ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯ ಕರಾಳ ಸತ್ಯ
"ಹೌದು. ಈಗ ನಾವು ನೋಡ್ತಿರೋದು ಬರೀ ಆರಂಭ. ಮುಂದೆ ಅವರು ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಚಿಪ್ ಹಾಕಿ, ಅವರನ್ನೂ ಕ್ಲೌಡ್ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಆಗ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗುತ್ತೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂತು ಇಡೀ ಮನುಕುಲವನ್ನ ಆಟ ಆಡಿಸಬಹುದು,"
ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದ ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೌನವೂ ಕೂಡ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಕಾಯುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಗದ್ದಲ ಆ ದಪ್ಪನೆಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಒಳಬರಲು ವಿಫಲವಾಗಿತ್ತು. ಮೇಘನಾಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಬೆಳಕೆಂದರೆ ಅವಳ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಪರದೆಯಿಂದ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಕಿರಣಗಳು. ಆ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ಆತಂಕದ ನೆರಳುಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಸಣ್ಣ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ಭಾರವಾದ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸಾಧನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಸತ್ತ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ನರಕದಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿದ ಪತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಕೋಣೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಫ್ಯಾನ್ ಒಂದು 'ಕಿರ್... ಕಿರ್...' ಎಂದು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಾ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆ ಶಬ್ದ ಅವರ ಎದೆಯ ಬಡಿತಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತದಂತಿತ್ತು.
ಮೇಘನಾ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಳು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಅದರ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುವಾಗ, ಅವಳಿಗೆ ಅನಂತ್ ನ ನೆನಪಾಗಿರಬೇಕು. "ಅವನು ಇದನ್ನ ನಿನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾವಾಗ?" ಅವಳು ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು. ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ಆ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಮೇಲಿಂದ ಕದಲಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಸಾಯೋದಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳ ಮೊದಲು. ಅದು ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಇಮೇಲ್ ಆಗಿ ಬಂತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಇದೊಂದೇ ಕೋಡ್ ಇತ್ತು. ನಾನು ಅದನ್ನ ಡಿಕೋಡ್ ಮಾಡೋಕೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದೆ, ಆದ್ರೆ ಅದು ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಎನ್ಕ್ರಿಪ್ಶನ್ ಲೆವೆಲ್ ಬೇರೆಯದೇ ಇದೆ. ಬಹುಶಃ ಕ್ವಾಂಟಮ್ ಎನ್ಕ್ರಿಪ್ಶನ್ ಇರಬಹುದು," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ವಿವರಿಸಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೇಘನಾಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳು ಈಗಲೂ ಹೆದರಿದ್ದಾಳೆ, ಆದರೆ ಆ ಭಯದ ನಡುವೆಯೂ ಕುತೂಹಲ ಎಂಬುದು ಹಾವಿನಂತೆ ಹೆಡೆ ಎತ್ತಿತ್ತು.
ಮೇಘನಾ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು 'ಏರ್-ಗ್ಯಾಪ್ಡ್' (Air-gapped) ಸಿಸ್ಟಮ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಹೊರಗಿನ ಯಾವ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಕೂಡ ಇದನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹ್ಯಾಕರ್ಗಳಿಗೆ ಇದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಕೋಟೆ. ಅವಳು ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ಮಿಂಚಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿದವು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಜಲಪಾತದಂತೆ ಉದುರಲಾರಂಭಿಸಿದವು.
"ಇದು ಬರೀ ಕೀ ಅಲ್ಲ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್," ಮೇಘನಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಗಲವಾದವು. ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಯ ಬೆರೆತಿತ್ತು. "ಇದು ಒಂದು ಡಿಎನ್ಎ. ಅನಂತ್ ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ (Consciousness) ಮೂಲ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ಇದರೊಳಗೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ..." ಅವಳು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಅನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದಳು.
"ಆದರೆ ಏನು?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
"ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು," ಮೇಘನಾ ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದಳು. ಕೋಡ್ ನ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದವು. "ಈ ಡೇಟಾ ಕರಪ್ಟ್ ಆಗಿದೆ. ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಇದನ್ನ ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನಂತ್ ನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ವೈರಸ್ ದಾಳಿ ಆಗ್ತಿದೆ. ಇಲ್ಲ... ದಾಳಿ ಆಗ್ತಿರೋದು ವೈರಸ್ ನಿಂದಲ್ಲ, ಅದು 'ಹೈವ್' (Hive) ನಿಂದ."
"ಹೈವ್? ಅಂದ್ರೆ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಆ ಪದ ಹೊಸದಾಗಿತ್ತು.
ಮೇಘನಾ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒರಗಿದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹತಾಶೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. ಅವಳು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, "ನಿನಗೆ ನಿರ್ವಾಣ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಅಂದ್ರೆ ಬರೀ ಸತ್ತವರನ್ನ ಬದುಕಿಸೋದು ಅಂತ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ ಅಲ್ವಾ? ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಗೇ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಅದಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಡೆಸುತ್ತಿರೋದು ಒಂದು 'ಡಿಜಿಟಲ್ ರಕ್ತದಾನ ಶಿಬಿರ' ಅಲ್ಲ, ಅದು 'ಡಿಜಿಟಲ್ ಗುಲಾಮಗಿರಿ'. ಹೈವ್ ಅಂದ್ರೆ ಜೇನುಗೂಡು. ಅಲ್ಲಿ ರಾಣಿ ಜೇನು ಹುಳು ಮಾತ್ರ ಆರಾಮಾಗಿರುತ್ತೆ, ಉಳಿದ ಕೆಲಸಗಾರ ಜೇನುಗಳು ಸಾಯುವವರೆಗೂ ದುಡಿಯುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆ ರಾಣಿ ಜೇನು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ."
ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತು. "ಅಂದ್ರೆ? ಅಪ್ಲೋಡ್ ಆದ ಮೈಂಡ್ಸ್ ನ ಅವರು ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದಾರಾ?"
"ಹೌದು," ಮೇಘನಾ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಳು. ಪರದೆಯ ಸಣ್ಣ ಸೀಳಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದಳು. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ ಬೆಳಕು ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿತು. "ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪವರ್ಫುಲ್ ಪ್ರೊಸೆಸರ್. ಇವತ್ತು ನಮ್ ಹತ್ರ ಇರೋ ಯಾವ ಸೂಪರ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಇಷ್ಟೇ - ಅವನು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ತಮ್ಮ ಮೆದುಳನ್ನು ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡುವಂತೆ ನಂಬಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ಅಪ್ಲೋಡ್ ಆದ ಮೇಲೆ, ಅವರ ನೆನಪುಗಳು, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬರೀ ಡೇಟಾ ಆಗಿ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವರ 'ಪ್ರೊಸೆಸಿಂಗ್ ಪವರ್' ಅಥವಾ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಪನಿ ಕದ್ದು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ."
"ದೇವರೇ..." ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತ. "ಅವರು ಆ ಪವರ್ ನ ಏನ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ?"
"ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು," ಮೇಘನಾ ತಿರುಗಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು. "ಬಿಟ್ಕಾಯಿನ್ ಮೈನಿಂಗ್ ಮಾಡಬಹುದು, ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್ ಗಳನ್ನು ಕ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಬಹುದು, ಹೊಸ ಔಷಧಗಳ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ದೇಶದ ಸೈಬರ್ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿಯನ್ನು ಒಡೆಯಬಹುದು. ಊಹಿಸಿಕೋ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಕೋಟ್ಯಂತರ ಮನುಷ್ಯರ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸೇರಿ, ಒಂದೇ ಗುರಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ? ಅದನ್ನೇ 'ಸಿಂಗ್ಯುಲಾರಿಟಿ' ಅಂತಾರೆ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಆ ಸಿಂಗ್ಯುಲಾರಿಟಿಯ ಮಾಲೀಕನಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ. ಅನಂತ್, ನಾನು, ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿರೋ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಬರೀ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳಿದ್ದ ಹಾಗೆ. ಚಾರ್ಜ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಬಿಸಾಕುವ ಬ್ಯಾಟರಿಗಳು."
ಈ ಸತ್ಯ ಕೇಳಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ರಕ್ತ ಕುದಿಯಿತು. ತಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೋಡಿದ ಅನಂತ್ ನ ಹಾಲೋಗ್ರಾಮ್ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದು ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ನಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ನಿಜವಾದ ಅನಂತ್ ಎಲ್ಲೋ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೋಡ್ ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸಾವಿನ ನಂತರ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಈ ಕಂಪನಿ ನಾಶ ಮಾಡಿತ್ತು.
"ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅನಂತ್ ಸಾಯುವ ಮೊದಲು ಇದನ್ನೇ ಹೇಳೋಕೆ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದ್ನಾ? ಅವನಿಗೆ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತಾ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕೇಳಿದ.
"ಹೌದು. ಅನಂತ್ ತುಂಬಾ ಶಾರ್ಪ್ ಇದ್ದ. ಅವನು ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಬ್ಯಾಕ್ ಎಂಡ್ (Backend) ಲಾಗ್ಸ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ಈ 'ಪ್ಯಾರಾಸೈಟ್ ಪ್ರೋಟೋಕಾಲ್' ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಡೈವರ್ಟ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅವನು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿರಬೇಕು. ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೇ..." ಮೇಘನಾಳ ಧ್ವನಿ ಗದ್ಗದಿತವಾಯಿತು. "ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನ ಕೊಂದರು. ಅವನ ಚಿಪ್ ಅನ್ನು ಓವರ್ಹೀಟ್ ಮಾಡಿ, ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಅಂತ ವರದಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು."
ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಭಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದ್ವೇಷವಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಎದ್ದು ನಿಂತು, "ನಾವು ಇದನ್ನ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಮೇಘನಾ. ಜಗತ್ತಿಗೆ ಈ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು. ಆ ಸರ್ವರ್ ಗಳನ್ನು ನಾವು ನಿಲ್ಲಿಸಲೇಬೇಕು," ಎಂದು ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದ.
ಮೇಘನಾ ಒಣಗಿದ ನಗೆ ನಕ್ಕಳು. "ಹೇಗೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್? ಅವರು ದೇವರುಗಳು. ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಹಣ ಇದೆ, ಅಧಿಕಾರ ಇದೆ, ಸರ್ಕಾರವೇ ಅವರ ಜೇಬಲ್ಲಿದೆ. ನಾವಿಬ್ರು ಏನು ಮಾಡೋಕೆ ಸಾಧ್ಯ? ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಭೂಗತವಾಗಿದ್ದೀನಿ. ನನ್ನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಕೌಂಟ್ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸುಳ್ಳು ಕೇಸ್ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಿನ್ನ ಸರದಿ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರೋದು ಯಾರಿಗಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ, ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನಮ್ ಕಥೆ ಮುಗಿದಿರುತ್ತೆ."
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ನಿಂದ ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ನೀರು ತೆಗೆದು ಕುಡಿದ. ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. "ಅವರು ದೇವರುಗಳಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದೇವರಿಗೂ ಒಂದು ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಇರುತ್ತೆ. ಅನಂತ್ ನಮಗೆ ಬರೀ ಕೀ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಅವನು ನಮಗೆ ಒಂದು ಆಯುಧ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ನಲ್ಲಿ ಇರೋದು ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು 'ಲಾಜಿಕ್ ಬಾಂಬ್' (Logic Bomb) ಕೂಡ ಆಗಿರಬಹುದು."
"ಏನು?" ಮೇಘನಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಕಡೆ ನೋಡಿದಳು.
"ಅನಂತ್ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ? ಅವನು ಯಾವತ್ತೂ ಪ್ಲಾನ್ ಬಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ನಾವು ನಿರ್ವಾಣದ ಮೇನ್ ಸರ್ವರ್ಗೆ ಇಂಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ, ಅದು ಅಲ್ಲಿನ ಉಳಿದ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಕಲ್ಪಿಸಿಕೋ, ಆ ಜೇನುಗೂಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೇನುಹುಳುಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ರಾಣಿಯ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಈಗ ಗೆಲುವಿನ ಹೊಳಪಿತ್ತು.
ಮೇಘನಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಲೋಚಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಭರವಸೆ ಮೂಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. "ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. 'ಮಾಸ್ ಅವೇಕನಿಂಗ್' (Mass Awakening). ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಈ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಅವರ 'ಕೋರ್' (Core) ಸರ್ವರ್ಗೆ ಹಾಕಬೇಕು. ರಿಮೋಟ್ ಆಗಿ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ. ಅವರ ಫೈರ್ವಾಲ್ ತುಂಬಾ ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಇದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಫಿಸಿಕಲ್ ಆಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಈ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಅನ್ನು ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಕು."
"ಅದು ಅಸಾಧ್ಯ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ. "ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಕೂಡ ಪರ್ಮಿಷನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋಗೋಕೆ ಆಗಲ್ಲವಂತೆ. ಅಷ್ಟು ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಇದೆ."
"ಒಂದು ದಾರಿ ಇದೆ," ಮೇಘನಾ ಹೇಳಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಿಡಿ ಮತ್ತೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. "ಮುಂದಿನ ವಾರ 'ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೆಕ್ ಸಮಿಟ್' ನಡೀತಿದೆ. ಅಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಲೈವ್ ಆಗಿ ಡೆಮೋ ಕೊಡ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಂದು ಅವರ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಸ್ವಲ್ಪ ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗಿರುತ್ತೆ, ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅವರು ಮೀಡಿಯಾ ಕವರೇಜ್ ಮೇಲೆ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ದಿನ ನಾವೇನಾದ್ರೂ ಆ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ರೆ..."
"ಅದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ ಹಾಗೆ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದ.
"ಅನಂತ್ ನ ಉಳಿಸೋಕೆ ಇದೊಂದೇ ದಾರಿ," ಮೇಘನಾ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಆಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮೇಘನಾಳ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ನಿಂದ ಒಂದು 'ಬೀಪ್' ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಅವಳ ಫೋನ್ ಕೂಡ ವೈಬ್ರೇಟ್ ಆಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಫೋನ್ ಕೂಡ ರಿಂಗ್ ಆಯಿತು. ಮೂರೂ ಸಾಧನಗಳು ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದ್ದು ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಮೇಘನಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಪರದೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಂಡೋ ಓಪನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದ ಕಣ್ಣಿನ ಚಿತ್ರವಿತ್ತು. "ಶಿಟ್! ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ! ನಾನು ಏರ್-ಗ್ಯಾಪ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ಒಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಟ್ರ್ಯಾಕರ್ ಇತ್ತು ಅನ್ಸುತ್ತೆ!" ಅವಳು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಮುಚ್ಚಿದಳು.
ಹೊರಗಡೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರಿನ ಟೈರ್ ಸ್ಕ್ರೀಚ್ ಆಗುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಭಾರವಾದ ಬೂಟುಗಳ ಸದ್ದು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಒಳಗೆ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು.
"ಓಡು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್!" ಮೇಘನಾ ಕಿರುಚಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಹಾರ್ಡ್ ಡಿಸ್ಕ್ ಕಿತ್ತು ಬ್ಯಾಗ್ ಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. "ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಹೋಗು! ಅವರು ಬಂದ್ರು!"
"ಯಾರು?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದ.
"ಕ್ಲೀನರ್ಸ್. ಕಂಪನಿಯ ಕೊಲೆಗಡುಕರು. ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷಿ ಉಳಿಸದಂತೆ ಅಳಿಸೋರು. ಬೇಗ ನಡಿ!" ಅವಳು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಹಿಂಬಾಗಿಲನ್ನು ಒದ್ದು ತೆರೆದರು. ಹೊರಗಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಸುರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಅವರು ಹಿತ್ತಲಿನ ಗೋಡೆ ಹಾರಿ ಓಡುವಾಗ, ಮನೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲು ಒಡೆದು ಬೀಳುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಯಾರೋ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ದರು. ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಿದ್ದ ಆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಈಗ ಶತ್ರುಗಳ ಕೈವಶವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನ ಆತ್ಮವಿದ್ದ ಆ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಅವರು ಕತ್ತಲ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಬಿಗಿಹಿಡಿದು ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಳೆ ಈಗ ರೌದ್ರ ರೂಪ ತಾಳಿತ್ತು. ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೂತು ಬಿದ್ದಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ಬೆವರುವಿಕೆಯನ್ನು ತೊಳೆದು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಘನಾಳ ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆ ಸುಮಾರು ಆರು ಅಡಿ ಎತ್ತರವಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೊದಲು ಗೋಡೆಯನ್ನು ಏರಿ, ಕೈ ಕೆಳಗೆ ಚಾಚಿ ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಮೇಲೆಳೆದುಕೊಂಡ. ಅವಳು ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜಾರಿ ಬೀಳುವವಳಿದ್ದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವಳ ತೋಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಆಚೆ ಬದಿಯಿದ್ದ ಖಾಲಿ ನಿವೇಶನದ ಪೊದೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಜಿಗಿದ. ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡಗಳು ಅವರ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಗೀಚಿದವು, ಆದರೆ ಆ ನೋವು ಅವರಿಗೆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಗಾಯಗಳು ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದವು.
ಅವರು ಆ ಖಾಲಿ ನಿವೇಶನದ ದಟ್ಟವಾದ ಪೊದೆಗಳ ಮರೆಗೆ ಅವಿತು ಕುಳಿತರು. ಅವರ ಎದೆಬಡಿತದ ಸದ್ದು ಮಳೆಯ ಸದ್ದನ್ನೂ ಮೀರಿ ಕೇಳಿಸುವಂತಿತ್ತು. ಮೇಘನಾಳ ಉಸಿರಾಟ ವೇಗವಾಗಿತ್ತು, ಅವಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವಳ ಬಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟು 'ಶ್...' ಎಂದು ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಮನೆಯ ಕಡೆಯಿಂದ ಈಗ ಜೋರಾದ ಸದ್ದುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಗಿಲು ಒಡೆಯುವ ಶಬ್ದ, ಗಾಜು ಪುಡಿಯಾಗುವ ಸದ್ದು, ಮತ್ತು ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಎಸೆಯುವ ಸದ್ದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ 'ಕ್ಲೀನರ್ಸ್' ಅಥವಾ ಹಂತಕರು ಕೇವಲ ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದರು.
"ನನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್... ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಡೇಟಾ ಇತ್ತು..." ಮೇಘನಾ ಪಿಸುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ವರ್ಷಗಳ ಪರಿಶ್ರಮ, ಅವಳು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಪುರಾವೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ಶತ್ರುಗಳ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು.
"ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ, ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಅನಂತ್ ಕೊಟ್ಟ ಕೀ ಇದೆ. ಅದೇ ನಮ್ಗೆ ಮುಖ್ಯ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಖರವಾದ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕು ಬಿತ್ತು. "ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಹೋಗಿರಬೇಕು, ಪೆರಿಮೀಟರ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ!" ಎಂದು ಯಾರೋ ಗಡುಸಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಅವರು ಅವಿತಿದ್ದ ಪೊದೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆ ನಡುಗಿತು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕದಲಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎದ್ದು ಓಡಿದರೆ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ಅವನು ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೆಸರನ್ನು ಬಾಚಿ ತನ್ನ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳ ಮುಖಕ್ಕೆ, ಕೈಗಳಿಗೆ ಬಳಿದುಕೊಂಡ. ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಿಳಿ ಚರ್ಮ ಎದ್ದು ಕಾಣಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಯುದ್ಧದ ಮೊದಲ ಪಾಠ - ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುವುದು.
ಅವರು ಹಾವಿನಂತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ತೆವಳುತ್ತಾ ಆ ಖಾಲಿ ನಿವೇಶನದ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಗೆ ಸರಿದರು. ಮಳೆ ನೀರು ಕೆಸರಿನ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಅವರ ಬಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ತೂರಿತ್ತು. ಚಳಿ ಎಲುಬಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಿವೇಶನದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಚರಂಡಿ ಇತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊಳಚೆ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅದರಲ್ಲಿ ಇಳಿದ. ಮೇಘನಾಗೆ ಅಸಹ್ಯವಾದರೂ, ಪ್ರಾಣಭಯ ಅದನ್ನ ಮರೆಸಿತ್ತು. ಅವಳೂ ಇಳಿದಳು. ಆ ಚರಂಡಿಯ ಮೂಲಕ ಅವರು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅಡ್ಡ ರಸ್ತೆಗೆ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳ ನರಕಯಾತನೆಯ ನಡಿಗೆಯ ನಂತರ, ಅವರು ಜೆ.ಪಿ. ನಗರದ ಜನನಿಬಿಡವಲ್ಲದ ಒಂದು ಪಾರ್ಕ್ ನ ಹತ್ತಿರದ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದು ಸೇರಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೀದಿದೀಪ ಮಂದವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ದೀಪದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಹೋಗದೆ, ಕತ್ತಲ ಮರಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮೇಘನಾಳ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಒದ್ದೆಯಾದ ಜಾಕೆಟ್ ತೆಗೆದು ಅವಳಿಗೆ ಹೊದಿಸಿದ.
"ನಾವು ಈಗ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋದು? ನನ್ನ ಮನೆ ಸೇಫ್ ಅಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಮನೆಗೂ ಅವರು ಹೋಗಿರ್ತಾರೆ," ಮೇಘನಾ ಹತಾಶಳಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಯೋಚಿಸಿದ. ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪತ್ರಕರ್ತನಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ವಾಂಟೆಡ್ ಕ್ರಿಮಿನಲ್. ಅವರ ಫೋನ್ಗಳನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ, ಅವನು ಅವರಿಬ್ಬರ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗಳನ್ನು ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ, ಸಿಮ್ ಕಾರ್ಡ್ ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಮುರಿದು ಚರಂಡಿಗೆ ಎಸೆದ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೇ ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಅವರದ್ದಾಗಿತ್ತು.
"ನಮಗೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಜಾಗ ಬೇಕು. ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಇಲ್ಲದ, ಸಿಸಿಟಿವಿ ಇಲ್ಲದ, ಯಾರು ನಮ್ಮನ್ನ ಗುರುತಿಸದ ಜಾಗ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಾಗದ ನೆನಪಾಯಿತು. ಶಿವಾಜಿನಗರದ ಹಳೆಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅವನ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಇತ್ತು. ಅನ್ವರ್ ಮಾಮ. ಅವರು ಹಳೆಯ ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್. ಅವರಿಗೆ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ಫೋನ್ ಅಂದರೆ ಆಗಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಗಂಧಗಾಳಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಬಹುದು.
"ನಾವು ಶಿವಾಜಿನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಆದರೆ ಬೈಕ್ ಅಥವಾ ಕ್ಯಾಬ್ ತಗೊಳೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಕೂಡ ಡೇಂಜರ್," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.
"ಹಾಗಾದ್ರೆ?"
"ನಾವು ನಡೀಬೇಕು. ಅಥವಾ ಲಿಫ್ಟ್ ಕೇಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ವೇಷ ಬದಲಿಸಬೇಕು," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಬಿಸಾಕಿದ್ದರು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಹೀನಾಯವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವರು ಆ ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರೈನ್ಕೋಟ್ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಟೋಪಿ ಧರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈಗ ಅವರು ಭಿಕ್ಷುಕರಂತೆ ಅಥವಾ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರು ಕತ್ತಲ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿದರು. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪ್ ಸೈರನ್ ಕೇಳಿದಾಗಲೂ, ಅಥವಾ ಬೈಕ್ ಒಂದು ವೇಗವಾಗಿ ಹಾದು ಹೋದಾಗಲೂ ಅವರು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಈಗ ಬೇಟೆಯಾಡಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು (ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು) ನಗರದ ಪ್ರತಿ ಕಂಬದ ಮೇಲೂ ಇದ್ದವು. ಅವರು ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ, ನೆರಳಿನಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂಬ ಐಟಿ ಸಿಟಿ ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಪಂಜರದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅನಂತ್ ನ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು. "ನಾನು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ." ಆ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ಈಗ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಪ್ಯಾಂಟ್ ನ ರಹಸ್ಯ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದು ಅವನ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ತಾಗಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಪ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವಿದೆ, ಅವನ ನೋವಿದೆ, ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ ಇಡೀ ಮಾನವಕುಲವನ್ನೇ ಉಳಿಸಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದರೆ ನಂಬುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಸಂಭವವೂ ಸಂಭವವಾಗಿತ್ತು.
ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ನಡಿಗೆಯ ನಂತರ ಅವರು ಲಾಲ್ ಬಾಗ್ ಹಿಂಭಾಗದ ಗೇಟ್ ತಲುಪಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು. ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಟೀ ಅಂಗಡಿಯೊಂದು ಇನ್ನೂ ತೆರೆದಿತ್ತು. ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಚಳಿ ಅವರನ್ನು ಹೈರಾಣಾಗಿಸಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಎರಡು ಟೀ ಮತ್ತು ಬನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. ಅವರು ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು, ಕತ್ತಲ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಟೀ ಕುಡಿದರು. ಆ ಬಿಸಿ ಟೀ ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಳಿದಾಗ, ಅವರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು.
"ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾವು ಆ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ಸರ್ವರ್ಗೆ ಹಾಕಿದ್ರೂ, ಅದು ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ರೆ?" ಮೇಘನಾ ಅನುಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು. ಅವಳ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮೆದುಳು ಇನ್ನೂ ಸಂಭವನೀಯತೆಗಳನ್ನು (Probability) ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
"ಅದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಅನಂತ್ ಸಾವಿಗೆ ಅರ್ಥನೇ ಇರಲ್ಲ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. "ಆದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಿಲ್ಲ. 'ಹೈವ್' ಬಗ್ಗೆ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಅವರು ಏನು ಸಾಧಿಸೋಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ? ಬರೀ ಡೇಟಾ ಪ್ರೊಸೆಸಿಂಗ್ ಅಷ್ಟೇನಾ? ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾದ ಏನಾದರೂ ಇದೆಯಾ?"
ಮೇಘನಾ ಬನ್ ತುಂಡನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸಿದಳು. "ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ, ಅನಂತ್ ಸಾಯೋಕೆ ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಮುಂಚೆ 'ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಲ್ಕಿ' ಅನ್ನೋ ಫೈಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದ. ಆಗ ನಾನು ಅದನ್ನ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಆಂಟಿ-ವೈರಸ್ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಕಲ್ಕಿ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನ ಕೊನೆಗೊಳಿಸಿ ಹೊಸ ಯುಗ ಶುರು ಮಾಡೋವನು ಅಲ್ವಾ? ಬಹುಶಃ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿ, ತಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸೋಕೆ ಹೊರಟಿರಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯರ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದರೆ, ಜಗತ್ತನ್ನೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ಹಾಗೆ."
"ಮೈಂಡ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಗಲವಾದವು.
"ಹೌದು. ಈಗ ನಾವು ನೋಡ್ತಿರೋದು ಬರೀ ಆರಂಭ. ಮುಂದೆ ಅವರು ಜೀವಂತ ಮನುಷ್ಯರಿಗೂ ಚಿಪ್ ಹಾಕಿ, ಅವರನ್ನೂ ಕ್ಲೌಡ್ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಆಗ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯವಾಗುತ್ತೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೂತು ಇಡೀ ಮನುಕುಲವನ್ನ ಆಟ ಆಡಿಸಬಹುದು," ಮೇಘನಾ ವಿವರಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸತ್ಯ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ಸೈನ್ಸ್ ಫಿಕ್ಷನ್ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಡಿಸ್ಟೋಪಿಯನ್ ಜಗತ್ತು ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ನಡಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಶಿವಾಜಿನಗರ ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮೂರು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಡೀ ನಗರ ಮಲಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ರಸೆಲ್ ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಬಳಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ತರಕಾರಿ ಲಾರಿಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಜನಸಂದಣಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗಬಲ್ಲರು. ಅನ್ವರ್ ಮಾಮನ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಒಂದು ಕಿರಿದಾದ ಓಣಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದರ ಶಟರ್ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಶಟರ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಲಯದಲ್ಲಿ (ಟಕ್-ಟಕ್... ಟಕ್) ತಟ್ಟಿದ. ಇದು ಅವನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಅನ್ವರ್ ಮಾಮ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಂಕೇತ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ, ಶಟರ್ ಅರ್ಧ ತೆರೆಯಿತು. ಒಬ್ಬ ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಹಿಡಿದು ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿದರು. ಅವರು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನನ್ನು ಆ ಕೊಳಕು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಗುರುತಿಸಲು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಡವಾಯಿತು. "ಸಿದ್ದು? ಏನಪ್ಪಾ ಇದು ಅವತಾರ? ಇವರಾರು?" ಎಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.
"ಮಾಮ, ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಬೇಕು. ಯಾರೂ ನೋಡದ ಹಾಗೆ ಒಳಗೆ ಬರೋಕೆ ಬಿಡಿ. ಮತ್ತೆ ಯಾರಿಗೂ ನಾವು ಬಂದಿರೋ ವಿಷಯ ಹೇಳ್ಬೇಡಿ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮನವಿ ಮಾಡಿದ.
ಅನ್ವರ್ ಮಾಮ ಮರುಮಾತನಾಡದೆ ಶಟರ್ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಅವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡರು. ಗ್ಯಾರೇಜ್ ಒಳಗೆ ಆಯಿಲ್ ಮತ್ತು ಗ್ರೀಸ್ ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ವಾಸನೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಈಗ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಸುಗಂಧದಂತೆ ಅನಿಸಿತು. ಅವರು ಶಟರ್ ಎಳೆದು, ಒಳಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಬಲ್ಬ್ ಹಾಕಿದರು.
"ಪೊಲೀಸ್ ಕೇಸಾ?" ಅನ್ವರ್ ಮಾಮ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು. ಅವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅದು.
"ಪೊಲೀಸ್ ಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಮ. ನಾವು ಬದುಕಿರೋದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೇಳಿದ.
ಅನ್ವರ್ ಮಾಮ ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಕೂರಲು ಹೇಳಿದರು. "ಸರಿ, ಇಲ್ಲೇ ಇರಿ. ನಾನು ಚಹಾ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನೋಡೋಣ ಏನಂತ."
ಆ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಪರಸ್ಪರ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಬದುಕಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಒಂದು ಯುದ್ಧ ಮುಗಿದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಮೇಘನಾ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯನ್ನು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು.
"ಮುಂದಿನ ವಾರ..." ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. "ಮುಂದಿನ ವಾರ ನಡೆಯುವ ಆ ಗ್ಲೋಬಲ್ ಟೆಕ್ ಸಮಿಟ್. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾವು ಹೋಗಲೇಬೇಕು."
"ಆದರೆ ಹೇಗೆ? ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಪಾಸ್ ಇಲ್ಲ, ಐಡಿ ಇಲ್ಲ, ಈಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ," ಮೇಘನಾ ಹತಾಶಳಾಗಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಗ್ಯಾರೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಸ್ಕ್ರಾಪ್ಗಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ರೇಡಿಯೋಗಳು, ಟಿವಿ ರಿಮೋಟ್ಗಳು ಮತ್ತು ವೈಯರ್ಗಳ ರಾಶಿ ಇತ್ತು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು ಮೂಡಿತು. "ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು ಮೇಘನಾ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಹತ್ರ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮೆದುಳು ಇದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ತಯಾರಿಸ್ತೀವಿ. ಅನಲಾಗ್ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲಕ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕೋಟೆಯನ್ನ ಒಡೆಯೋಣ."
ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹುಚ್ಚುತನವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅದೇ ಹುಚ್ಚುತನ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅತಿಯಾದ ಅವಲಂಬನೆಯೇ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಸಿಸ್ಟಮ್ ಗಳು ಹಳೆಯ ತಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಕುರುಡಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಹೊರಗೆ ಬೆಳಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಸೀದಿಯಿಂದ ಅಜಾನ್ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬಂತು. ಅದು ಹೊಸ ದಿನದ, ಹೊಸ ಹೋರಾಟದ ಕರೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ನ ಆತ್ಮ ಪೆನ್ ಡ್ರೈವ್ ನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದರು. 'ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ'ದ ನಿಜವಾದ ಆಟ ಈಗ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು
ಕ
ನಮ್ಮ ಆತ್ಮ ಹೌಹಾರುತ್ತಿದೆ? ಮುಂದೇನು?...
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
