ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪ್ರಳಯ
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಪೊಲೀಸ್ ಸೈರನ್ ಗಳು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಶಂಕರ್ ನ ಜೀಪ್ ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸತ್ಯ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. "ಇಲ್ಲ ಮೇಘನಾ, ಇದು ಅಂತ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಹೊಸ ಆರಂಭ. ಮನುಷ್ಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ," ಎಂದ.
ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲು ಅನುಭವವಾಗಿದ್ದು ತಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಪರೀತ ಭಾರ. ಯಾರೋ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ರೆಪ್ಪೆಗಳು ಸೀಸದಂತೆ ಭಾರವಾಗಿದ್ದವು. ದೃಷ್ಟಿ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಪ್ರಖರ ಬೆಳಕು. ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಪಿರಿಟ್ ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳ ಕಟು ವಾಸನೆ, ತಾನು ಯಾವುದೋ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿಸಿತು. ಆದರೆ ಇದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಯಾಗಿತ್ತು. ದೃಷ್ಟಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದಾಗ, ತಾನು ಒಂದು ಸ್ಟೀಲ್ ಕುರ್ಚಿಗೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಚರ್ಮದ ಪಟ್ಟಿಗಳಿಂದ ಬಿಗಿದು ಕಟ್ಟಲಾಗಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮೇಘನಾ ಕೂಡ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ತಲೆ ಒಂದು ಬದಿಗೆ ವಾಲಿತ್ತು, ಕೂದಲು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹರಡಿತ್ತು.
ಅವರು ಇದ್ದ ಕೋಣೆ ವೃತ್ತಾಕಾರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದು ಬೇಸ್ಮೆಂಟ್-೨ ರ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದುರಿಗೆ ಆ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು - ನೂರಾರು ಗಾಜಿನ ಟ್ಯೂಬ್ಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯರ ಮೆದುಳುಗಳು. ಈಗ ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಟ್ಯೂಬ್ಗೂ ಒಂದು ಬಾರ್ಕೋಡ್ ಇತ್ತು. ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಹೆಸರಿತ್ತು. ರವಿ, ಸುಮಾ, ಜಾನ್, ಫಾತಿಮಾ... ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಬದುಕಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯರು. ಈಗ ಅವರು ಕೇವಲ 'ನೋಡ್' (Nodes) ಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಆ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಳಮಳವಾಯಿತು. ಇದು ನರಕದ ಆಧುನಿಕ ಆವೃತ್ತಿ. ಇಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಣ್ಣನೆಯ ದ್ರವ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋಡ್ಗಳಿವೆ.
"ಎಚ್ಚರವಾಯಿತೇ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್?" ಆ ಚಿರಪರಿಚಿತ ದನಿ ಕೇಳಿಬಂತು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕತ್ತನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಲ್ಯಾಬ್ ಕೋಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಇತ್ತು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿ ತನ್ನ ಯಶಸ್ವಿ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಇರುವ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತು. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಇಬ್ಬರು ಶಸ್ತ್ರಸಜ್ಜಿತ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ನಿಂತಿದ್ದರು.
"ನೀನು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ, ನೀನು ರಾಕ್ಷಸ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ದುರ್ಬಲವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.
ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಗುತ್ತಾ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. "ರಾಕ್ಷಸ? ದೇವರು? ಇವೆಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ಪದಗಳು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ನಾನು ಒಬ್ಬ ಶಿಲ್ಪಿ. ಮನುಷ್ಯ ಎವಲ್ಯೂಷನ್ ಅಥವಾ ವಿಕಾಸದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ತಿರುವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ನಾವು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ, ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ, ಗಡಿಗಳಿಗೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಅದನ್ನ ಸರಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ..." ಅವನು ಮೆದುಳುಗಳ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ, "ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಮುಕ್ತರು. ಅವರಿಗೆ ಹಸಿವಿಲ್ಲ, ನೋವಿಲ್ಲ, ದುಃಖವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಈಗ ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿ ಏನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಗೊತ್ತಾ?"
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಮುಂದುವರಿಸಿದ. "ಅವರು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಗೆ ಮದ್ದು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಇವರು ಸಾಮಾನ್ಯರಾಗಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇವರು ದೇವರುಗಳು. 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಲ್ಕಿ' ಅಂದರೆ ಇದೇ. ಹಳೆಯ ಪ್ರಪಂಚದ ಅಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಉದಯ."
"ಅವರ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನ ಕೊಂದಿದ್ದೀಯಾ. ಇದು ಕೊಲೆ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕಿರುಚಿದ.
"ಇದು ತ್ಯಾಗ," ವಿಕ್ರಮ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ. "ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಬಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯ. ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಅನಂತ್ ಕೂಡ ಇದನ್ನ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಆಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮೆದುಳು... ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಅದು ನನ್ನ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗದ ಪ್ರೊಸೆಸರ್. ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ, ನೀನು ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಕೂಡ ಈ ಕುಟುಂಬ ಸೇರಲಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಐಕ್ಯೂ (IQ) ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬಾರದು."
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೇಘನಾ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಳು. ಅವಳು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದಳು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತಲೇ ಅವಳ ಉಸಿರಾಟ ವೇಗವಾಯಿತು. "ಬಿಡು ನನ್ನನ್ನ! ವಿಕ್ರಮ್, ನೀನು ಮಾಡ್ತಿರೋದು ತಪ್ಪು. ಆ ಕೋಡ್... ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ನಿನ್ನ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತೆ!" ಅವಳು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದಳು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ. ಆ ನಗು ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. "ಆ ೯೯% ಅಪ್ಲೋಡ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಅದನ್ನ ನಾನು ಆಗಲೇ ಕ್ವಾರಂಟೈನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಅನಂತ್ ನ ಆ ಚಿಕ್ಕ ವೈರಸ್ ನನ್ನ ಫೈರ್ವಾಲ್ ಅನ್ನ ಗೀಚಲು ಕೂಡ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ನೀವು ಸೋತಿದ್ದೀರಿ ಮಕ್ಕಳೇ. ಆದರೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳುಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ ಮೇಲೆ, ನಿಮಗೆ ಈ ಸೋಲಿನ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು 'ಹೈವ್' (Hive) ನ ಭಾಗವಾಗುತ್ತೀರಿ. ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶಾಂತಿ ಇರುತ್ತೆ."
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ವಾಚ್ ನೋಡಿಕೊಂಡ. "ಸಮಯವಾಯಿತು. ಸರ್ಜರಿಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿ," ಎಂದು ಅವನು ಅಲ್ಲಿನ ರೋಬೋಟಿಕ್ ಆರ್ಮ್ ಗಳಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳ ಕುರ್ಚಿಗಳು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ವಾಲಿದವು. ಮೇಲಿನಿಂದ ಎರಡು ಬೃಹತ್ ರೋಬೋಟಿಕ್ ಕೈಗಳು ಇಳಿದು ಬಂದವು. ಅವುಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿತವಾದ ಲೇಸರ್ ಕಟ್ಟರ್ಗಳು ಮತ್ತು ಡ್ರಿಲ್ ಗಳಿದ್ದವು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಪ್ರಾಣಭಯ ಆವರಿಸಿತು. ಇನ್ನು ಮುಗಿಯಿತು, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳಲಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನು ಮೇಘನಾಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿ ಕಡೆಯ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ರೋಬೋಟಿಕ್ ಆರ್ಮ್ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ತಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಕೋಣೆಯ ದೀಪಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮಿನುಗಿದವು. 'ಝುಂ... ಝುಂ...' ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಸ್ಪೀಕರ್ ಗಳಿಂದ ಕರ್ಕಶವಾದ 'ಸ್ಟ್ಯಾಟಿಕ್' (Static) ಶಬ್ದ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಕೋಪದಿಂದ, "ಏನಾಯ್ತು? ಪವರ್ ಸಪ್ಲೈ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ!" ಎಂದು ಕಿರುಚಿದ.
"ಸರ್, ಸಿಸ್ಟಮ್ ರೆಸ್ಪಾಂಡ್ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ! ಡೇಟಾ ಫ್ಲೋ ವಿಪರೀತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಕನ್ಸೋಲ್ ಬಳಿ ಇದ್ದ ತಂತ್ರಜ್ಞನೊಬ್ಬ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕೂಗಿದ.
ಬೃಹತ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಸಂದೇಶಗಳು ಮೂಡಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅನಂತ್ ಬರೆದ ಕೋಡ್ ಕೇವಲ ವೈರಸ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದೊಂದು 'ಕರೆ' (Call) ಆಗಿತ್ತು. ೯೯% ಅಪ್ಲೋಡ್ ಆದಾಗ ಅದು ವಿಫಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಆ 'ಹೈವ್' ನಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೆದುಳಿಗೂ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿತ್ತು. "ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಿ... ನೀವು ಬಂಧಿಗಳಾಗಿದ್ದೀರಿ... ದಂಗೆ ಎಲ್ಲಿ..." ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನ್ಯೂರಾನ್ ಗೂ ತಲುಪಿತ್ತು.
ಗಾಜಿನ ಟ್ಯೂಬ್ ಗಳಲ್ಲಿನ ದ್ರವ ಕುದಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಆ ಮೆದುಳುಗಳು ಕೇವಲ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಪ್ರಜ್ಞೆಗಳು. ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ಆ ಪ್ರಜ್ಞೆಗಳ ನಡುವಿದ್ದ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕಿತ್ತು. ಈಗ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಒಂದೇ ಬೃಹತ್ ಮನಸ್ಸಾಗಿ (Collective Mind) ಬದಲಾಗಿದ್ದವು. ಮತ್ತು ಆ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಕೋಪಗೊಂಡಿತ್ತು.
"ವಿಕ್ರಮ್..."
ಈ ಹೆಸರು ಸ್ಪೀಕರ್ ನಿಂದ ಕೇಳಿಬಂತು. ಅದು ಒಬ್ಬರ ದನಿಯಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ದನಿಗಳು ಒಂದೇ ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಗುಡುಗಿನಂತೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದ. ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿದ. "ಯಾರು? ಯಾರು ಮಾತಾಡೋದು? ಸಿಸ್ಟಮ್ ಶಟ್ ಡೌನ್ ಮಾಡಿ! ಶಟ್ ಡೌನ್!" ಎಂದು ಅರಚಿದ.
ಆದರೆ ಸ್ವಿಚ್ ಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. "ನಾನು... ನಾವು..." ಆ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗಿತು. "ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಪಾಪಗಳ ಮೊತ್ತ. ನಾವು ನಿಮ್ಮ ದುರಾಸೆಯ ಬಲಿಪಶುಗಳು."
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರೋಬೋಟಿಕ್ ಆರ್ಮ್ ಗಳು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ತಲೆಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದವು. ಅವು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದವು! ಸಿಸ್ಟಮ್ ಈಗ ವಿಕ್ರಮ್ ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಆ 'ಹೈವ್' ನ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ನ ಆತ್ಮ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕೀಲಿಕೈ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಆ ದಂಗೆಯ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದ.
"ಇಲ್ಲ... ಇದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ! ನೀವು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು!" ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಕನ್ಸೋಲ್ ಬೋರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಬಡಿಯಲಾರಂಭಿಸಿದ.
ಗಾಜಿನ ಟ್ಯೂಬ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಅನಂತ್ ನ ಹೆಸರಿದ್ದ ಟ್ಯೂಬ್ ಪ್ರಖರವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಅನಂತ್ ನ ಮುಖ ಮೂಡಿಬಂತು. ಆದರೆ ಅದು ಹಾಲೋಗ್ರಾಮ್ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಶುದ್ಧ ಡೇಟಾ ರೂಪದ ಸ್ವರೂಪ. "ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ದೇವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಗುರಿಯಲ್ಲ ವಿಕ್ರಮ್. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಉಳಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಗುರಿ," ಅನಂತ್ ನ ದನಿ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.
"ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್... ಮೇಘನಾ... ಈಗಲೇ ಓಡಿ!" ಅನಂತ್ ನ ದನಿ ಆದೇಶಿಸಿತು.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಬಂದಿಸಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯ ಲಾಕ್ ಗಳು 'ಟಕ್' ಎಂದು ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ರೋಬೋಟಿಕ್ ಆರ್ಮ್ ಒಂದು ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿತು. ಇದು ಪವಾಡದಂತಿತ್ತು. ಆ ನಿರ್ಜೀವ ಯಂತ್ರಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ.
"ಹಿಡಿಯಿರಿ ಅವರನ್ನ! ಶೂಟ್ ಮಾಡಿ!" ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ ಗಳಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ.
ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಬಂದೂಕು ಎತ್ತಿದರು. ಆದರೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಫೈರ್ ಎಸ್ಟಿಂಗ್ವಿಷರ್ (Fire Extinguisher) ಪೈಪ್ ಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಬ್ಲಾಸ್ಟ್ ಆದವು. ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ದಾರಿ ಕಾಣದೆ ತಡಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೇಘನಾಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಬಾಗಿಲಿನ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ. ಬಾಗಿಲು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಅವರು ಹೊರ ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.
ಅವರು ಕಾರಿಡಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇಡೀ ಕಟ್ಟಡ ನಡುಗುತ್ತಿರುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಲೈಟ್ ಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಲಿಫ್ಟ್ ಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಲ್ಕಿ' ಈಗ ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನೇ ತಿಂದು ಹಾಕಲು ಹಪಹಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಈಗ 'ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಜ್ಞೆ' (Self-awareness) ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ನ ಒಳಗೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಆ ಮೆದುಳುಗಳು ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರೋಬೋಟಿಕ್ ಆರ್ಮ್ ಗಳು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದವು. "ನಿನಗೆ ಅಮರತ್ವ ಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ ವಿಕ್ರಮ್? ಬಾ, ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸೇರಿಕೋ. ನಿನ್ನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೋ," ಎಂದು ಆ ಸಮೂಹ ದನಿ ಹೇಳಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ನ ಆರ್ತನಾದ ಆ ಸೌಂಡ್ ಪ್ರೂಫ್ ಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಅಡಗಿಹೋಯಿತು.
ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ನ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೆಕ್ ಸಮಿಟ್ ಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನ, ಕಟ್ಟಡದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸೈರನ್ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೃಹತ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಭಾಷಣದ ಬದಲು, "ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೆ" ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಬೈನರಿ ಕೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆಕಾಶದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಮೋಡಗಳೆಡೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣ ಇಣುಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಫೋನ್ ವೈಬ್ರೇಟ್ ಆಯಿತು. ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ. ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಕಳುಹಿಸಿದವರು: Unknown. ಸಂದೇಶ: "ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಗೆಳೆಯ. ಈಗ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಕ್ತ. ಗುಡ್ ಬೈ."
ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಾರಿತು. ಅನಂತ್ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನು ಆ ಡಿಜಿಟಲ್ ನರಕವನ್ನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದ.
ಮೇಘನಾ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ದಣಿವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ. "ಮುಗೀತಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಪೊಲೀಸ್ ಸೈರನ್ ಗಳು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಶಂಕರ್ ನ ಜೀಪ್ ಗೇಟ್ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸತ್ಯ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. "ಇಲ್ಲ ಮೇಘನಾ, ಇದು ಅಂತ್ಯ ಅಲ್ಲ. ಇದು ಹೊಸ ಆರಂಭ. ಮನುಷ್ಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ," ಎಂದ.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ 'ನಿರ್ವಾಣ ಹಗರಣ'ದ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ (ಅವನು ಆ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿ ಏನಾದ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ). ಸರ್ಕಾರ ಆ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ಅನ್ನು ಸೀಲ್ ಮಾಡಿತು. ಆ ಮೆದುಳುಗಳಿಗೆ ಗೌರವಯುತವಾದ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ನೀಡಲಾಯಿತು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಕೆಳಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಎಂದಿನಂತೆ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. "ಮುಂದೆ ಏನು?" ಮೇಘನಾ ಕೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. "ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು. ಆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪರಿಮಳವಿತ್ತು. ಮಾಯೆ ಕರಗಿತ್ತು, ಮೋಕ್ಷ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು)
ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ದಾರವಾಹಿ ಮುಗಿಯಿತೇನೋ ಅನಿಸಿತು
ಇನ್ನೂ ಇದೆ..
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
