ಅಪ್ಡೇಟ್ 1.0 (Update 1.0)
ಅಂದು ಸೋಮವಾರದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಚಿಪ್ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನೂರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಶಿಸ್ತಿನ ಸಿಪಾಯಿಗಳಂತೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕ ಲಯವಿತ್ತು.
ಆರ್ಯನ್ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಮೇಶ್ ಅವರು "ಡಾಟಾ ಮೈನಿಂಗ್" ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೋರಿಂಗ್ ಎನಿಸುವ ವಿಷಯವಾದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚ್ ಹುಡುಗರು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆರ್ಯನ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ರೆಪ್ಪೆ ಬಡಿಯದೆ ಬೋರ್ಡ್ ಕಡೆಗೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಹೇಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಅವನ ಮೆದುಳು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಆರ್ಯನ್ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೈರನ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಸದ್ದಲ್ಲ, ಒಳಗಿನಿಂದ ಬಂದದ್ದು. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯ ಎದುರು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಸಂದೇಶ ಮೂಡಿತು.
"ಕ್ರಿಟಿಕಲ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ವರ್ಷನ್ 1.0. ತಕ್ಷಣ ಇನ್ಸ್ಟಾಲ್ ಮಾಡಿ."
ಆರ್ಯನ್ ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಆ ಸಂದೇಶ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಎರಡು ಆಯ್ಕೆಗಳಿದ್ದವು: "ಈಗಲೇ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಮಾಡಿ" ಅಥವಾ "10 ಸೆಕೆಂಡ್ಗಳಲ್ಲಿ ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಅಪ್ಡೇಟ್."
ಆಯ್ಕೆ ಇಲ್ಲದ ಆಯ್ಕೆ. ಆರ್ಯನ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು 'ಅಪ್ಡೇಟ್ ನೌ' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದ.
ತಕ್ಷಣ ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶಾಕ್ ಹರಿದಂತಾಯಿತು. ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೈ ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಲೋಡಿಂಗ್ ಬಾರ್ ಓಡಲು ಶುರುವಾಯಿತು. 10%... 30%... 70%...
ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಕೇವಲ ತಾನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ರಾಹುಲ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಆ ನೂರು ಜನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಸ್ತಬ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ನುಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಅವರು ಉಸಿರಾಡುವುದನ್ನೂ ಮರೆತವರಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರಮೇಶ್ ಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾ, "ಏನಪ್ಪ ರಾಹುಲ್? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳು" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ರಾಹುಲ್ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಲೋಡಿಂಗ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
"ರಾಹುಲ್? ಕಿವಿ ಕೇಳಿಸ್ತಿಲ್ವಾ?" ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಧ್ವನಿ ಏರಿಸಿದರು.
"ಅಪ್ಡೇಟ್ ಕಂಪ್ಲೀಟ್. ಸಿಸ್ಟಮ್ ರೀಬೂಟಿಂಗ್..." ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಆರ್ಯನ್ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಂತು. ತಕ್ಷಣ ರಾಹುಲ್ ಕೂಡ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ. ಅವನು ಎದ್ದು ನಿಂತು, "ಕ್ಷಮಿಸಿ ಸರ್, ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಲೇಟೆನ್ಸಿ ಇತ್ತು. ಉತ್ತರ: ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ರೂಲ್ ಮೈನಿಂಗ್" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಪಟಪಟನೆ ಉತ್ತರ ಒಪ್ಪಿಸಿದ.
ಆದರೆ ಆರ್ಯನ್ಗೆ ತನ್ನಲ್ಲೇನೋ ಬದಲಾವಣೆಯಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ತುಂಬಾ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. ಅವನ ಎದೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಆತಂಕ, ಭಯ, ಕುತೂಹಲ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 'ಲಾಜಿಕ್' (ತರ್ಕ) ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ಪಾಠ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಜೋಕ್ ಒಂದನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸ್ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಗುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆದರೆ, ಆರ್ಯನ್, ರಾಹುಲ್ ಮತ್ತು ಚಿಪ್ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇತರರು ನಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಮೈಲ್ ಕೂಡ ಬರಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಆರ್ಯನ್ ಮೆದುಳು ಆ ಜೋಕ್ ಅನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿತು: "ಜೋಕ್ ನಂಬರ್ 45. ಹಳೆಯದು. ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ. ನಗುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಡೇಟಾ ವೇಸ್ಟ್."
ಆರ್ಯನ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. "ನನಗೆ ಜೋಕ್ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಆದರೆ ನಗು ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ?" ಎಂದು ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಭಾವನೆಗಳು ಎಂದರೆ ರಾಸಾಯನಿಕ ಲೋಪದೋಷಗಳು (Chemical Bugs). ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಭಾವನೆಗಳು ಅಡ್ಡಿ ಎಂದು ಹೊಸ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಅವನಿಗೆ ಪಾಠ ಮಾಡಿತ್ತು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಲಂಚ್ ಬ್ರೇಕ್ನಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಆರ್ಯನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಅವನ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು.
"ಆರ್ಯನ್, ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಏನಾಯ್ತು? ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರು. ನೀನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನಡ್ಕೊಂಡೆ ಅಂತೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಆರ್ಯನ್ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಕಾವ್ಯಳನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತಳನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡುವಂತಿತ್ತು.
"ನನ್ನ ತಾಯಿ ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಕೇವಲ ಎಫಿಷಿಯೆನ್ಸಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ರಾತ್ರಿ ಮೆದುಳು ಹೆಚ್ಚು ಚುರುಕಾಗಿರುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಆರ್ಯನ್ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ.
ಕಾವ್ಯಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. "ಎಫಿಷಿಯೆನ್ಸಿ? ಅಮ್ಮನನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹಾಕೋದು ಎಫಿಷಿಯೆನ್ಸಿನಾ? ನಿನಗೆ ಏನಾಗಿದೆ ಆರ್ಯನ್? ನೀನು ರೋಬೋಟ್ ತರ ಆಡ್ತಿದೀಯಾ!"
"ರೋಬೋಟ್ ಎಂದರೆ ನಿಖರತೆ. ಮನುಷ್ಯ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪುಗಳು. ನಾನು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ?" ಆರ್ಯನ್ ಯಾವುದೇ ಏರಿಳಿತವಿಲ್ಲದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ.
ಕಾವ್ಯ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು. "ಆರ್ಯನ್, ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡು. ನಾನು ಕಾವ್ಯ. ನಿನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳತಿ. ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ, ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿಂದಿದ್ವಿ? ಆಗ ನಿನಗೆ ಜ್ವರ ಬಂದಿತ್ತು..."
ಆರ್ಯನ್ ಆ ಕೈಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ. "ಹಳೆಯ ಡೇಟಾ. ಅದು ಈಗ ಪ್ರಸ್ತುತವಲ್ಲ (Irrelevant). ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಸ್ಟಡಿ ಟೈಮ್ ಹಾಳು ಮಾಡಬೇಡಿ. ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ನೂರು ಪೇಜ್ ಓದಲು ಬಾಕಿ ಇದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಎದ್ದು ಹೋದನು.
ಕಾವ್ಯ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ನಿಂತಳು. ಅವಳು ಆರ್ಯನ್ ಹೋಗುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಬಿದ್ದು ಕಾಲು ಉಳುಕಿಸಿಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆರ್ಯನ್ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಇಂದು, ಅವನು ಅವಳನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋದ. ಅವನ ಮೆದುಳು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿತು: "ಮೈನರ್ ಇಂಜುರಿ. ನನ್ನ ಸಹಾಯದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ."
ಆರ್ಯನ್ ಅವಳನ್ನು ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಜೆ, ಡಾಕ್ಟರ್ ರುದ್ರ ತನ್ನ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಈ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಸಿಸಿಟಿವಿ ಮೂಲಕ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸೀ ನಗು ಇತ್ತು.
"ಅಪ್ಡೇಟ್ 1.0 ಯಶಸ್ವಿ. 'ಎಂಪಥಿ' (Empathy - ಪರಾನುಭೂತಿ) ಮಾಡ್ಯೂಲ್ ಅನ್ನು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಇವರು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸೈನಿಕರು. ಇವರಿಗೆ ನೋವು ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕಮಾಂಡ್ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ."
"ದಾಮೋದರ್, ಮುಂದಿನ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಯಾರು ಮಾಡು. ಸಿಂಕ್ ಮೋಡ್ (Sync Mode) ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಮಾಡು. ಇವರನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಗುಂಪಾಗಿ ಬದಲಿಸೋಣ."
"ಏನದು ಸಿಂಕ್ ಮೋಡ್ ಸರ್?" ದಾಮೋದರ್ ಕೇಳಿದ.
"ಜೇನುಗೂಡು ನೋಡಿಲ್ವಾ? ಸಾವಿರ ಜೇನುನೊಣಗಳಿಗೆ ಒಂದೇ ರಾಣಿ ಇರ್ತಾಳೆ. ರಾಣಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ನೊಣಗಳು ಕೇಳುತ್ತವೆ. ನಾಳೆಯಿಂದ ಈ ನೂರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನೂರು ಜನರಲ್ಲ. ಅವರು ಒಂದೇ ಜೀವ. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೆದುಳಿನ ನೂರು ಭಾಗಗಳು. ಮತ್ತು ಆ ಮೆದುಳಿನ ಮಾಲೀಕ... ನಾನು!" ರುದ್ರ ಜೋರಾಗಿ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದ.
ಆರ್ಯನ್ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಓದುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಜೇನುಗೂಡಿನ ಝೇಂಕಾರ ಕೇಳಿಸಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಇತರ 99 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಸದ್ದು. ಅವನು ರಾಹುಲ್ ಏನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಪ್ರಿಯಾ ಏನು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಫೀಲ್ ಮಾಡಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೇ ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಕರಗುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾಳೆ ಏನಾಗಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವನ ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
