಕೆಯ ದುಃಖವಲ್ಲ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು ಎಂಬ ಹತಾಶೆ. ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಅವರನ್ನು ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಕೊಲ್ಲಲಿದೆ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಗ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ, ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಇದೊಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುವಂತಾಯಿತು. ತಾಜಾ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿದ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಹಜತೆ ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ನ ಮನೆಯ ಆ ಕೃತಕ ಬೆಳಕು, ಆ ಎಸಿ ಗಾಳಿ, ಮತ್ತು ಆ ಡಿಜಿಟಲ್ ದೆವ್ವ—ಎಲ್ಲವೂ ಅವನನ್ನು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಿದ್ದವು. ಅವನು ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ.
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ರೂಪಗೊಂಡಿತು. ಆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅನಂತ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಅನಂತ್ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿರುವ ಆ 'ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಭಾಗ'ವನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕಾದರೆ, ತಾನು ಆ ಸರ್ವರ್ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ನಿರ್ವಾಣದ ಸರ್ವರ್ಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದವುಗಳಲ್ಲ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಲೇಯರ್ಡ್ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಇರುತ್ತದೆ. ನೇರವಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಒಳಗಿನವರ ಸಹಾಯ ಬೇಕು.
ಆಗ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು 'ಮೇಘನಾ'.
ಮೇಘನಾ—ನಿರ್ವಾಣ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್. ಅನಂತ್ ಸಾಯುವ ಎರಡು ವಾರಗಳ ಮುನ್ನ ಮೇಘನಾ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು ಎಂಬ ವಿಷಯ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅವಳು ಯಾಕೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟಳು? ಅವಳಿಗೂ ಅನಂತ್ ಗೂ ಏನಾದರೂ ಸಂಪರ್ಕವಿತ್ತೇ? ಅನಂತ್ ನ ಸಾವಿನ ಗುಟ್ಟು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಅವಳ ಬಳಿ ಇರಲೇಬೇಕು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಕೋರಮಂಗಲದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಮೇಘನಾಳ ಲಿಂಕ್ಡ್ಇನ್ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಪ್ರಕಾರ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಟಾರ್ಟಪ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ಸಲ್ಟೆಂಟ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ತಿಳಿದಿದ್ದು, ಅವಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಜಾ ಹಾಕಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ರಿಸೆಪ್ಷನಿಸ್ಟ್ ಬಳಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ, ತಾನು ಅವಳ ಹಳೆಯ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಎಂದು ನಂಬಿಸಿ, ಅವಳ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸ ಪಡೆದ.
ಅವಳು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಊಹೆ. ವಿಳಾಸದ ಪ್ರಕಾರ ಅವಳು ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದ ಒಂದು ಒಳ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆ. ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮನೆಯ ಗೇಟ್ ಗೆ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಮೀಟರ್ ಬೋರ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ಕರೆಂಟ್ ಓಡುತ್ತಿರುವುದು, ಒಳಗೆ ಯಾರೋ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಗೇಟ್ ದಾಟಿ, ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿ ತಟ್ಟಿದ. "ಮೇಘನಾ? ನಾನು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ಅನಂತ್ ನ ಫ್ರೆಂಡ್. ಪ್ಲೀಸ್ ಬಾಗಿಲು ತೆಗಿರಿ. ಮಾತಾಡಬೇಕು," ಎಂದು ಕೂಗಿದ.
ಒಳಗಿನಿಂದ ಯಾವ ಸದ್ದೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬಾಗಿಲ ಕೀ ಹೋಲ್ ನಿಂದ ಯಾರೋ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರೆಸ್ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಕೀ ಹೋಲ್ ಮುಂದೆ ಹಿಡಿದ. "ನಾನು ಪತ್ರಕರ್ತ ಕೂಡ ಹೌದು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ನೀವು ಒಳಗಿದ್ದೀರಾ ಅಂತ. ನಿರ್ವಾಣ ಕಂಪನಿ ಬಗ್ಗೆ, ಅನಂತ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನೇ ಪೊಲೀಸ್ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ," ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದ.
ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಮೌನದ ನಂತರ, ಬಾಗಿಲಿನ ಚಿಲಕಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ, ಮೂರು ಲಾಕ್ ಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಲಾಯಿತು. ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ ಕಂಡಿತು. ಭಯದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೆಪ್ಪರ್ ಸ್ಪ್ರೇ ಬಾಟಲಿ.
"ಯಾರು ನೀನು? ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದವರು ಯಾರು?" ಮೇಘನಾಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನಡುಕವಿತ್ತು. ಅವಳು ನೋಡಲು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು ದಣಿವು ಮತ್ತು ಭಯ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಅವಳು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
"ಅನಂತ್... ಅನಂತ್ ಕಳುಹಿಸಿದ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಂತ್ ನ ಸಾವೇ ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದಿತ್ತು.
"ಅನಂತ್ ಸತ್ತೋಗಿದ್ದಾನೆ. ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ," ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಲು ಹೋದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಕ್ಷಣ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಇಟ್ಟ. "ಅನಂತ್ ಸತ್ತಿಲ್ಲ ಮೇಘನಾ. ಅವನನ್ನು ಅವರು ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವನ ಆತ್ಮ ಈಗ ಕ್ಲೌಡ್ ಸರ್ವರ್ ನಲ್ಲಿ ನರಳ್ತಿದೆ. ಇವತ್ತು ನಾನು ಅದನ್ನ ನೋಡಿದೆ. ಆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಬೊಂಬೆ ಮಾತಾಡೋದನ್ನ ನೋಡಿದೆ. ಅದು ಅನಂತ್ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ನಿನಗೂ ಗೊತ್ತು, ನನಗೂ ಗೊತ್ತು. ದಯವಿಟ್ಟು, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಸಹಾಯ ಬೇಕು."
ಮೇಘನಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಗಲವಾದವು. 'ನರಳ್ತಿದೆ' ಎಂಬ ಪದ ಅವಳನ್ನು ತಟ್ಟಿತು. ಅವಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, "ಒಳಗೆ ಬಾ... ಬೇಗ," ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮತ್ತೆ ಅವಸರವಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಭದ್ರಪಡಿಸಿದಳು.
ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಕತ್ತಲಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಪರದೆಯ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನಕ್ಷೆಗಳು, ಕೋಡ್ಗಳ ಪ್ರಿಂಟ್ ಔಟ್ಗಳು ಅಂಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಮೇಘನಾ ಕೂಡ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ದಾರಿ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಶತ್ರು ಕೂಡ ಒಬ್ಬನೇ ಆಗಿದ್ದ.
"ಹೇಳು, ನಿನಗೆ ಏನು ಗೊತ್ತು?" ಮೇಘನಾ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆಪ್ಪರ್ ಸ್ಪ್ರೇ ಇನ್ನೂ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ತೆಗೆದು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ. "ಇದು ಅನಂತ್ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ಕಳುಹಿಸಿದ ಕೊನೆಯ ಕೀ. ಇದು ಅವನ ಆತ್ಮದ ಕೀಲಿ ಕೈ. ಆದರೆ ಇದನ್ನ ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕು ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಬೇಕು."
ಮೇಘನಾ ಆ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತು. "ದಡ್ಡ ಅನಂತ್... ಕೊನೆಗೂ ರಿಸ್ಕ್ ತಗೊಂಡೇ ಬಿಟ್ಟ," ಎಂದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..
...........
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
