ಬೂದಿಯೊಳಗಿನ ಕೆಂಡ
ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಕ್ಕ. "ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಇಬ್ಬರು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಅತಿಥಿಗಳು ನಮಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ... ಅವರು ನಮ್ಮ ಹೈವ್ ಗೆ ಸೇರಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ನೂರ್ಮಡಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಸುಗಮ ಮಾಡಿ. ಎಲ್ಲೂ ತಡೆಯಬೇಡಿ."
ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ನಿರ್ವಾಣ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಘಟನೆ ನಡೆದು ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕವಿದಿದ್ದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಸರಿದು ಬಿಸಿಲು ಬಂದಿತ್ತಾದರೂ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೋಡಗಳು ಇನ್ನೂ ದಟ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರು ಹೀರೊಗಳಾಗಿದ್ದರು, ನಿಜ. ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ಗಳಲ್ಲಿ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರದೇ ಸುದ್ದಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ‘ಸಾವಿನ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡಿದ ಸಾಹಸಿಗರು’ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ, ಆ ತಲೆಬರಹಗಳಿಗಿಂತ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಹೀರೋ ಆಗುವುದು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಸುಲಭ, ಆದರೆ ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದು ಮುಳ್ಳಿನ ಹಾಸಿಗೆ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಈಗ ತನ್ನ ಇಂದಿರಾನಗರದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಭದ್ರತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಪೊಲೀಸರು ಅವರನ್ನು ನಗರದ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಅತಿಥಿ ಗೃಹವೊಂದರಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಜೈಲಿನಂತಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಹಸಿರು ಉದ್ಯಾನವನವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಗೇಟ್ ದಾಟಿ ಹೋಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ಇಬ್ಬರು ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಗಳು ಅವರ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಇದು ಸುರಕ್ಷತೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಣ್ಗಾವಲು (Surveillance) ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ನ ಚಿತಾಭಸ್ಮವನ್ನು ಕಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಬಂದ ನಂತರ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶೂನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಗೆದ್ದ ಖುಷಿಗಿಂತ, ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವು ಮತ್ತು ಮುಂದೇನು ಎಂಬ ಆತಂಕ ಅವನನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಅತಿಥಿ ಗೃಹದ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು. ‘ನಿರ್ವಾಣ ಹಗರಣ: ತನಿಖೆಗೆ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತಡೆ?’ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ನೋಡಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಪ್ ನಡುಗಿತು. ಅವನು ರಿಮೋಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾಲ್ಯೂಮ್ ಏರಿಸಿದ.
ಸುದ್ದಿ ವಾಚಕಿ ಉದ್ವೇಗದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು: "ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಂಪನಿಯ ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕುಗಳ (Intellectual Property Rights) ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಅವರು ಕಂಪನಿಯ ಸರ್ವರ್ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ, ಕೋಟ್ಯಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯದ ಡೇಟಾ ನಾಶ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ವಕೀಲರು ಪ್ರತಿವಾದ ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸತ್ತವರ ಮೆದುಳುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಾಗಿ ಎಂದು ಅವರು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ."
"ಏನು?" ಮೇಘನಾ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. "ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರಾ? ಅಲ್ಲಿ ೩೪೨ ಜನರ ಕೊಲೆಯಾಗಿದೆ! ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ವಾ? ಬೌದ್ಧಿಕ ಆಸ್ತಿ ಅಂತೆ! ಥೂ!"
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೌನವಾಗಿ ಟಿವಿ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ. "ನಾನು ಇದನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ ಮೇಘನಾ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಲ್ಲ, ಅವ್ನೊಬ್ಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕುಳಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೋಲೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲ. ನಮ್ಮನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಅಥವಾ ಹುಚ್ಚರು ಅಂತ ಸಾಬೀತು ಮಾಡೋಕೆ ಅವರು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡ್ತಾರೆ."
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಶಂಕರ್ ಒಳಗೆ ಬಂದರು. ಅವರ ಮುಖ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಗಂಟುಕ್ಕಿತ್ತು. ಅವರು ಬಂದು ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತಮ್ಮ ಟೊಪ್ಪಿಯನ್ನು ಟೀಪಾಯಿ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು. "ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿ ಇದೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್," ಎಂದರು.
"ಏನು ಸಾರ್? ಕೇಸ್ ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿದ್ಯಾ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕೇಳಿದ.
"ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಟ್ಟದ್ದು. ಫಾರೆನ್ಸಿಕ್ ಲ್ಯಾಬ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಬಂದಿದೆ. ಆ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ದ್ರವ... ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನದಲ್ಲ," ಶಂಕರ್ ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು. "ಹಾಗಾದ್ರೆ?"
"ಅದು ಸಿಂಥೆಟಿಕ್ ಫ್ಲೂಯಿಡ್. ರೋಬೋಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಕೂಲಂಟ್ (Coolant) ಆಯಿಲ್. ಅಂದ್ರೆ, ನಾವು ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡುವಾಗ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಆ ರೂಮ್ ನಲ್ಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದು ಒಂದು ಹಾಲೋಗ್ರಾಫಿಕ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಷನ್ ಅಥವಾ ಒಂದು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ 'ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್' (Android - ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುವ ರೋಬೋಟ್). ಅವನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಯಾಮಾರಿಸಿ, ಯಾವುದೋ ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಮ್ಮ ಆಟ ನೋಡ್ತಿದ್ದ."
ಈ ಸತ್ಯ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆಗೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿತು. ಅವರು ಹೋರಾಡಿದ್ದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ವಿರುದ್ಧ ಅಲ್ಲ, ಅವನ ನೆರಳಿನ ವಿರುದ್ಧ. ಅಸಲಿ ವಿಲನ್ ಇನ್ನೂ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆಯೇ ಇದ್ದ. ಅನಂತ್ ನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಆ ಹೈವ್ ಅನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದ್ದು ನಿಜ, ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.
"ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ," ಶಂಕರ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. "ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ಮೇಘನಾಳ ಮನೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಶಾರ್ಟ್ ಸರ್ಕ್ಯೂಟ್ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಅದು ಪಕ್ಕಾ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಾಂಬ್. ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಪುಣ್ಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ..."
ಮೇಘನಾ ಭಯದಿಂದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಸುರಕ್ಷಿತ ತಾಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ಸ್ಮಶಾನಗಳಾಗಿದ್ದವು.
"ಈಗ ನಾವೇನ್ ಮಾಡೋದು ಸಾರ್? ಇಲ್ಲೇ ಕೈ ಕಟ್ಕೊಂಡು ಕೂರಬೇಕಾ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
ಶಂಕರ್ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. "ನನ್ನ ಕೈ ಕಟ್ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್. ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಆರ್ಡರ್ ಬಂದಿದೆ, ಕೇಸ್ ಅನ್ನು ಸಿಬಿಐಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಬೇಕು ಅಂತ. ಅಂದ್ರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಈ ಕೇಸ್ ನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ನಡೆಸ್ತಾರೆ, ಪೊಲೀಸ್ ಅಲ್ಲ. ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಶಿಫ್ಟ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ದೆಹಲಿಗೆ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಕರೀಬೋದು."
ದೆಹಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದರೆ ಸಿಂಹದ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದಂತೆ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಣೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಅಲೆದಾಡಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಕೇಸ್ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ.
ಶಂಕರ್ ಹೋದ ನಂತರ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿದರು. "ನಾವು ಪೊಲೀಸರ ನಂಬಿ ಕೂತರೆ ಸಾಯ್ತೀವಿ ಮೇಘನಾ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು - ಆ ಎನ್ಕ್ರಿಪ್ಟೆಡ್ ಫೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇರೋ ಲಿಸ್ಟ್. ಮುಂಬೈ, ಅಲಿಬಾಗ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಅವನ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಫಾರ್ಮ್ ಹೌಸ್. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ ಇದೆ. ನಾವಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ.
"ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗೆ? ಹೊರಗೆ ಪೊಲೀಸ್ ಇದ್ದಾರೆ," ಮೇಘನಾ ಕೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕಿಟಕಿ ಮೂಲಕ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಒಂದು ತರಕಾರಿ ಟೆಂಪೋ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅತಿಥಿ ಗೃಹಕ್ಕೆ ತರಕಾರಿ ಸರಬರಾಜು ಮಾಡುವ ವಾಹನವದು. "ನಮಗೆ ಅನುಭವ ಇದೆಯಲ್ಲ ಮೇಘನಾ? ಟ್ರೋಜನ್ ಹಾರ್ಸ್ ತಂತ್ರ. ಒಳಗೆ ಬರೋದು ಕಷ್ಟ, ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋದು ಸುಲಭ," ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನಕ್ಕ. ಆದರೆ ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಉತ್ಸಾಹವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದುಕುವ ಹಠವಿತ್ತು.
ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿ ಗೃಹದ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಂಕಿ ಅವಘಡ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಮೈಕ್ರೋವೇವ್ ಓವನ್ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡು ದಟ್ಟವಾದ ಹೊಗೆ ಆವರಿಸಿತು. (ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮೇಘನಾ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕ್ ಬೋರ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣ ಕಲಾಕೃತಿ). ಫೈರ್ ಅಲಾರಾಂ ಕಿರುಚಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಪೊಲೀಸರು ಮತ್ತು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯತ್ತ ಓಡಿದರು. ಆ ಗೊಂದಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹಿತ್ತಲಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಎರಡು ಆಕೃತಿಗಳು ಹೊರಬಂದು, ಆಗಷ್ಟೇ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ತರಕಾರಿ ಟೆಂಪೋವನ್ನು ಹತ್ತಿದವು.
ಟೆಂಪೋ ಅತಿಥಿ ಗೃಹದಿಂದ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವರು ಮತ್ತೆ ಓಡಿಹೋಗುವವರಾಗಿದ್ದರು (Fugitives). ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವರ ಬಳಿ ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸೇಡಿನ ಕಿಚ್ಚು ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಅರಿವಿತ್ತು.
"ನಾವು ಮುಂಬೈಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗೋದು? ಫ್ಲೈಟ್, ಟ್ರೈನ್ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನಮ್ಮ ಫೋಟೋ ಇರುತ್ತೆ," ಮೇಘನಾ ಕೇಳಿದಳು.
"ನಾವು ಹಳೆಯ ಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿಯೋಣ. ಲಾರಿಗಳು, ಗೂಡ್ಸ್ ರೈಲುಗಳು. ನಮಗೆ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಸುರಕ್ಷಿತ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮುಂಬೈನ ಅಲಿಬಾಗ್ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಬಂಗಲೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗಳ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
"ಸರ್, ಬೆಂಗಳೂರು ನೋಡ್ (Node) ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾಗಿದೆ. ಡೇಟಾ ರಿಕವರಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಒಬ್ಬ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಬಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿದ.
ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು ಕೇವಲ ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಯಾಗಿತ್ತು (Prototype). ನಿಜವಾದ ಆಟ ಈಗ ಶುರುವಾಗಲಿದೆ. 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಲ್ಕಿ ಫೇಸ್-೨' ಸ್ಟೇಟಸ್ ಏನು?"
"ಶೇಕಡಾ ೮೦ ರಷ್ಟು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ ಸರ್. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಗಳು (Subjects) ಬೇಕು. ಹೈವ್ ಅನ್ನು ಸ್ಟೇಬಲ್ ಮಾಡಲು ನಮಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮೆದುಳುಗಳು ಬೇಕು," ವಿಜ್ಞಾನಿ ಹೇಳಿದ.
ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಕ್ಕ. "ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ. ಇಬ್ಬರು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಅತಿಥಿಗಳು ನಮಗಾಗಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ... ಅವರು ನಮ್ಮ ಹೈವ್ ಗೆ ಸೇರಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ ನೂರ್ಮಡಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅವರಿಗೆ ಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಸುಗಮ ಮಾಡಿ. ಎಲ್ಲೂ ತಡೆಯಬೇಡಿ."
ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಈ ಮಾತುಗಳು ಮುಂದಿನ ಅಪಾಯದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಬೇಟೆಗಾರರು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ಅಥವಾ ತಾವೇ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಎಂಬುದು ವಿಧಿಯಾಟವಾಗಿತ್ತು.
ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ೪ ರಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಲಾರಿಯೊಂದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಡೈರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. "ಅಧ್ಯಾಯ ಒಂದು ಮುಗಿದಿದೆ. ಅಧ್ಯಾಯ ಎರಡು: ರಾಕ್ಷಸನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರಯಾಣ."
ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಅನಂತ್ ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತುಣುಕು, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನ ಆಳವಾದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಾನೇ ಕಲಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಮಿತ್ರನೋ ಅಥವಾ ಶತ್ರುವೋ ಎಂಬುದು ಕಾಲವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕಿತ್ತು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು...
ಎಐ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ರಾಕ್ಷಸನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ನೋಡಬೇಕು
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
