ನೋಕಿಯಾ 1100 ಕೇವಲ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಯಂತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ತಾಯಿಯ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ರಹಸ್ಯ ಸಂದೇಶಗಳ ರವಾನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮ, ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದ ತಂದೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಪ್ರತೀಕ. ಇಂದಿನ ಫೋನ್ಗಳು ಸಾವಿರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ನೋಕಿಯಾ 1100 ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಒಂದೇ ಕೆಲಸ ಅಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದನ್ನು ಇಂದಿನ ಯಾವ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ ಕೂಡ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಕೀಲಿ ಕೈ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.
ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮಾದರಿಗಳು ಬಂದು ಹೋಗಿರಬಹುದು. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ಗಳ ಅಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರಿದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದಿರುವ ಏಕೈಕ ಹೆಸರು ನೋಕಿಯಾ 1100. ಇದು ಕೇವಲ ಕರೆ ಮಾಡುವ ಒಂದು ಯಂತ್ರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಇದು ಸರಳತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಪೀಳಿಗೆಯ ಪಾಲಿಗೆ ಇದೊಂದು ಮೌನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿದರೆ, ಎದೆಯೊಡೆದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಗಾಜು ಪುಡಿಯಾಯಿತೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಬಾಯಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಂದು ನೋಕಿಯಾ 1100 ಕೈಯಿಂದ ಬಿದ್ದರೆ ಅದೊಂದು ತಮಾಷೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಫೋನ್ ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಕವರ್ ಒಂದು ಕಡೆ, ಕೀಪ್ಯಾಡ್ ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ಬ್ಯಾಟರಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅಚ್ಚರಿ ಎಂದರೆ, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೂಡಿಸಿ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಫೋನ್ ನಗುತ್ತಾ ಮರುಜೀವ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಫೋನ್ ಬಿದ್ದಾಗ ಒಡೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಂದಿನ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳು ಬಿದ್ದಷ್ಟೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಫೋನ್ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು.
ನೋಕಿಯಾ 1100 ಫೋನ್ನ ಈ ಅಸಮಾನ್ಯ ಬಾಳಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಡಗಿತ್ತು. ಅದು ಬಿದ್ದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಆಘಾತವು ಫೋನ್ನ ಒಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮದರ್ಬೋರ್ಡ್ಗೆ ತಲುಪದಂತೆ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇಂದಿನ ಫೋನ್ಗಳಂತೆ ಬಿರುಸಾದ ಗಾಜು ಅಥವಾ ಲೋಹದ ಬದಲಿಗೆ, ಆಘಾತವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಅನ್ನು ಇದರಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿತ್ತು. ಫೋನ್ ಬಿದ್ದಾಗ ಅದರ ಭಾಗಗಳು ಬೇರ್ಪಡುವ ಮೂಲಕ ಆಘಾತದ ರಭಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಎಷ್ಟೇ ಬಾರಿ ಬಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಫೋನ್ನ ಮತ್ತೊಂದು ದಂತಕಥೆಯೆಂದರೆ ಅದರ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಾಳಿಕೆ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪವರ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಇಲ್ಲದೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಭಯಪಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದು. ಆದರೆ ಅಂದು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು. ಚಾರ್ಜರ್ ಎಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹುಡುಕಾಡುವಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಅದರ ಚಾರ್ಜ್ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಫೋನ್, ಆ ಕಾಲದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿಮಾನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಚಾರ್ಜಿಂಗ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಹುಡುಕುವ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದ ಆ ದಿನಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ನೆಮ್ಮದಿಯ ದಿನಗಳಾಗಿದ್ದವು.
ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಪರದೆಯ ಒಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಕ್ ಗೇಮ್ ಇಂದಿನ ಯಾವ ಹೈ-ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಗೇಮ್ಗಳಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಹಾವು, ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡುವ ಸಣ್ಣ ಚುಕ್ಕೆಗಳು ಇಷ್ಟೇ ಅದರ ಪ್ರಪಂಚ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಆಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಏಕಾಗ್ರತೆ, ಸ್ನೇಕ್ ತನ್ನದೇ ಬಾಲಕ್ಕೆ ಕಚ್ಚದಂತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಂತ್ರ, ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮೊಬೈಲ್ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಕೋರ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಪೈಪೋಟಿ ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸಿತ್ತು. ಶಾಲೆಯ ಬೆಂಚ್ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣದವರೆಗೆ ಈ ಆಟ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಆಪ್ತ ಗೆಳೆಯನಾಗಿತ್ತು.
ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಕರೆಂಟ್ ಹೋದಾಗ ಇಡೀ ಊರಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರುತ್ತಿದ್ದುದು ಇದೇ ಫೋನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ಪುಟ್ಟ ಟಾರ್ಚ್. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೀಲಿ ಹುಡುಕಲು, ರಾತ್ರಿ ಹೊಲಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಯಿಸಲು ಹೋಗುವ ರೈತನಿಗೆ, ಅಥವಾ ಹಾಸಿಗೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳಿ ಹೋದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೂ ಆ ಟಾರ್ಚ್ ಬೆಳಕು ಸಂಜೀವಿನಿಯಂತಿತ್ತು. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್ಗಳು ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ಫ್ಲ್ಯಾಶ್ಲೈಟ್ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು.
ಇನ್ನೊಂದು ಮರೆಯಲಾಗದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿನ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಕಂಪೋಸರ್. ಇಂದಿನಂತೆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಅಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಸಣ್ಣ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ರಿಂಗ್ಟೋನ್ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಸರಿಗಮಪದನಿಸ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವೇಗವನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ, ಸಿನಿಮಾ ಹಾಡುಗಳ ಟ್ಯೂನ್ ಅನ್ನು ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ರಿಂಗ್ಟೋನ್ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಇದು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಇಂದಿನ ಟಚ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವುದು ಆ ಬಟನ್ಗಳನ್ನು ಒತ್ತುವ ಸ್ಪರ್ಶ ಸುಖವನ್ನು. ನೋಕಿಯಾ 1100 ಕೀಪ್ಯಾಡ್ ಎಷ್ಟು ಜನಸ್ನೇಹಿಯಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಜೇಬಿನ ಒಳಗೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ, ಫೋನ್ ನೋಡದೆಯೇ ಮೆಸೇಜ್ ಟೈಪ್ ಮಾಡುವ ಪರಿಣತಿ ಅಂದಿನ ಯುವಜನತೆಗೆ ಇತ್ತು. ಸಿಲಿಕಾನ್ ಬಟನ್ಗಳ ಮೃದುತ್ವ ಮತ್ತು ಅದು ಪ್ರೆಸ್ ಆದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದ, ಟೈಪಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಒಂದು ಕಲೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಪರ್ಶದ ಅನುಭವ ಇಂದಿನ ಗಾಜಿನ ಪರದೆಗಳಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಗೌಪ್ಯತೆ ಅಥವಾ ಪ್ರೈವೆಸಿ ಬಗ್ಗೆ ಅಂದು ಯಾರಿಗೂ ಚಿಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಇಲ್ಲದ, ಲೊಕೇಶನ್ ಟ್ರ್ಯಾಕಿಂಗ್ ಇಲ್ಲದ, ಆ್ಯಪ್ಗಳ ಹಾವಳಿ ಇಲ್ಲದ ಆ ಫೋನ್ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿತ್ತು. ಡಿಜಿಟಲ್ ಅರೆಸ್ಟ್, ಹ್ಯಾಕಿಂಗ್, ವೈರಸ್ ದಾಳಿಗಳ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಸ್ವಚ್ಛಂದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಅದು. ಯಾರೋ ಕಳುಹಿಸಿದ ಸಂದೇಶಕ್ಕೆ ಬ್ಲೂ ಟಿಕ್ ಬಂತೆ ಎಂದು ಕಾಯುವ ಆತಂಕವಿರಲಿಲ್ಲ, ಲಾಸ್ಟ್ ಸೀನ್ ನೋಡುವ ಗೀಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಬೆಸೆಯುತ್ತಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಫೋನ್ನ ವಿನ್ಯಾಸ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿತ್ತು. ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಆನ್ ಕವರ್ಗಳು ಎಂಬ ಸೌಲಭ್ಯವಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಫೋನ್ನ ಮೇಲಿನ ಕವರ್ ಅನ್ನು ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಸೋಮವಾರ ಕೆಂಪು, ಮಂಗಳವಾರ ನೀಲಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿದಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ಫೋನ್ನ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಫೋನ್ ಆದರೂ, ಅದು ದಿನಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಅಂದಿನ ಫ್ಯಾಷನ್ ಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
ಧೂಳು, ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲು ಎನ್ನದೆ ರೈತನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ, ಮೇಸ್ತ್ರಿಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ, ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ದಣಿವರಿಯದೆ ದುಡಿಯುವ ಗುಣ ಇದರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಇದರ ಸಿಲಿಕಾನ್ ಕೀಪ್ಯಾಡ್ಗಳು ಕೇವಲ ಒತ್ತುವ ಗುಂಡಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಧೂಳು ಒಳ ಹೋಗದಂತೆ ತಡೆಯುವ ರಕ್ಷಾ ಕವಚಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಸುಮಾರು 25 ಕೋಟಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾರಾಟವಾದ ಈ ಫೋನ್, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಕೇವಲ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೂ ದಕ್ಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು.
ನೋಕಿಯಾ 1100 ಕೇವಲ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಯಂತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ತಾಯಿಯ ನಂಬಿಕೆ, ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ರಹಸ್ಯ ಸಂದೇಶಗಳ ರವಾನೆಯ ಮಾಧ್ಯಮ, ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಹಿಡಿದ ತಂದೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಪ್ರತೀಕ. ಇಂದಿನ ಫೋನ್ಗಳು ಸಾವಿರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ನೋಕಿಯಾ 1100 ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಒಂದೇ ಕೆಲಸ ಅಂದರೆ ನಂಬಿಕೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದನ್ನು ಇಂದಿನ ಯಾವ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ ಕೂಡ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವ ಕೀಲಿ ಕೈ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
