| ರಾಜು ಮೇಲಿನ್ಮನೆ
ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ (ಜನವರಿ 28, 2026) ಸುಮಾರು 8:45 ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಬಾರಾಮತಿ ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆ ಇಡೀ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ವಲಯವನ್ನೇ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿದೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಟೈಗರ್ ಎಂದೇ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಉಪಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರಿದ್ದ ವಿಮಾನ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪತನಗೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಮೊದಲು ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರನ್ನು ಬೆಂಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಆಕಾಶದ ಶಾಪ. ಈ ದುರಂತ ಕೇವಲ ಒಂದು ಯಾಂತ್ರಿಕ ವೈಫಲ್ಯವೇ ಅಥವಾ ಅದರ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವಿತ್ತೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈಗ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ. ವಿಮಾನದ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಸತ್ಯ ಹೊರಬರುವುದಿಲ್ಲ ನಿಜ, ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ತಿರುವಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಒಂದು ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಅದನ್ನೇ ಏವಿಯೇಷನ್ ಅಥವಾ ವೈಮಾನಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ "ಗೆಟ್-ದೇರ್-ಐಟಿಸ್" (Get-there-itis) ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೇಳಲು ಇದೊಂದು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಯಿಲೆಯ ಹೆಸರಿನಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಇದು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಸರಳ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ "ಹೇಗಾದರೂ ಸರಿ, ಅಂದುಕೊಂಡ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿರಲೇಬೇಕು" ಎಂಬ ಹಠ. ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ಘಟನೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಾರಾಮತಿಯಲ್ಲಿ ಹವಾಮಾನ ಅಷ್ಟು ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ವರದಿಗಳಿವೆ. ಆದರೂ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು ಏಕೆ? ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಕ್ ಪಿಟ್ ಒಳಗಿನ ಆ ಅಗೋಚರ ನಾಟಕ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುವುದು. ಒಬ್ಬ ಪೈಲಟ್ ಗೆ ತಾನು ಓಡಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಮಾನದ ಮಿತಿ ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನ ಹವಾಮಾನದ ಅಪಾಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸಾಮಾನ್ಯನಲ್ಲ, ಆತ ರಾಜ್ಯದ ಡಿಸಿಎಂ.
ಒಮ್ಮೆ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ಕಾಕ್ ಪಿಟ್ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಕಡೆ ಕಪ್ಪ ಮೋಡಗಳು, ಜೋರು ಗಾಳಿ ಪೈಲಟ್ ಗೆ "ಬೇಡ, ರಿಸ್ಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ" ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಿಂದ "ನನಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಇದೆ, ಜನ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ, ಇಳಿಸಿ" ಎಂಬ ಮೌನವಾದ ಅಥವಾ ಬಾಯಿ ಮಾತಿನ ಒತ್ತಡ ತೂರಿ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ಒತ್ತಡಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಪೈಲಟ್, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ವಿಐಪಿಯ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ "ಗೆಟ್-ದೇರ್-ಐಟಿಸ್". ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಆಗಿರಬಹುದೇ? ತಡವಾದರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ತಪ್ಪಿಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ, ಸುರಕ್ಷತೆಯ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈಗ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.
ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಒಂದೆರಡಲ್ಲ. 2009ರಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶವೇ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ವೈ.ಎಸ್. ರಾಜಶೇಖರ ರೆಡ್ಡಿ ಅವರ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ದುರಂತವನ್ನು ಯಾರೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂದು ನಲ್ಲಮಲಾ ಕಾಡಿನ ಮೇಲೆ ಭೀಕರ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಪೈಲಟ್ ಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಯೋಚನೆ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ "ರಚಬಂಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೇಬೇಕು" ಎಂಬ ಹಠ ಅಥವಾ ಬದ್ಧತೆ ಅಂದು ವಿಧಿಯಾಟದ ಮುಂದೆ ಸೋತಿತ್ತು. ಆ ದುರಂತ ನಡೆದಾಗಲೂ ಇದೇ "ಗೆಟ್-ದೇರ್-ಐಟಿಸ್" ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾವು ಅದರಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇಂದಿನ ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಘಟನೆಯಿಂದ ಸಾಬೀತಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಅದೇ ರೀತಿ 2001ರಲ್ಲಿ ಮಾಧವರಾವ್ ಸಿಂಧಿಯಾ ಅವರ ವಿಮಾನ ದುರಂತ. ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಮೈನ್ಪುರಿ ಬಳಿ ಅಂದು ನಡೆದಿದ್ದೂ ಇದೇ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಭೆ, ಒಂದು ರಸ್ತೆ ಉದ್ಘಾಟನೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ರಾಜಕೀಯ ಭಾಷಣ, ಇವು ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ? ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ "ಟೈಮ್ ಈಸ್ ಮನಿ". ಅವರು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಮೋಡಗಳ ಸಾಂದ್ರತೆಯನ್ನಲ್ಲ. ಪೈಲಟ್ ಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಅನುಭವಿಗಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರೂ ಮನುಷ್ಯರೇ. ಬಾಸ್ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಅಳುಕು ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
2011ರಲ್ಲಿ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡೋರ್ಜಿ ಖಾಂಡು ಮತ್ತು 2004ರಲ್ಲಿ ಮೇಘಾಲಯದ ಮಂತ್ರಿ ಸೈಪ್ರಿಯನ್ ಸಂಗ್ಮಾ ಅವರ ಸಾವು ಕೂಡ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವಿನ ಹವಾಮಾನದ ಜೂಜಾಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ಕಥೆಗಳೇ. ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ದುರ್ಗಮ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ಹಾರಿಸುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸ. ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ "ಬೇಗ ಹೋಗಬೇಕು" ಎಂಬ ಒತ್ತಡ ಬಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಾಹಸವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ಪೈಲಟ್ ಕೂಡ ಬಹುಶಃ ಇಂತಹದ್ದೇ ಧರ್ಮಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರಬಹುದು. ಲ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಸಾಹೇಬರು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಲ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡಿದರೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಕುತ್ತು. ಈ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿಗುವುದು ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೋತರೆ, ಫಲಿತಾಂಶ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದಾದರೆ, ಇದು ನಮ್ಮ ವಿಐಪಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದುರಂತ ಮುಖ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ ಆದರೆ ಪೊಲೀಸರು ಸಿಗ್ನಲ್ ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಯರ್ ಮಾಡಲು ಯಾವ ಪೊಲೀಸರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್. ಅದರ ತೀರ್ಪನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಲು ಹೋದರೆ ಶಿಕ್ಷೆ ಮರಣದಂಡನೆಯೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. 2026ರಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಕಾರುಗಳು ಬಂದಿರಬಹುದು, ಎಐ ಬಂದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ವಿಮಾನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನಡೆಸುವವನು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರು ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲವೇ?
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪೈಲಟ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಕೌಶಲ್ಯದ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಉಂಟು. "ನಾನು ಎಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಇಳಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಕೂಡ "ಗೆಟ್-ದೇರ್-ಐಟಿಸ್"ನ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ. 2025ರ ಗುಜರಾತ್ ಮಾಜಿ ಸಿಎಂ ವಿಜಯ್ ರೂಪಾಣಿ ಅವರ ಘಟನೆಯಲ್ಲೂ ಇಂತಹದ್ದೇ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಿದ್ದವು. ಅನುಭವ ಎಷ್ಟೇ ಇರಲಿ, ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಭಾವನೆಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಾಳಿಯ ಸುಳಿಯೋ ಅಥವಾ ಇಂಜಿನ್ ನ ಸಣ್ಣ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆಯೋ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಲೆಕೆಳಗು ಮಾಡಲು. ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಾರಾಮತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು ಇದೇ ಇರಬಹುದು. ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ "ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿದೆ" ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಕೈಜಾರಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.
ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇನ್ಸ್ಟ್ರುಮೆಂಟ್ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಸಿಸ್ಟಮ್ (ILS) ಎಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೊನೆಯ 500 ಅಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪೈಲಟ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರನ್ ವೇ ಕಾಣಲೇಬೇಕು. ಕಾಣದಿದ್ದರೆ ಗೋ-ಅರೌಂಡ್ (ಮತ್ತೆ ಹಾರುವುದು) ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ವಿಐಪಿ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಗೋ-ಅರೌಂಡ್ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಮುಳುವಾಗಿರಬಹುದು. ಸುರಕ್ಷತೆಗಿಂತ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಹತ್ವ, ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ನಾಯಕನನ್ನು ಬಲಿಪಡೆದಿದೆ.
ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇರುವುದು, ಈ ಸರಣಿ ಸಾವುಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆಯೇ ಎಂದು. ಉತ್ತರ "ಇಲ್ಲ" ಎನ್ನಿಸುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಟ ಅನಿವಾರ್ಯ, ಮತ್ತು ಒತ್ತಡ ಅದರ ಭಾಗ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾಯಕರು "ನಾನು ಹೇಳಿದಾಗ ವಿಮಾನ ಹಾರಬೇಕು" ಎಂಬ ಹಠ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪೈಲಟ್ ಗಳಿಗೆ "ನೋ ಸರ್, ಇಟ್ಸ್ ನಾಟ್ ಸೇಫ್" ಎಂದು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಈ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಘಟನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಪಘಾತವಲ್ಲ, ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕ ಮೇಲೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪೈಲಟ್ ನ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳು ದಾಖಲಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ "ನಾವು ಟ್ರೈ ಮಾಡೋಣ" ಎಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಮಾತುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಒತ್ತಡ ರೆಕಾರ್ಡ್ ಆಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಕೇವಲ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವಂತದ್ದು. ಅಜಿತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ ಅಗಲಿಕೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಅವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ, ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ನಷ್ಟವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ. ಆಕಾಶದೊಂದಿಗೆ ಸರಸ ಸಲ್ಲದು, ಅಲ್ಲಿ ನಾವು ಅತಿಥಿಗಳು ಮಾತ್ರ, ಮಾಲೀಕರಲ್ಲ.
ಈ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಓದಿ
❤ನೋಕಿಯಾ ಮತ್ತು ಕಾನ್ಸ್ಟಲ್ ಮಹತ್ವದ ಒಪ್ಪಂದ: ಭಾರತದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಹೈವೇಗೆ ಆನೆಬಲ!
❤Password Managers 101: Why You Need to Fire Your Brain and Hire a Vault
❤ Navigating Challenges Through Infrastructure Upgrades and In House Battery Development
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
