ಮಾಯಾಮೋಕ್ಷ - ಸಂಚಿಕೆ 2

ಕೊಂಡಿ ಕಳಚಿದಾಗ

 "ಸಾಯೋದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಿದ್ದು. ಆದರೆ ಹೇಗೆ ಸಾಯ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋದು ಮುಖ್ಯ. ಪ್ಲೀಸ್, ನನ್ನನ್ನ ಹೋಗೋಕೆ ಬಿಡು. ನೀನು ನಂಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ್ನ ನೋಡ್ಕೋ. ಮತ್ತು... ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ ಬರದಿದ್ರೆ, ಅಥವಾ ನಾನು ಬದಲಾಗಿದ್ರೆ... ನನ್ನನ್ನ ನಾಶ ಮಾಡು. ಆ ಸರ್ವರ್ ಅನ್ನ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕು." 

(ಹಿಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ)

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಾತ್ರಿ ಅಂದು ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಗೂಢವಾಗಿತ್ತು. ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೂತು ಬಿದ್ದಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ, ನಗರದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡನ್ನು ತೋಯಿಸಿ ನೆನೆಸಿತ್ತು. ವೈಟ್‌ಫೀಲ್ಡ್‌ನ ಆ ಅದ್ದೂರಿ ಸಮಾರಂಭದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ, ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಏರಿ ಇಂದಿರಾನಗರದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ವಾಹನದಂತೆ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿತ್ತು. ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಮಳೆಹನಿಗಳು ಬಿದ್ದು ಜಾರುತ್ತಿದ್ದವು, ಅವು ಎದುರಿನ ರಸ್ತೆಯ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನಂತ್ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಅವನ ಆಲೋಚನೆಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ಮಸುಕುಗೊಳಿಸಿದ್ದವು. ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮರಗಳು ದೆವ್ವಗಳಂತೆ ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಫ್ಲೈಓವರ್ ಮೇಲೆ ಬೈಕ್ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ ದೀಪಗಳು ರಕ್ತನಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ರಕ್ತ ಕಣಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಗುರಿಯತ್ತ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸುಖದ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನಂತಹ ಬುದ್ಧಿವಂತ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಸಾವನ್ನೇ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ತಲುಪಿದ. ಅದು ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡ. ಗೋಡೆಗಳ ಬಣ್ಣ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತುಬಂದಿತ್ತು. ಲಿಫ್ಟ್ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿ ತನ್ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಆ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಉಪಕರಣಗಳ ಬಿಸಿ ಹಬೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಅವನ ಮನೆ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೆಯಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಲಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವೈಯರ್‌ಗಳು, ಡ್ರೋನ್ ಬಿಡಿಭಾಗಗಳು, ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ತೆರೆದ ಸಿಪಿಯುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಡೆಯ ತುಂಬ ಅಂಟಿಸಿದ್ದ ಪೋಸ್ಟ್-ಇಟ್ ನೋಟ್ಸ್‌ಗಳು ಅದನ್ನೊಂದು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಸಿಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ತೊಳೆಯದ ಕಾಫಿ ಮಗ್‌ಗಳು ರಾಶಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲವೂ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಎನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇದೇ ಅವನ ಶಿಸ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಒಳಗೆ ಕೊಳೆತಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಪಂಚ ಹೊರಗೆ ಕೊಳೆಯಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಒಳಗೆ ಸತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವನ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿತ್ತು.

ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ, ಒಂದು ಮಗ್ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು ತನ್ನ 'ಕಮಾಂಡ್ ಸೆಂಟರ್' ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ. ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ಮಾನಿಟರ್‌ಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಜೀವ ಪಡೆದವು. ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದ ಋಷಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದವು. 'ನಿರ್ವಾಣ ಟೆಕ್ನಾಲಜೀಸ್', 'ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ', 'ನ್ಯೂರಲ್ ಲಿಂಕ್ ಸೈಡ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ಸ್'—ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಪದಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭಿಸಿದ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಮಹಾಸಾಗರ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿಯ ಮುತ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಸುಳ್ಳಿನ ಕಸವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಕಂಪನಿಯ ವೆಬ್‌ಸೈಟ್ ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿತ್ತು. ನಗುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಫೋಟೋಗಳು, ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವ ವಿಡಿಯೋಗಳು ಅಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನೋಡಿದಾಗ, ಕಂಪನಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ಮೂಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ಮಾಹಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್‌ಗೆ ಹಣ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಿದವರು ಯಾರು? ಸಿಂಗಾಪುರ ಮತ್ತು ಕೇಮನ್ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ನೋಂದಣಿಯಾದ ಕೆಲವು ಶೆಲ್ ಕಂಪನಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಮನಿ ಲಾಂಡರಿಂಗ್ ಜಾಲವಿರಬಹುದೇ ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಭಯಾನಕವಾದದ್ದು ಬೇರೆ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಅನುಮಾನ ಬಲವಾಯಿತು.

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಿರವೂ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅನಂತ್ ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಆ ದೈನೇಸಿ ಭಾವ, 'ದೇವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ ರಾಕ್ಷಸ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ' ಎಂಬ ಅವನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ರೀಲ್ ಸುತ್ತಿದಂತೆ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ, ಮಳೆ ನಿಂತು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಚಿಲಿಪಿಲಿಗುಟ್ಟುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಅನಂತ್ ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ಅವನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಬೇಕು. ಅವನನ್ನು ಆ ನರಕದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಎಳೆದು ತರಬೇಕು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಅನ್ನು ಸರ್ಜಾಪುರ ರಸ್ತೆಯತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅನಂತ್ ವಾಸವಾಗಿದ್ದದ್ದು 'ಸಿಲಿಕಾನ್ ಹೈಟ್ಸ್' ಎಂಬ ಅತಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಗೇಟೆಡ್ ಕಮ್ಯುನಿಟಿಯಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿನ ಭದ್ರತೆ ನೋಡಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲೇ ಬಯೋಮೆಟ್ರಿಕ್ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್, ಮುಖ ಗುರುತಿಸುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಮತ್ತು ಬಂದೂಕು ಧಾರಿ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್‌ಗಳಿದ್ದರು. ಇದೊಂದು ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಚಯವೋ ಅಥವಾ ಜೈಲೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬರುವಂತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತನ್ನ ಐಡಿ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿ, ಅನಂತ್ ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ನಂತರವಷ್ಟೇ ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟರು. ಒಳಗೆ ಹೋದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕೃತಕವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಹುಲ್ಲುಹಾಸುಗಳು ಮಿಲಿಮೀಟರ್ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ರಸ್ತೆಗಳು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡ ರೋಬೋಟ್‌ಗಳಂತೆ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲವೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು, ಆದರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅನಂತ್ ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ೧೨ನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಒತ್ತಿದಾಗ, ಬಾಗಿಲು ತಾನಾಗಿಯೇ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. "ವೆಲ್‌ಕಮ್ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ," ಎಂದು ಕೃತಕ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಸ್ವಾಗತಿಸಿತು. ಒಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು. ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಗಳೆಲ್ಲ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ದಪ್ಪನೆಯ ಕಪ್ಪು ಕರ್ಟನ್‌ಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಒಂದು ಕಿರಣವನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹವಾನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹಿಮಾಲಯದ ಚಳಿ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಹಾಲಿನ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಅನಂತ್ ಮುದುಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಎದೆ ಝಲ್ಲೆಂದಿತು. ಕೇವಲ ಆರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಜಿಮ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಸಿಕ್ಸ್ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಯುವಕ, ಈಗ ಎಲುಬಿನ ಹಂದರದಂತೆ ಆಗಿದ್ದ. ಕೆದರಿದ ಕೂದಲು, ಬೆಳೆದ ಗಡ್ಡ, ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನ ಸುತ್ತ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಕಪ್ಪು ವರ್ತುಲಗಳು—ಅವನು ಯಾವುದೋ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.

"ಅನಂತ್?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರೆದ.

ಅನಂತ್ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಿಯ ಮಂಕು ಕವಿದಿತ್ತು. "ಬಾ ಸಿದ್ದು... ಕೂತ್ಕೋ," ಅವನ ಧ್ವನಿ ಗಂಟಲ ತಳದಿಂದ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಕೋಡಿಂಗ್ ಸಾಲುಗಳು ಜಲಪಾತದಂತೆ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಅರ್ಧ ತಿಂದ ಪಿಜ್ಜಾ, ಖಾಲಿ ಕೋಕ್ ಬಾಟಲಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಸ್ಟ್ರಿಪ್‌ಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಅವನ ಭುಜ ಮುಟ್ಟಿದ. ಅನಂತ್ ನ ಮೈ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಸುಡುತ್ತಿತ್ತು. "ಏನಿದು ಅವತಾರ ಅನಂತ್? ನೀನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ರ ಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ? ಯಾಕೆ ಹಿಂಗಾಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ?" ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಕಾಳಜಿ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.

ಅನಂತ್ ನಿರ್ಜೀವ ನಗೆ ಬೀರಿದ. "ಡಾಕ್ಟರ್? ನನಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಸಿದ್ದು. ನನಗೆ ಬೇಕಿರೋದು ಅಪ್‌ಗ್ರೇಡ್. ನನ್ನ ಹಾರ್ಡ್‌ವೇರ್ ವೀಕ್ ಆಗ್ತಿದೆ, ಅಷ್ಟೇ."

"ಏನ್ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ದೀಯ ನೀನು? ಮನುಷ್ಯನ ದೇಹ ಹಾರ್ಡ್‌ವೇರ್ ಅಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಣ ಇದೆ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಗದರಿದ.

ಅನಂತ್ ತನ್ನ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟ. ಮಣಿಕಟ್ಟಿನ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಊತ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಗೆರೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. "ನೋಡು ಸಿದ್ದು, ಇದು ನ್ಯೂರಲ್ ಇಂಟರ್‌ಫೇಸ್ ಚಿಪ್. ಕಳೆದ ವಾರವಷ್ಟೇ ಇನ್ಸರ್ಟ್ ಮಾಡಿಸ್ಕೊಂಡೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಮೆದುಳು ನೇರವಾಗಿ ಆ ಸರ್ವರ್‌ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿದೆ. ನಾನೀಗ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ರೂ, ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಲೋಚನೆ, ನಾನು ನೋಡೋ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯ, ರಿಯಲ್ ಟೈಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಕ್ಲೌಡ್‌ಗೆ ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಆಗ್ತಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ... ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ತಲೆ ಕೆರೆದಂಗೆ ಆಗುತ್ತೆ, ಸಾವಿರಾರು ಇರುವೆಗಳು ಮೆದುಳಿನ ಒಳಗೆ ಓಡಾಡಿದಂಗೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಮಾತ್ರೆಗಳು. ನೋವು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡೋಕೆ."

ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗ ಪಶುವಿನಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. "ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಕು ಅದನ್ನ. ಈಗಲೇ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್‌ಗೆ ಹೋಗಿ ಸರ್ಜರಿ ಮಾಡ್ಸಿ ಅದನ್ನ ತೆಗಿಸೋಣ. ನಿನಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆ. ಆ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಿನ್ನನ್ನ ಬಲಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ದಾನೆ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆಕ್ರೋಶದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತ.

"ಕೂತ್ಕೋ ಸಿದ್ದು!" ಅನಂತ್ ನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾದ ಹರಿತವಿತ್ತು. "ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ. ನನಗೆ ಈ ಬದುಕು ಬೇಡವಾಗಿದೆ. ಈ ದೇಹ ಬೇಡವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಿಯಾ ಹೋದ ಮೇಲೆ..." ಅನಂತ್ ನ ಧ್ವನಿ ಗದ್ಗದಿತವಾಯಿತು. "ಪ್ರಿಯಾ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ನನ್ನನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಅವಳ ನೆನಪುಗಳು ದೆವ್ವದಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡ್ತಿವೆ. ನಾನು ಮಲಗಿದ್ರೆ ಅವಳ ಮುಖ, ಎದ್ದರೆ ಅವಳ ನಗು... ನನಗೆ ತಡ್ಕೊಳೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಸಿದ್ದು. ನಾನು ಸಾಯಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೋವಾಗುತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ... ಅದಕ್ಕೆ ಈ ನಿರ್ವಾಣ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಬಹುದು. ಪ್ರಿಯಾಳಿರುವ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿ, ಬರೀ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಇಟ್ಕೊಂಡು ನಾನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಬಹುದು. ನೋವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಪಂಚ ಸಿದ್ದು ಅದು... ಶುದ್ಧವಾದ ಕೋಡ್ ತರ."

ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಅನಂತ್ ನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ನೋಡಿ ಕರುಳು ಕಿವುಚಿದಂತಾಯಿತು. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತವನು ಸಾಯಲು ಬಯಸುವುದು ಸಹಜ, ಆದರೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ತಿದ್ದಿ ಬರೆಯಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. "ನೋವು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಭಾಗ ಕಣೋ. ನೋವು ಇದೆ ಅಂದ್ರೇನೇ ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು ಅಂತ ಅರ್ಥ. ನೀನು ಆ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ಅಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, ನೀನು ನೀನಾಗಿ ಉಳಿಯಲ್ಲ. ನೀನು ಒಂದು ಯಂತ್ರ ಆಗ್ತೀಯ. ಪ್ರಿಯಾ ನಿನ್ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನೀನು ಮನುಷ್ಯ ಅಂತ, ರೋಬೋಟ್ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೋ. ಈ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಹಿಂದೆ ಬೇರೇನೋ ಮೋಸ ಇದೆ. ಆ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ನೀನೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ? ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ?"

ಅನಂತ್ ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಭಯದ ನೆರಳು ಹಾದುಹೋಯಿತು. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿಸಿ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. "ಹೌದು... ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಪ್ಪಿದೆ. ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನಾನು ಸಿಸ್ಟಮ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ಕೆಲವು ಫೈಲ್‌ಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ಅಲ್ಲಿ ಅಪ್‌ಲೋಡ್ ಆದ ಆತ್ಮಗಳು... ಅವು ಸುಮ್ಮನೆ ಇಲ್ಲ. ಅವು ಚೀರಾಡುತ್ತಿವೆ ಸಿದ್ದು. ಡೇಟಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವು ನರಳ್ತಿವೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು. ಆದರೆ..." ಅವನು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡ. "ಆದರೆ ಈಗ ತಡವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಪ್ರೊಸೆಸ್ ೯೯% ಮುಗಿದಿದೆ. ಇನ್ನು ೨೪ ಗಂಟೆ ಅಷ್ಟೇ. ಆಮೇಲೆ ನನ್ನ ದೇಹ ಸತ್ತರೂ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಇರ್ತೀನಿ. ಆಗ ನಾನೇ ಒಳಗಿಂದ ಸರಿಪಡಿಸ್ತೀನಿ. ಸಿಸ್ಟಮ್ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ."

"ಇದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಅನಂತ್. ನೀನು ಸಾಯ್ತಿದ್ದೀಯ," ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಅವನ ಭುಜ ಹಿಡಿದು ಜೋರಾಗಿ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ.

ಅನಂತ್ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ನೀರಿತ್ತು. "ಸಾಯೋದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಿದ್ದು. ಆದರೆ ಹೇಗೆ ಸಾಯ್ತೀವಿ ಅನ್ನೋದು ಮುಖ್ಯ. ಪ್ಲೀಸ್, ನನ್ನನ್ನ ಹೋಗೋಕೆ ಬಿಡು. ನೀನು ನಂಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ್ನ ನೋಡ್ಕೋ. ಮತ್ತು... ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ ಬರದಿದ್ರೆ, ಅಥವಾ ನಾನು ಬದಲಾಗಿದ್ರೆ... ನನ್ನನ್ನ ನಾಶ ಮಾಡು. ಆ ಸರ್ವರ್ ಅನ್ನ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕು." ಇದೊಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಬೇಡಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಸಾವಿನ ನಂತರ ತನ್ನನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲು ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಕಂಡು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮೂಕನಾದ.

ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬರುವಾಗ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅನಂತ್ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ ಶವದಂತೆ ಆಗಿದ್ದ. ಕಾರಿಡಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ಆ ಕೃತಕ ದೀಪಗಳು ಅವನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಲಿಫ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುವಾಗ, ತಾನು ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಭೂತದ ಬಾಯಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಆಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಬೈಕ್ ಏರಿದಾಗ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತೆ ಮೋಡ ಕವಿದಿತ್ತು. ಪ್ರಕೃತಿ ಕೂಡ ಮುಂದೆ ನಡೆಯಲಿರುವ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು.

ಎರಡು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಆ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ನಿದ್ದೆ ಬಿಟ್ಟು ಆ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದ. ಬ್ರೈನ್ ಮ್ಯಾಪಿಂಗ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಬಹುದು, ಕ್ಲೌಡ್ ಸರ್ವರ್‌ಗಳಿಗೆ ಇರುವ ದಾರಿಗಳಾವುವು ಎಂಬುದನ್ನು ಹುಡುಕಿದ. ಆದರೆ ನಿರ್ವಾಣ ಕಂಪನಿಯ ಫೈರ್‌ವಾಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಭದ್ರವಾದ ಕೋಟೆಯಂತಿತ್ತು. ಇರುವೆ ನುಸುಳಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೂರನೇ ದಿನದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಒಂದು ಕೆಫೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಫೋನ್ ರಿಂಗಣಿಸಿತು. ಡಿಸ್‌ಪ್ಲೇ ಮೇಲೆ 'ಅನಂತ್' ಹೆಸರು ಕಂಡಾಗ ಅವನ ಎದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡಿದ.

"ಹಲೋ ಅನಂತ್?"

ಆದರೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಹಿರಿಯ ಜೀವವೊಂದರ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಅನಂತ್ ನ ತಾಯಿ. "ಸಿದ್ದು... ಎಲ್ಲ ಮುಗೀತು ಮಗನೇ... ಅನಂತ್ ನಮ್ಮನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ..." ಆ ಅಳು, ಆ ಪದಗಳು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಾದ ಸೀಸದಂತೆ ಇಳಿದವು. ಸುತ್ತಲಿನ ಕೆಫೆಯ ಗದ್ದಲ, ಜನರ ಮಾತುಕತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಕ್ಷಣ ಸ್ತಬ್ಧವಾದವು. ಸಮಯವೇ ನಿಂತುಹೋದಂತಾಯಿತು.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ತಕ್ಷಣ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದ. ನಗರದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ 'ಅಪೋಲೋ' ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಶವಾಗಾರದ ಮುಂದೆ ಅನಂತ್ ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂಗಿ ಗೋಡೆಗೆ ತಲೆ ಒರಗಿಸಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಮತ್ತು ಅವನ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಲವು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಹಾಜರಿದ್ದರು. ಅವರು ತೋರಿಕೆಯ ದುಃಖವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಅನಂತ್ ನ ತಾಯಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. "ಅನಂತ್ ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯ ಆಸ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಸಾವು ನಮಗೆ ತುಂಬಲಾರದ ನಷ್ಟ. ಆದರೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ, ಅವನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮೂಲಕ ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತಾನೆ," ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಹೇಳಿದಾಗ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ರಕ್ತ ಕುದಿಯಿತು. ಅವನಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿಕ್ರಮ್ ನ ಕುತ್ತಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಇದು ಆವೇಶದ ಸಮಯವಲ್ಲ, ತಾಳ್ಮೆಯ ಸಮಯ ಎಂದು ತಡೆದುಕೊಂಡ.

ಅನಂತ್ ನ ದೇಹವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದವನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ತಲೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕಿವಿಯ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣದಾದ, ಸುಟ್ಟ ಗಾಯದ ಗುರುತಿತ್ತು. ಅದು ಆ ಚಿಪ್ ಅತಿಯಾಗಿ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಸುಟ್ಟ ಗುರುತು. ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗಳು ಅದನ್ನು 'ಮ್ಯಾಸಿವ್ ಕಾರ್ಡಿಯಾಕ್ ಅರೆಸ್ಟ್' (ತೀವ್ರ ಹೃದಯಾಘಾತ) ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಹೃದಯದ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಸಿಸ್ಟಮ್ ಓವರ್‌ಲೋಡ್. ಮೆದುಳಿನಿಂದ ಅತಿಯಾದ ಡೇಟಾವನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಳೆದಾಗ ನರಮಂಡಲ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಸಾವಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಕೊಲೆ.

ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಂಜೆಯಾಗಿತ್ತು. ಚಿತಾಗಾರದಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ನ ದೇಹ ಬೆಂಕಿಗೆ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತೆ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಅವನಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಏಕಾಂತ ಕಾಡಿತು. ಗೆಳೆಯನ ಸಾವಿನ ದುಃಖದ ಜೊತೆಗೆ, ತಾನು ಅವನನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸೋಲಿನ ಭಾರ ಅವನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿತ್ತು. ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸದೆ ಹಾಗೇ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದ. ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ಮಾನಿಟರ್ ಮೇಲೆ ನೆಟ್ಟಿತ್ತು.

ಸುಮಾರು ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ತಾನಾಗಿಯೇ ಆನ್ ಆಯಿತು. ಫ್ಯಾನ್ ಜೋರಾಗಿ ತಿರುಗುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಅವನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತು. ಒಂದು ಇಮೇಲ್ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬಂದು ಬಿತ್ತು.

ಕಳುಹಿಸಿದವರು: ಅನಂತ್ (System Scheduled Message).

ವಿಷಯ: ಕೊನೆಯ ಕೊಂಡಿ.

ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೌಸ್ ಹಿಡಿದು ಆ ಮೇಲ್ ಓಪನ್ ಮಾಡಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೀಗಿತ್ತು:

"ಪ್ರೀತಿಯ ಸಿದ್ದು,

ಈ ಮೇಲ್ ನಿನಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ ಅಂದರೆ, ನನ್ನ ಊಹೆ ನಿಜವಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ದೇಹ ಸೋತಿದೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಾಯುವ ಕೊನೆಯ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಸಿದ್ದು. ನಾನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಾಗ ನನಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ನನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನರವನ್ನು ಯಾರೋ ಎಳೆದು ಹೊರಗೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಸುಳ್ಳುಗಾರ. ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲ, ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ನಮ್ಮ 'ಪ್ರಜ್ಞೆ' (Consciousness). ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಳಸಿ ಏನೋ ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ. ನನಗೆ ಸಿಸ್ಟಮ್ ನ ಒಳದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಎನ್‌ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಕೋಡ್ ಇದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಕೀಲಿ ಕೈ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಆ ಕಡೆಯ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ರಾಕ್ಷಸನಾಗಿ ಮರಳಿದರೆ, ಅಥವಾ ನನ್ನನ್ನು ಅವರು ಗೊಂಬೆಯಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡರೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಕೋಡ್ ಬಳಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಳಿಸಿಬಿಡು. ನನಗೆ ಅಮರತ್ವ ಬೇಡ ಸಿದ್ದು, ನನಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಬೇಕು.

ನಿನ್ನ,

ಅನಂತ್."

ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಆಲ್ಫಾನ್ಯೂಮರಿಕ್ ಕೋಡ್ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಾರಿ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯಿತು. ದುಃಖದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ದ್ವೇಷದ ಜ್ವಾಲೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಅನಂತ್ ಸತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವನು ಎಲ್ಲೋ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಈ ರೀತಿ ನರಳಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಶಪಥ ಮಾಡಿದ. ಅವನು ಆ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ಕಾಪಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕೋಣೆಯ ದೀಪಗಳು ಮಿನುಗಿದವು. ಹೊರಗಡೆ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದ ಶಬ್ದವಾಯಿತು. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಮುಂದಿನ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ತಮಟೆ ಬಾರಿಸಿದಂತಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟ. ಯುದ್ಧ ಈಗಷ್ಟೇ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.
 

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..