ಸತ್ಯದ ಸುನಾಮಿ ಮತ್ತು ಮೌನದ ಮರುದಿನ
ಈ ಸತ್ಯದ ಸುನಾಮಿಯ ನಡುವೆಯೂ ಮುಖ್ಯ ಸೂತ್ರಧಾರಿ ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಮುಖ್ಯ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಉಳಿದಿದ್ದು, ದೇಹ ಆವಿಯಾದಂತೆ ಮಾಯವಾಗಿದೆ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಗೆದ್ದಿದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕದನ ಮಾತ್ರ, ಅಸಲಿ ಯುದ್ಧ ಈಗಷ್ಟೇ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ.
(ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಓದಿ)
ನಿರ್ವಾಣ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಬೃಹತ್ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಅಂದು ಸಂಜೆ ಎದ್ದಿದ್ದ ಕೋಲಾಹಲ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಕಂಡರಿಯದಂತಿತ್ತು. ಆಕಾಶದಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತಾದರೂ, ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಒಳಗಿನಿಂದ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸುದ್ದಿಯ ಪ್ರವಾಹ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಕೆಂಪು ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸೈರನ್ ದೀಪಗಳು ಆ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಡಿಸ್ಕೋ ಲೈಟ್ಗಳಂತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್, ಅಗ್ನಿಶಾಮಕ ದಳದ ವಾಹನಗಳು ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪ್ಗಳ ಸದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಜಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ಬಡಿದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾ ಆವರಣದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ತೇವವಾಗಿದ್ದ ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮೈಮೇಲೆ ಮಳೆನೀರು ಮತ್ತು ಬೆವರು ಬೆರೆತು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಯಾಸದಿಂದ ಅವರ ದೇಹಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದ ಸೈನಿಕರಿಗಿರುವ ಒಂದು ಬಗೆಯ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಇತ್ತು.
ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಶಂಕರ್ ತಮ್ಮ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲಾಠಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಜನಸಮೂಹ ಹಿಂಸೆಗೆ ಇಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಆಡಿಟೋರಿಯಂನಲ್ಲಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಅನಂತ್ ನ ಕೋಡ್ ಸೋರಿಕೆ ಮಾಡಿದ ಭಯಾನಕ ದೃಶ್ಯಗಳು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಾಜಿನ ಜಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಮೆದುಳುಗಳು, ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ರಹಸ್ಯ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಮತ್ತು ಆ ಹೈವ್ ನ ಆರ್ತನಾದ—ಎಲ್ಲವೂ ಈಗ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿತ್ತು. ಶಂಕರ್ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅವರು ಸಿದ್ದಾರ್ಥನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಅಪರಾಧಿಯಂತೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಸ್ಫೋಟದಿಂದ ಬದುಕುಳಿದವನಂತೆ ನೋಡಿದರು.
ನೀವು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೀರಾ? ಎಂದು ಶಂಕರ್ ಕೇಳಿದರು. ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಕಾಳಜಿ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಆಡಿಸಿದ. ನಾವು ಬದುಕಿದ್ದೀವಿ ಸಾರ್. ಆದರೆ ಒಳಗಡೆ... ಒಳಗಡೆ ಇರೋರು ಬದುಕಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಈಗ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಶಂಕರ್ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಆ ಭವ್ಯವಾದ ಕಟ್ಟಡ ಈಗ ಒಂದು ಸ್ಮಶಾನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ನನ್ನ ಟೀಮ್ ಕಳಿಸಿದ್ದೀನಿ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅವನ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಅವನನ್ನ ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಮೇಘನಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು.
ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಂಡದವರು ಬಂದು ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳಿಗೆ ಪ್ರಥಮ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಹೊದಿಸಲು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕಂಬಳಿಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಆ ಕಂಬಳಿಯ ಉಷ್ಣತೆ ಅವರಿಗೆ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಿನಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ಫ್ಲ್ಯಾಷ್ಗಳು ಅವರ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಹಗರಣವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದ ರಿಯಲ್ ಹೀರೋಗಳು ಇವರೇ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಆಗಲೇ ಹಬ್ಬಿತ್ತು. ಮೈಕ್ ಹಿಡಿದ ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಏನಾಯ್ತು ಒಳಗೆ? ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಎಲ್ಲಿ? ಇದು ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಮನುಷ್ಯರ ಮೆದುಳಾ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಗರೆದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ಕೈ ಮುಗಿದು, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಆ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿದೆ ಎಂದು ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವರನ್ನು ವಿಚಾರಣೆಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ ಪೊಲೀಸ್ ಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸೀಲಿಂಗ್ ಫ್ಯಾನ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಲಗಿದ್ದ. ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆ ಹೈವ್ ನ ಸಾಮೂಹಿಕ ಧ್ವನಿ ಗುಂಯ್ಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅನಂತ್ ನ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಗೆಳೆಯ ಎಂಬ ಕೊನೆಯ ಸಂದೇಶ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಮೇಘನಾ ಗಾಢ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಜಗತ್ತು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ, ನಿರ್ವಾಣ ಹಗರಣ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಇಸ್ಪೀಟ್ ಎಲೆಗಳ ಮನೆಯಂತೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಕಂಪನಿಯ ಷೇರುಗಳು ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದ್ದವು. ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರು ಈ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಈ ನರಮೇಧ ಮನುಕುಲದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಪೊಲೀಸರು ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ಅನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಎಂಥ ಕಟು ಹೃದಯದವರನ್ನೂ ಕರಗಿಸುವಂತಿದ್ದವು. ಒಟ್ಟು ೩೪೨ ಮೆದುಳುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದ ಅಥವಾ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಸತ್ತರು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದ್ದ ಅಮಾಯಕ ಜನರದ್ದಾಗಿದ್ದವು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಶಂಕರ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಂದರು. ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರತೆ ಇತ್ತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ಮೇಘನಾ, ನಿಮಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮ ಟ್ಯಾಬ್ಲೆಟ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ ನ ಫೋಟೋಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಫೋಟೋ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆ ಮುಖ್ಯ ಕನ್ಸೋಲ್ ರೂಮ್ ನ ನೆಲದ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ದ್ರವದ ಕಲೆ. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಬಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶಂಕರ್ ಹೇಳಿದರು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಏನಂದ್ರಿ? ಅಷ್ಟು ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಇತ್ತು, ಆ ರೂಮ್ ಲಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾಯವಾಗೋಕೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ. ಶಂಕರ್ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡರು. ನಮಗೂ ಅರ್ಥವಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಹೋರಾಟದ ಕುರುಹುಗಳಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಆ ಮೇನ್ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಅವನ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಬಿದ್ದಿವೆ. ಅವನ ಕೋಟ್, ಶರ್ಟ್, ಪ್ಯಾಂಟ್... ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೆ ಇವೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ದೇಹ ಆವಿಯಾದಂತೆ ಮಾಯವಾಗಿದೆ ಎಂದರು. ಮೇಘನಾ ಇದನ್ನ ಕೇಳಿ ನಡುಗಿದಳು. ಅವನನ್ನ ಆ ಹೈವ್ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕನ್ಸ್ಯೂಮ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರಬಹುದಾ? ಅಂದರೆ ಅವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಕೋಶವನ್ನೂ ಡೇಟಾ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಆ ಸರ್ವರ್ ಒಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದಾ? ಎಂದು ಅನುಮಾನ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಳು.
ಇದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾದರೂ, ನಿರ್ವಾಣ ಟೆಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ತಾನು ಬಯಸಿದ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದಿದ್ದನೇ? ಅಥವಾ ಅವನು ಆ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗಿದ್ದನೇ? ಇದು ಬಗೆಹರಿಯದ ಒಗಟಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಸರ್ಕಾರ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಶೇಷ ತನಿಖಾ ದಳವನ್ನು (SIT) ರಚಿಸಿತು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೇಘನಾಳನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ಅವರ ಮೇಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ಸುಳ್ಳು ಕೇಸ್ ಗಳನ್ನು ವಾಪಸ್ ಪಡೆಯಲಾಯಿತು.
ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಆಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ಅವನ ಹಳೆಯ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಈಗಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದು ಒಂಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನೂರಾರು ಪತ್ರಗಳು ಬಂದು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಕುಟುಂಬದವರು ಬರೆದ ಪತ್ರಗಳು. ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ನಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡಿದಿರಿ, ದೇವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಿ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಅನಂತ್ ನ ಫೋಟೋ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದ. ಗೆಳೆಯಾ, ನಿನ್ನ ಸಾವು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.
ಆದರೆ ಹೋರಾಟ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟ ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಕಂಪನಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಹೂಡಿಕೆದಾರರು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಹೊರಗಿದ್ದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥನಿಗೆ ಈಗ ಹೊಸ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇತ್ತು. ಅವನು ಕೇವಲ ಹ್ಯಾಕರ್ ಆಗಿ ಉಳಿಯುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ೩೪೨ ಮೂಕ ಆತ್ಮಗಳ ದನಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಮೇಘನಾ ಸಿದ್ದಾರ್ಥನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫೈಲ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ್, ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮನ ಪರ್ಸನಲ್ ಕ್ಲೌಡ್ ಅಕೌಂಟ್ ಅನ್ನು ಅನಂತ್ ಹ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆ ಡೇಟಾ ಈಗ ಡಿಕೋಡ್ ಆಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಿಸ್ಟ್ ಇದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಫೈಲ್ ಅನ್ನು ಟೇಬಲ್ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು.
ಏನು ಲಿಸ್ಟ್ ಅದು? ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಕೇಳಿದ.
ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಕಲ್ಕಿ ಫೇಸ್-೨. ವಿಕ್ರಮ್ ವರ್ಮ ಕೇವಲ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಮುಂಬೈ, ಸಿಂಗಾಪುರ ಮತ್ತು ದುಬೈನಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹ ಸೀಕ್ರೆಟ್ ಲ್ಯಾಬ್ ಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು... ಮೇಘನಾ ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಿಡಿ ಮತ್ತೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು. ಹಾಗಾದ್ರೆ ನಾವು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದು ಬರೀ ಒಂದು ಕದನ ಮಾತ್ರ. ಯುದ್ಧ ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿ ಇದೆ ಎಂದ. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ. ಕತ್ತಲ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಆತ್ಮಗಳಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡವು. ಅವನು ಮೇಘನಾಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, ತಯಾರಿ ಮಾಡ್ಕೋ ಮೇಘನಾ. ನಾವು ಮುಂಬೈಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀವಿ ಎಂದ.
ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಹೊಸ ತಿರುವು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಮಾಯೆಯ ಜಾಲವನ್ನು ಅವರು ಒಂದೇ ಕತ್ತೇಟಿಗೆ ಕಡಿದು ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಅದರ ಒಂದು ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಮುರಿದಿದ್ದರು. ಮೋಕ್ಷದ ಹಾದಿ ಇನ್ನೂ ದೂರವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವರು ಒಂಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯ ಅವರ ಜೊತೆಗಿತ್ತು.
ಎಐ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಚಿಕ್ಕವರಿರುವಾಗ ಈಗ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ಆದರೆ ಅಂದಿನ ದಿನಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಕತೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಓದಿ ರೋಮಾಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಮತ್ತದೇ ರೀತಿಯ ರೋಚಕ ಅನುಭವ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಸೀರೀಸ್ ಗಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯಬಾರದೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಇಂದಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಜನರೇಷನ್ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯರ ನಡುವೆ ಕಂದಕ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
