ಅಭೇದ್ಯ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಇರುವೆಗಳ ದಂಡಯಾತ್ರೆ
ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಸಾವಿನ ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಮೇನ್ ಕನ್ಸೋಲ್ ಬಳಿ ಓಡಿದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಮೇಘನಾ ಅದನ್ನು ಪೋರ್ಟ್ ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದಳು. ಎಂಟರ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದಳು. ಅಪ್ಲೋಡಿಂಗ್ ವೈರಸ್... ೧೦%... ೨೦%... ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಗತಿ ಪಟ್ಟಿ (Progress bar) ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಆದರೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೋಣೆಯ ಎಲ್ಲಾ ದೀಪಗಳು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದವು. ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ದಟ್ಟಣೆಯನ್ನು ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಆ ಹಳೆಯ ಟೆಂಪೋ ಟ್ರಾವೆಲರ್ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮೈಮೇಲೆ ರಾಯಲ್ ಕ್ಯಾಟರರ್ಸ್ ಎಂಬ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಅಂಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದವರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಸೈನಿಕರ ಆತಂಕವಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಹಿಂಬದಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಬಿರಿಯಾನಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಬಾರಿನ ಘಮಲು ಆ ಚಿಕ್ಕ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಗಳು ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಪದೇ ಪದೇ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಅನಲಾಗ್ ಜ್ಯಾಮರ್ ಸಾಧನವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅದು ಆನ್ ಆಗಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಅವನಿಗೆ ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಘನಾ ತನ್ನ ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್ ಸಮವಸ್ತ್ರವಾದ ಮರೂನ್ ಬಣ್ಣದ ಏಪ್ರನ್ ಮತ್ತು ತಲೆಗೊಂದು ಟೋಪಿ ಧರಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವಿತ್ತಾದರೂ, ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಚಲವಾದ ನಿರ್ಧಾರವಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಸೂರ್ಯ ಪ್ರಖರವಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಂತೆಯೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ವಾಹನವು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಿಟಿ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಯಿತು. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲುಗಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಗಾಜಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ದೇವಾಲಯಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ದೇವರೆಂಬ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಡೇಟಾ ಎಂಬ ಮಾಯೆಯನ್ನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರ ವಾಹನ ನಿರ್ವಾಣ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ನ ಬೃಹತ್ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಆ ದ್ವಾರವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥವರಿಗೂ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆನ್ನಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆ, ಅದರ ಮೇಲೆ ಮುಳ್ಳು ತಂತಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಹತ್ತು ಅಡಿಗೊಮ್ಮೆ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ೩೬೦ ಡಿಗ್ರಿ ತಿರುಗುವ ಹೈ-ರೆಸಲ್ಯೂಷನ್ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು. ಗೇಟ್ ನ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ್ದ ಖಾಸಗಿ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಬಂದೂಕುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರು ಕೇವಲ ಗಾರ್ಡ್ಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಖಾಸಗಿ ಸೈನ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.
ಟೆಂಪೋ ಡ್ರೈವರ್ ಕಿಟಕಿ ಗಾಜು ಇಳಿಸಿದ. ಒಬ್ಬ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ವಾಹನದ ನಂಬರ್ ಪ್ಲೇಟ್ ಅನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ದೀಪ ಉರಿಯಿತು. ಆದರೂ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿರಲಿಲ್ಲ. ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ಸ್, ಅವನು ಒಣ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ತಮ್ಮ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಕಲಿ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಅವುಗಳನ್ನು ಅನ್ವರ್ ಮಾಮನ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಪ್ರಿಂಟ್ ಮಾಡಿ ತಯಾರು ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ನೋಡಲು ಅಸಲಿಯಂತೆಯೇ ಇದ್ದರೂ, ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಶೇಕಡಾ ನೂರರಷ್ಟಿತ್ತು. ಗಾರ್ಡ್ ತನ್ನ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಅನ್ನು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ಹತ್ತಿರ ತಂದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಉಸಿರು ನಿಂತುಹೋದಂತಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಜ್ಯಾಮರ್ ನ ಬಟನ್ ಅನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒತ್ತಿದ. ಅವನ ಬೆರಳು ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಗಾರ್ಡ್ ನ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ನಿಂದ ಬೀಪ್ ಶಬ್ದ ಬರುವ ಬದಲು, ಕರ್ರ್... ಕರ್ರ್... ಎಂಬ ವಿಚಿತ್ರ ಶಬ್ದ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ನ ಡಿಸ್ಪ್ಲೇ ಮಿನುಗಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಗಾರ್ಡ್ ಗೊಂದಲದಿಂದ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಅನ್ನು ಬಡಿದು ನೋಡಿದ. ಏನ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಆಗ್ತಿದೆ ಇವತ್ತು? ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಮೆಷಿನ್ ಗಳು ಕೈ ಕೊಡ್ತಿವೆ, ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಅವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಫ್ ಆಯಿತು. ಹಿಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳು ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಒತ್ತಡ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು, ಲೇಟ್ ಆಗ್ತಿದೆ. ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಎಂದು ಗಾರ್ಡ್ ಕೈ ಬೀಸಿದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಮುತ್ತಿನಂತಹ ಬೆವರು ಮೂಡಿತ್ತು. ಮೊದಲ ತಡೆಗೋಡೆ ದಾಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.
ವಾಹನವು ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ನ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಬೇರೆಯದೇ ಪ್ರಪಂಚದಂತಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಧೂಳು, ಗದ್ದಲ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಗಳು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ನಯವಾಗಿದ್ದವು. ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಹುಲ್ಲುಹಾಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತಕ ಕಾರಂಜಿಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಂಪೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಟ್ಯಾಗ್ ನೇತುಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಹಿಡಿದು ರೋಬೋಟ್ ಗಳಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾರೂ ಯಾರ ಮುಖವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ನಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ತಮ್ಮ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರದೆಗಳ ಮೇಲಿತ್ತು. ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಗುಮ್ಮಟದ ಆಕಾರದ ಕಟ್ಟಡವಿತ್ತು. ಅದೇ ಮೇನ್ ಆಡಿಟೋರಿಯಂ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೆಕ್ ಸಮಿಟ್ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ತನ್ನ ಹೊಸ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಲಿರುವುದು ಅಲ್ಲಿಯೇ.
ಕ್ಯಾಟರಿಂಗ್ ವಾಹನವು ಕಟ್ಟಡದ ಹಿಂಭಾಗದ ಸರ್ವೀಸ್ ಗೇಟ್ ಬಳಿ ನಿಂತಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಗೆ ನೇರ ಪ್ರವೇಶವಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಇಳಿಸುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ವಾಹನದಿಂದ ಇಳಿದರು. ಮುಖ್ಯ ಬಾಣಸಿಗನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗದರಿಸುತ್ತಾ ಕೆಲಸ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದ. ಹೇ ನೀವಿಬ್ಬರು, ಆ ಜ್ಯೂಸ್ ಕ್ರೇಟ್ ಗಳನ್ನ ತಗೊಂಡು ವಿಐಪಿ ಲಾಂಜ್ ಕಡೆ ಹೋಗಿ, ಎಂದು ಅವನು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ. ಇದು ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ತಲಾ ಒಂದು ಕ್ರೇಟ್ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ನಡೆದರು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಗದ್ದಲದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರು ಕಾರಿಡಾರ್ ಗೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿದ್ದ ದಪ್ಪನೆಯ ಕಾರ್ಪೆಟ್ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳವನ್ನು ನುಂಗಿಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾವು ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕಂದ್ರೆ ಲಿಫ್ಟ್ ಬಳಸೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಲಿಫ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬಯೋಮೆಟ್ರಿಕ್ ಇರುತ್ತೆ. ನಾವು ಸರ್ವೀಸ್ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಬೇಸ್ಮೆಂಟ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಎಂದು ಮೇಘನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು. ಅವಳ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಕೆಲಸ ಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ನೋಡಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದ ನಕ್ಷೆ ಅವಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಗೋಡೆಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಜ್ಯಾಮರ್ ಸತತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಸಾಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿನ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮಂಜಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವರಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಸಿಗ್ನಲ್ ದೋಷದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಯಾರೋ ಒಳನುಸುಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅವರು ಸರ್ವೀಸ್ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದರು. ಅದು ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಮೇಘನಾ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ನಿಂದ ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ಇದ್ದ ಎಂಪಿ೩ ಪ್ಲೇಯರ್ ಮಾದರಿಯ ಸಾಧನವನ್ನು ತೆಗೆದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವೈಯರ್ ಜೋಡಿಸಿ, ಬಾಗಿಲಿನ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಲಾಕ್ ನ ಪೋರ್ಟ್ ಗೆ ತುರುಕಿದಳು. ಪ್ಲೇ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದಳು. ಆ ಸಾಧನದಿಂದ ಸಣ್ಣದಾದ ಕೀಚ್ ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಲಾಕ್ ನ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೆಂಪು ದೀಪ ಹಸಿರಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಟಕ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಅನಂತ್ ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣ ಗೆಳೆಯನ ಅಗಲಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿತು.
ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಇಳಿದು ಅವರು ಬೇಸ್ಮೆಂಟ್-೨ ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆಯದಾಗಿತ್ತು. ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣದ ತಂಪಿಗಿಂತ ಇಲ್ಲಿ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿ ಇತ್ತು. ಸರ್ವರ್ ಗಳನ್ನು ತಂಪಾಗಿರಿಸಲು ತಾಪಮಾನವನ್ನು ಮೈನಸ್ ಡಿಗ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಓಝೋನ್ ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಫ್ಯಾನ್ ಗಳು ತಿರುಗುವ ಶಬ್ದ, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ಘೋಷದಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರ ಗಂಧಗಾಳಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬರೀ ಯಂತ್ರಗಳದ್ದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ. ಉದ್ದನೆಯ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ ಸರ್ವರ್ ರ್ಯಾಕ್ ಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರ್ಯಾಕ್ ನ ಮೇಲೂ ಸಾವಿರಾರು ಸಣ್ಣ ದೀಪಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ದೀಪಗಳು ಕೇವಲ ಎಲ್ಇಡಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಡಿಜಿಟಲೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನೆನಪುಗಳು, ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮಿಂಚುಗಳಾಗಿದ್ದವು.
ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಮೇನ್ ಫ್ರೇಮ್ ಇರಬೇಕು, ಎಂದು ಮೇಘನಾ ನಡುಗುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದಳು. ಅವರು ಆ ಲೋಹದ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಎಳೆದು ಒಂದು ಸರ್ವರ್ ರ್ಯಾಕ್ ನ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿದ. ಕಾರಿಡಾರ್ ನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಝುಂ... ಎಂಬ ಶಬ್ದ. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳವಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಡ್ರೋನ್ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಲೇಸರ್ ಬೆಳಕು ನೆಲ ಮತ್ತು ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಸ್ಕ್ಯಾನ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಗಸ್ತು ತಿರುಗುವ ಡ್ರೋನ್. ಅದಕ್ಕೆ ಕರುಣೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಅನುಮಾನ ಬಂದರೆ ಶೂಟ್ ಮಾಡುವ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಅದರದ್ದು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಆ ಲೋಹದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತರು. ಡ್ರೋನ್ ಅವರಿದ್ದ ಜಾಗದ ಹತ್ತಿರವೇ ಬಂತು. ಅದರ ಲೇಸರ್ ಕಿರಣ ಅವರು ಅವಿತಿದ್ದ ರ್ಯಾಕ್ ನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜ್ಯಾಮರ್ ಅನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. ಈಗೇನಾದರೂ ಜ್ಯಾಮರ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ದೇಹ ಗುಂಡುಗಳಿಂದ ತೂತು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಡ್ರೋನ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು. ಅದರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಲೆನ್ಸ್ ಜೂಮ್ ಆದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆಬಡಿತ ಎಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅದು ಡ್ರೋನ್ ಗೆ ಕೇಳಿಸಿಬಿಡಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಭಯವಾಯಿತು. ಜ್ಯಾಮರ್ ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಡ್ರೋನ್ ನ ಸೆನ್ಸರ್ ಗಳು ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾದವು. ಅದು ತನ್ನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿತು. ಅವರು ಬದುಕಿ ಉಳಿದರು.
ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ಬೇಸ್ಮೆಂಟ್ ನ ಕೊನೆಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆ ಇತ್ತು. ಆ ಗೋಡೆಯಾಚೆ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ ಅವರ ರಕ್ತವನ್ನು ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಗಾಜಿನ ಟ್ಯೂಬ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳುಗಳನ್ನು ತೇಲಿಸಿಡಲಾಗಿತ್ತು! ಹೌದು, ಕೇವಲ ಡಿಜಿಟಲ್ ಡೇಟಾ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವರು ಮನುಷ್ಯರ ಜೈವಿಕ ಮೆದುಳುಗಳನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಟ್ಟು, ಅವುಗಳಿಗೆ ವೈಯರ್ ಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಒಂದು ಬೃಹತ್ 'ಬಯೋ-ಕಂಪ್ಯೂಟರ್' ಅನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರು.
ಮೇಘನಾ ಬಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದಳು. ಅವಳಿಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುವಂತಾಯಿತು. ಅವರು ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಜನರನ್ನು ಕೊಂದು ಅವರ ಮೆದುಳನ್ನು ಕದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ! ಇದು ಹೈವ್. ನಿಜವಾದ ಹೈವ್! ಎಂದು ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೂ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಕೇವಲ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಹಗರಣ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವನು ಮಾನವ ಕುಲದ ಮೇಲೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧದ ರೂವಾರಿ. ಇಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೆದುಳು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿತ್ತು. ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಂಡಿತ್ತು, ಪ್ರೀತಿಸಿತ್ತು. ಈಗ ಅವು ಕೇವಲ ಸಿಪಿಯುಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದವು.
ಆ ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕನ್ಸೋಲ್ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ವೈಯರ್ ಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದೇ ಕೋರ್. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಬಹುಶಃ ಈ ನರಕಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲು ಅತ್ಯಂತ ಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕೀ ಹೋಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ರೆಟಿನಾ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ (ಕಣ್ಣಿನ ಸ್ಕ್ಯಾನ್) ಮತ್ತು ವಾಯ್ಸ್ ಕಮಾಂಡ್ ಮಾತ್ರ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತು ಆ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್ ಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ.
ನಾವು ಒಳಗೆ ಹೋಗೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ಇದು ಇಂಪಾಸಿಬಲ್, ಮೇಘನಾ ಹತಾಶಳಾದಳು. ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಇರೋ ಜ್ಯಾಮರ್ ಇದನ್ನ ತೆರೆಯೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಥೆಂಟಿಕ್ ಆಕ್ಸೆಸ್ ಬೇಕು ಎಂದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಫೈರ್ ಅಲಾರಾಂ ಮತ್ತು ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ವೆಂಟಿಲೇಶನ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಪ್ಯಾನಲ್ ಇತ್ತು. ಅವನ ಪತ್ರಕರ್ತ ಬುದ್ಧಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿತು. ನೋಡು ಮೇಘನಾ, ಎಂಥಾ ಭದ್ರ ಕೋಟೆಗೂ ಒಂದು ಹಿಂಬಾಗಿಲು ಇರುತ್ತೆ. ಈ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿರೋದು ಬಯೋಲಾಜಿಕಲ್ ಮೆಟೀರಿಯಲ್. ಅಂದ್ರೆ ಮೆದುಳುಗಳು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಬೇಕು, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಟೆಂಪರೇಚರ್ ಬೇಕು. ನಾವು ವೆಂಟಿಲೇಶನ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ, ರೂಮ್ ನ ಟೆಂಪರೇಚರ್ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿದ್ರೆ?
ಆಗ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಓವರ್ಹೀಟ್ ಆಗುತ್ತೆ. ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್ ಪ್ರಕಾರ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅನ್ ಲಾಕ್ ಆಗುತ್ತವೆ! ಯಾಕಂದ್ರೆ ಒಳಗಿರೋ ಮೆದುಳುಗಳು ಸಾಯಬಾರದು ಅನ್ನೋದು ಅವರ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್! ಮೇಘನಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿತು. ಇದು ರಿಸ್ಕಿ, ಆದರೆ ಇದೊಂದೇ ದಾರಿ. ಅವರು ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಪ್ಯಾನಲ್ ನ ಸ್ಕ್ರೂಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಚಾಕುವಿನಿಂದ ಬಿಚ್ಚಿದರು. ಮೇಘನಾ ತನ್ನ ಸಾಧನವನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಯುನಿಟ್ ಗೆ ಜೋಡಿಸಿದಳು.
ಅವಳು ಕೋಡ್ ರನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಒಳಗೆ ಕೆಂಪು ದೀಪಗಳು ಮಿನುಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಟೆಂಪರೇಚರ್ ವಾರ್ನಿಂಗ್: ಕ್ರಿಟಿಕಲ್ ಲೆವೆಲ್ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಬೃಹತ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂತು. ಸೈರನ್ ಕೂಗಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದ ಸೈರನ್, ಕೇವಲ ದೀಪಗಳ ಆರ್ಭಟ. ಒಳಗಿನ ತಾಪಮಾನ ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಗಾಜಿನ ಟ್ಯೂಬ್ ಗಳಲ್ಲಿನ ದ್ರವ ಕುದಿಯುವಂತೆ ಗುಳ್ಳೆಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಸಿಸ್ಟಮ್ ತನ್ನ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು, ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯುವ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಹಿಸ್ಸ್... ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಆ ಭಾರಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದರು. ಆ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಸಾವಿನ ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಮೇನ್ ಕನ್ಸೋಲ್ ಬಳಿ ಓಡಿದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. ಮೇಘನಾ ಅದನ್ನು ಪೋರ್ಟ್ ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದಳು. ಎಂಟರ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದಳು. ಅಪ್ಲೋಡಿಂಗ್ ವೈರಸ್... ೧೦%... ೨೦%... ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಗತಿ ಪಟ್ಟಿ (Progress bar) ಓಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.
ಆದರೆ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೋಣೆಯ ಎಲ್ಲಾ ದೀಪಗಳು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದವು. ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಬಂಧಿಗಳಾದರು. ಸ್ಪೀಕರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿರಪರಿಚಿತ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ.
ಸ್ವಾಗತ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಸ್ವಾಗತ ಮೇಘನಾ... ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಲಿಗಳು ಕೊನೆಗೂ ಬಲೆಗೆ ಬಿದ್ದವು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಬೃಹತ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಮುಖ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅವನು ಆಡಿಟೋರಿಯಂನ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ. ಅವನು ಲೈವ್ ಆಗಿ ಇವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಂದರೆ ಇವರು ಒಳಗೆ ಬಂದಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು! ಇದೊಂದು ಹೂಡಿದ ಬಲೆ.
ನಿಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ಅನಂತ್ ತುಂಬಾ ಜಾಣ. ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಕೋಡ್ ವೈರಸ್ ಅಲ್ವಾ? ಆದರೆ ನೀವು ಮರೆತಿದ್ದೀರಾ, ಆ ಕೋಡ್ ಬರೆದಿದ್ದು ನನ್ನ ಕಂಪನಿಯ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ. ಅದರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಲೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ನೀವು ಈಗ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ್ದು ವೈರಸ್ ಅಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸಾವಿನ ಶಾಸನ. ಈಗ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮೆದುಳುಗಳು ನನ್ನ ಸಂಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಸೇರಲಿವೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಅಟ್ಟಹಾಸಗೈದ.
ಕೋಣೆಯ ನಾಲ್ಕೂ ಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಅರಿವಳಿಕೆ ಅನಿಲ (Anesthesia Gas) ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಹೊಗೆ ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ತಲೆ ತಿರುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೇಘನಾ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಳು. ಅಪ್ಲೋಡ್ ಬಾರ್ ೯೯% ನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಎರರ್: ಆಕ್ಸೆಸ್ ಡಿನೈಡ್ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಬಂತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಆ ಗಾಜಿನ ಟ್ಯೂಬ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೆದುಳುಗಳು ತೇಲುತ್ತಿದ್ದವು. ತಾನೂ ಕೂಡ ಇನ್ನೇನು ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಟ್ಯೂಬ್ ಸೇರಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಸತ್ಯ ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ. ಕತ್ತಲೆ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಅಭೇದ್ಯ ಕೋಟೆಯೊಳಗೆ ಇರುವೆಗಳ ದಂಡಯಾತ್ರೆ ವಿಫಲವಾಯಿತೇ? ಅಥವಾ ಇದೂ ಕೂಡ ಅನಂತ್ ನ ಯೋಜನೆಯ ಭಾಗವೇ? ಉತ್ತರ ಮಾತ್ರ ಆ ಮೌನವಾದ ಮೆದುಳುಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
