ಮಾಯಾಜಾಲದ ಆಹ್ವಾನ
ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಅರಮನೆ ಮೈದಾನ ಅಂದು ಯಾವುದೋ ಜಾತ್ರೆಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಅವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಬ್ಯಾಗುಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯ ಮಿಶ್ರಣ. ಬೈಕುಗಳು, ಕಾರುಗಳು ಮತ್ತು ಆಟೋಗಳ ಸಾಲು ಮೇಕ್ರಿ ವೃತ್ತದವರೆಗೂ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಸಮಾವೇಶಗಳೋ ಅಥವಾ ಮದುವೆಗಳೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಮಾನವನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲ ಘಟನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. ದ್ವಾರಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಕಟೌಟ್ ಒಂದು ಸ್ವಾಗತ ಕೋರುತ್ತಿತ್ತು: ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಇನ್ನೋವೇಶನ್ಸ್ - ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ, ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂಬತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ರಾಹುಲ್ ಜೊತೆ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಇಳಿದ. ರಾಹುಲ್ ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಉತ್ಸಾಹವಿತ್ತು. ಅವನು ಆರ್ಯನ್ ಭುಜ ತಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದ, ಮಗಾ, ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ! ನಾವು ಲೇಟ್ ಆಗಿ ಬಂದ್ವಿ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಆಫರ್ ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆರ್ಯನ್ ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡದೆ, ಆ ಚಿಪ್ ಬಗ್ಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡಿದ್ದ. ಪರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಎರಡೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಜನಸಾಗರ ನೋಡಿದಾಗ, ಬಹುಶಃ ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಅಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು. ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಸುಮ್ಮನೆ ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಬರುತ್ತಾರೆಯೇ?
ಅದೇ ಜನಸಾಗರದ ನಡುವೆ, ತಲೆಗೆ ಒಂದು ಹುಡಿ (Hoodie) ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಪ್ಪು ಕನ್ನಡಕ ಧರಿಸಿ ಕಾವ್ಯ ಕೂಡ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಇವತ್ತು ಪತ್ರಕರ್ತೆಯಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಂತೆ ವೇಷ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಕುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಕಲಿ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೂಗಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಹದ್ದಿನಂತೆ ಸುತ್ತಲೂ ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಂತಹ ಈವೆಂಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬೌನ್ಸರ್ಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ, ಕಪ್ಪು ಸೂಟ್ ಧರಿಸಿದ, ಕಿವಿಗೆ ಇಯರ್ ಪೀಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ವಿದೇಶಿ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಕಣ್ಣನ್ನು ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಮೂಲಕ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಒಳಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇದು ರೆಟಿನಾ ಸ್ಕ್ಯಾನ್, ಕಾವ್ಯ ತಾನೇ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡಳು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಸೆಮಿನಾರ್ಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಹೈ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಯಾಕೆ? ಅವಳು ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಳು. ಆರ್ಯನ್ ಅವಳಿಂದ ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಕೂಗಿ ಕರೆಯಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆರ್ಯನ್, ಹೋಗಬೇಡ, ಇದು ಬಲೆ! ಎಂದು ಕಿರುಚಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯವರು ತನ್ನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಳೆದು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವಳಿಗಿತ್ತು. ಅವಳು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯ್ದಳು. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ ಎದೆಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಮೆಷಿನ್ ಹಸಿರು ದೀಪ ತೋರಿಸಿತು. ಅವಳು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಒಳಗೆ ನಡೆದಳು.
ಒಳಗೆ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಗುಮ್ಮಟವಿತ್ತು (Dome). ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಬಲವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಹೊರಗಿನ ಬಿಸಿಲು ಮರೆತು ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಒಳಗೆ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿತ್ತು, ಕೇವಲ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಲೇಸರ್ ಲೈಟ್ಗಳು ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಸಮ್ಮೋಹನಗೊಳಿಸುವಂತಹ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವ ಜೊತೆಗೆ, ಮೆದುಳನ್ನು ಮಂಕು ಮಾಡುವಂತಿತ್ತು. ಸಾವಿರಾರು ಕುರ್ಚಿಗಳು ಭರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಮಧ್ಯದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಹಿಡಿದರು. ಕಾವ್ಯ ಅವರಿಗಿಂತ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ, ಕಂಬದ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು.
ಸರಿಯಾಗಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ನಿಂತಿತು. ಇಡೀ ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಪಿನ್ ಡ್ರಾಪ್ ಸೈಲೆನ್ಸ್. ವೇದಿಕೆಯ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ನೆಲ ಮಹಡಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡು, ಹೊಗೆಯ ನಡುವಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮೇಲೆ ಬಂದ. ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ್ ರುದ್ರ.
ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಕಪ್ಪು ಟೀ ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ಶೂ ಧರಿಸಿದ್ದ ಅವನು, ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಟೆಕ್ ಕಂಪನಿಯ ಕೂಲ್ ಸಿಇಒ ತರಹ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಯಸ್ಕಾಂತೀಯ ಆಕರ್ಷಣೆ ಇತ್ತು. ಅವನು ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಾಗ, ಸಾವಿರಾರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಅವನು ಕೈ ಎತ್ತಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಿದ.
ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಅವನು ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದು ಸುಳ್ಳು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಲೇಜುಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳು, ನಿಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು... ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದಡ್ಡರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ರೂಪಿಸಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು.
ಆರ್ಯನ್ ಬೆನ್ನು ನೇರ ಮಾಡಿ ಕುಳಿತ. ರುದ್ರ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಮಾತುಗಳು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದಂತಿದ್ದವು.
ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳು ವಿಕಾಸಗೊಂಡು ಲಕ್ಷಾಂತರ ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಆದರೆ ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಶಿಲಾಯುಗದ ವೇಗದಲ್ಲೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಭಾಷೆ ಕಲಿಯಲು ಆರು ತಿಂಗಳು ಬೇಕು, ಒಂದು ಡಿಗ್ರಿ ಮಾಡಲು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಬೇಕು. ಯಾಕೆ? ರುದ್ರ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಇನ್ಪುಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ದಾರಿಗಳು ಕೇವಲ ಐದು. ಕಣ್ಣು, ಕಿವಿ, ಮೂಗು, ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಮ. ಇವು ತುಂಬಾ ನಿಧಾನ. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಒಂದು ಹೈವೇ. ಒಂದು ಫೈಬರ್ ಆಪ್ಟಿಕ್ ಕೇಬಲ್ ನೇರವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ಸೇರಿದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ?
ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಮೂಡಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮೆದುಳು ಆಮೆ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಚಿಪ್ ಅಳವಡಿಸಿದ ಮೆದುಳು ರಾಕೆಟ್ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಸೆಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಜ್ಞಾನ ಎಂಬುದು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಲಿಯುವ ವಿಷಯವಾಗಬಾರದು. ಅದು ಉಸಿರಾಡುವಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿರಬೇಕು. ನೀವು ಪರೀಕ್ಷಾ ಹಾಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಇಡೀ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕು. ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಅದನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ರುದ್ರ ಹೇಳಿದ.
ಇದೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ಭಾಷಣ, ಡೆಮೋ ತೋರಿಸಿ! ಎಂದು ಯಾರೋ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಿಂದ ಕೂಗಿದರು. ರುದ್ರ ನಗುತ್ತಾ, ಖಂಡಿತ, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನಿಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದನು.
ಅವನು ವೇದಿಕೆಯ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕೈ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ನಡೆದು ಬಂದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರು ರಿಯಾ. ಅವಳು ಸಾಧಾರಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ರಿಯಾ, ನಿನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನ್ಯೂರೋಲಿಂಕ್ ಚಿಪ್ ಇದೆಯಾ? ರುದ್ರ ಕೇಳಿದ. ಹೌದು ಸರ್, ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಇದೆ, ರಿಯಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಒಳ್ಳೆಯದು. ಈಗ ಸಭಿಕರಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇವಳಿಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಹುದು. ಗೂಗಲ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಗಿರಬಹುದು, ರುದ್ರ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದ.
ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು, ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಫಿಸಿಕ್ಸ್ನ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಸಮೀಕರಣವನ್ನು (Schrodinger Equation) ಕೇಳಿದ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರು ಇದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಬೇಕು. ಆದರೆ ರಿಯಾ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಳು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆರೆದವು. ಅವಳು ಮೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಸಮೀಕರಣದ ಉತ್ತರವನ್ನು, ಅದರ ಅನ್ವಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪಟಪಟನೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವೇಗದಲ್ಲೇ ಉತ್ತರಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸಭಿಕರು ದಂಗಾದರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು. ರಿಯಾ ಶುದ್ಧ ಫ್ರೆಂಚ್ನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು 1983ರ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಕಪ್ನ ಸ್ಕೋರ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕೇಳಿದರು. ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಆಟಗಾರನ ರನ್, ಬಾಲ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಆರ್ಯನ್ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಪವಾಡ. ತನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇದೇ. ಈ ಶಕ್ತಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ತಾನು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು ಅನಿಸಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಹುಲ್, ನೋಡಿದ್ಯಾ ಮಗಾ? ಇವಳು ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಡಲ್ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ಆಗಿದ್ಲು, ಇವತ್ತು ಐನ್ಸ್ಟೀನ್ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
ಆದರೆ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಾವ್ಯಳಿಗೆ ಬೇರೆಯದೇ ದೃಶ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೈನಾಕ್ಯುಲರ್ ತೆಗೆದು ರಿಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು. ರಿಯಾ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವಾಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಸಹಜವಾಗಿ ಹಿಗ್ಗಿದ್ದವು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳ ಮಾತಲ್ಲ, ಅದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಜನರೇಟೆಡ್ ವಾಯ್ಸ್ ತರಹ ಇತ್ತು. ಅವಳು ಮನುಷ್ಯಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಬೊಂಬೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸಾಕು ರಿಯಾ, ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ, ರುದ್ರ ಅವಳನ್ನು ಕಳಿಸಿದ. ನಂತರ ಅವನು ಸಭಿಕರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ. ಈ ಶಕ್ತಿ ನಿಮಗೂ ಬೇಕೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಬೇಕು! ಎಂದು ಸಾವಿರಾರು ಕಂಠಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂಗಿದವು. ಆ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಗುಮ್ಮಟವೇ ನಡುಗಿತು.
ಗುಡ್. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಸೀಮಿತ ಸ್ಟಾಕ್ ಇದೆ. ಇಂದು ಕೇವಲ 100 ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಈ ಚಿಪ್ ಅಳವಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದೂ 50% ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ದರದಲ್ಲಿ. ಯಾರಿಗೆ ಮೊದಲು ಬೇಕೋ ಅವರು ವೇದಿಕೆಯ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಕೌಂಟರ್ಗೆ ಬನ್ನಿ, ರುದ್ರ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿಸಿದ.
ಅಷ್ಟೇ. ಅಲ್ಲಿವರೆಗೂ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ಸಭೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ರಣರಂಗವಾಯಿತು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೂಕಿಕೊಂಡು ಕೌಂಟರ್ ಕಡೆ ಓಡಿದರು. ನಾನೂ, ನಾನೂ ಎಂದು ಕಿರುಚಾಟ ಶುರುವಾಯಿತು.
ನಡಿ ಮಗಾ, ಬೇಗ ಹೋಗೋಣ, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಛಾನ್ಸ್ ಮಿಸ್ ಆಗುತ್ತೆ! ರಾಹುಲ್ ಆರ್ಯನ್ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದ. ಆರ್ಯನ್ ಕೂಡ ಆ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಈಗ ದುರಾಸೆಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು.
ಕಾವ್ಯ ಜನಸಾಗರವನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಆರ್ಯನ್ ಕಡೆ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಆರ್ಯನ್! ನಿಲ್ಲು! ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು. ಆದರೆ ಆ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಯಾರ ಕಿವಿಗೂ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಆ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್ ಕೌಂಟರ್ನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ದಾಟಿ ಒಳಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬೌನ್ಸರ್, ಕಾವ್ಯಳನ್ನು ತಡೆದ.
ಮೇಡಂ, ಕೇವಲ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಆದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ. ನೀವು ಲೇಟ್ ಆಯ್ತು, ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ದೂಡಿದ.
ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತು. ಕಾವ್ಯ ಅಸಹಾಯಕಳಾಗಿ ನಿಂತಳು. ಆರ್ಯನ್ ಈಗ ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಿಂಹದ ಗುಹೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವನ ಹಣೆಬರಹ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಸರ್ವರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡಲಿದೆ ಎಂಬ ಕಟುಸತ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ರುದ್ರ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಅದೇ ಕುಹಕದ ನಗುವನ್ನು ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಬಲೆಗೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
