ಕಳೆದುಹೋದವನ ಕಥೆ
ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ
ಕಾಲಚಕ್ರವು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಉರುಳುತ್ತದೆ.
ದಿನಾಂಕ: ಅಕ್ಟೋಬರ್ 10, 2020.
ಸ್ಥಳ: ಬೆಂಗಳೂರು ಹೊರವಲಯದ ಒಂದು ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಪ್ರದೇಶ.
ಅಂದೂ ಕೂಡ ಇಂದಿನಂತೆಯೇ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಗರದ ಜಗಮಗಿಸುವ ದೀಪಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದ ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯೇ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಹಳೆಯ ಗೋದಾಮಿನಂತಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡದ ಮುಂದೆ ಐದು ಜನ ಯುವಕರು ನಡುಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಹರಿದಿದ್ದವು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿತ್ತು. ಅವರಾರೂ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರುವ ದಿನಗೂಲಿ ನೌಕರರ ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಅನಾಥರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ವಿಕ್ರಮ್.
ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಬಿ.ಎಸ್ಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ಅತ್ಯಂತ ಬಡತನದ ಹಿನ್ನೆಲೆ. ತಾಯಿ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಪರೇಷನ್ಗೆ ಐವತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಬೇಕಿತ್ತು. ಸಾಲ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಸೋತಿದ್ದ. ಕೊನೆಗೆ ಪೇಪರ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಜಾಹೀರಾತು ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಳೆತಂದಿತ್ತು. "ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ವಾರಕ್ಕೆ 50,000 ರೂಪಾಯಿ ಸಂಭಾವನೆ" ಎಂಬ ಸಾಲು ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ದೇವರ ವರದಂತೆ ಕಂಡಿತ್ತು.
ಆ ಗೋದಾಮಿನ ಶಟರ್ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರಿತು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಅವನು ಇಂದಿನ ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯಂತೆ ಹೈಟೆಕ್ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕಲೆ ಆದ ಬಿಳಿ ಕೋಟ್ ಮತ್ತು ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವನ ಹೆಸರು ದಾಮೋದರ್. ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ್ ರುದ್ರನ ಬಲಗೈ ಬಂಟ.
"ಎಲ್ಲರೂ ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ. ಶಬ್ದ ಮಾಡಬೇಡಿ," ಎಂದು ಅವನು ಗದರಿದ.
ಆ ಐದು ಜನ ಯುವಕರು ಹೆದರುತ್ತಲೇ ಒಳ ಹೋದರು. ಒಳಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ರಾಸಾಯನಿಕ ವಾಸನೆ ಹರಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ವೈಯರ್ಗಳು ಹಾವಿನಂತೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಐದು ಹಳೆಯ ದಂತ ವೈದ್ಯರ ಕುರ್ಚಿಗಳಿದ್ದವು. ಆ ಕುರ್ಚಿಗಳ ಮೇಲೆ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. "ಸರ್, ಇದು ಏನು ಟೆಸ್ಟ್? ರಕ್ತ ತಗೋತೀರಾ ಅಥವಾ ಕಿಡ್ನಿ ಏನಾದರೂ..." ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ದಾಮೋದರ್ ವಿಕ್ರಮ್ ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. "ಇಲ್ಲಪ್ಪ, ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಲೀಪ್ ಸ್ಟಡಿ (ನಿದ್ದೆಯ ಪ್ರಯೋಗ). ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಹೆಡ್ಫೋನ್ ಹಾಕ್ತೀವಿ. ನೀವು ಮಲಗಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ ಅಂತ ನಾವು ನೋಡ್ತೀವಿ. ಅಷ್ಟೇ. ಒಂದು ವಾರ ಆದ್ಮೇಲೆ ದುಡ್ಡು ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ," ಎಂದನು.
ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ದಾಮೋದರ್ ನಿಸ್ಸೀಮನಾಗಿದ್ದ. ಆ ಮುಗ್ಧ ಯುವಕರಿಗೆ ನ್ಯೂರೋಸೈನ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಧಗಾಳಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅವರ ಬಾಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮುಖವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಆ ಕೋಣೆಯ ಹಿಂದಿನ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಡೆದು ಬಂದ. ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ್ ರುದ್ರ. ಆದರೆ 2025ರ ರುದ್ರನಿಗೂ, 2020ರ ರುದ್ರನಿಗೂ ಬಹಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಆಗ ಅವನಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಆಕರ್ಷಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೂದಲು ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಕಪ್ಪು ವರ್ತುಲಗಳಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಅವನು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನೊಬ್ಬ ಹುಚ್ಚು ವಿಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.
ರುದ್ರ ನೇರವಾಗಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿರಿಂಜ್ ಇತ್ತು. "ದಾಮೋದರ್, ಇವನ ಮೆದುಳಿನ ತರಂಗಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಇವನನ್ನೇ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಜೀರೋ (Subject Zero) ಆಗಿ ಬಳಸೋಣ," ಎಂದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಗಾಬರಿಯಿಂದ, "ಸರ್, ನೀವು ಸ್ಲೀಪ್ ಸ್ಟಡಿ ಅಂದ್ರಿ... ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಯಾಕೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ರುದ್ರ ನಗಲಿಲ್ಲ. "ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗು. ಇದು ವಿಟಮಿನ್ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್, ನಿನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಬರಲಿ ಎಂದು." ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ.
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ತಲೆ ಭಾರವಾಯಿತು. ಅವನ ದೇಹ ಮರಗಟ್ಟಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು. ಅವನು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅತ್ತಿತ್ತ ಹೊರಳಿಸಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದ. ಆಗ ರುದ್ರ ಒಂದು ಲೋಹದ ಟ್ರೇ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಅದರಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಡ್ರಿಲ್ ಮಷಿನ್ ಮತ್ತು ಐದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಚಿಪ್ಗಳು ಇದ್ದವು. ಅವು ಇಂದಿನ ನ್ಯೂರೋಲಿಂಕ್ ಚಿಪ್ಗಳಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಒರಟಾಗಿದ್ದವು.
"ದಾಮೋದರ್, ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಆನ್ ಮಾಡು. ಇದು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮೈಂಡ್ ಹೈವ್ (Mind Hive), ಫೇಸ್ 1, ಪ್ರಯೋಗ 1. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರ ಮೆದುಳನ್ನು ಕ್ಲೌಡ್ ಸರ್ವರ್ಗೆ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ," ಎಂದು ರುದ್ರ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ಹೇಳಿದ.
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಕಿರುಚಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ರುದ್ರ ಡ್ರಿಲ್ ಮಷಿನ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಅದರ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದ ಆ ಗೋದಾಮಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ. 'ಅಮ್ಮ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಔಷಧಿ ತರಲು ಹೋದೆ, ಆದರೆ ನಾನೇ ರೋಗಿಯಾದೆ' ಎಂದುಕೊಂಡ.
ರುದ್ರ ಯಾವುದೇ ಅರಿವಳಿಕೆ (Anesthesia) ಕೊಡದೆ, ಕೇವಲ ಸ್ನಾಯುಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡದಂತೆ ಮಾಡುವ ಇಂಜೆಕ್ಷನ್ ಕೊಟ್ಟು, ನೇರವಾಗಿ ತಲೆಬುರುಡೆಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸೀಳಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ನೋವು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ನೋವು ನರಕಯಾತನೆಯಂತಿತ್ತು. ಡ್ರಿಲ್ ಮಷಿನ್ ಶಬ್ದ ಅವನ ಕಿವಿಯ ತಮಟೆ ಒಡೆಯುವಂತಿತ್ತು.
ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಆಪರೇಷನ್ ಮುಗಿಯಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತಲೆಗೆ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಸುತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ರುದ್ರ ಒಂದು ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಕ್ರಮ್ ತಲೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಎಂಟರ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತಿದ.
ತಕ್ಷಣ ವಿಕ್ರಮ್ ದೇಹ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾದಂತೆ ನಡುಗಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಬಿಳಿಚಿಕೊಂಡವು.
"ಕನೆಕ್ಷನ್ ಸಕ್ಸಸ್!" ಎಂದು ರುದ್ರ ಕೂಗಿದ. "ದಾಮೋದರ್, ನೋಡು ಇಲ್ಲಿ! ಡೇಟಾ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಫರ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಇವನ ಮೆದುಳು ಈಗ ನಮ್ಮ ಸರ್ವರ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದೆ."
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯ ಬದಲು, ನೂರಾರು ಬಣ್ಣದ ಗೆರೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಧ್ವನಿಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ರೇಡಿಯೋ ಸ್ಟೇಷನ್ ಬದಲಿಸಿದಾಗ ಬರುವ ಕರ್ಕಶ ಶಬ್ದದಂತೆ ಅವನ ತಲೆ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು.
'ನನ್ನ ಹೆಸರು ವಿಕ್ರಮ್... ನನ್ನ ಹೆಸರು ವಿಕ್ರಮ್...' ಎಂದು ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಆದರೆ ಆ ಆಲೋಚನೆ ಅವನಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬದಲಿಗೆ, "ಸಿಸ್ಟಮ್ ಆನ್ಲೈನ್. ವೇಯ್ಟಿಂಗ್ ಫಾರ್ ಕಮಾಂಡ್" ಎಂಬ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಧ್ವನಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿತು.
ರುದ್ರ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಏನೋ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ. ವಿಕ್ರಮ್ ಬಲಗೈ ತಾನಾಗಿಯೇ ಮೇಲೆ ಏರಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅವನಿಗೆ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿತ್ತು.
"ಅದ್ಭುತ!" ರುದ್ರ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದ. "ಇವನು ಈಗ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ, ಇವನು ಒಂದು ಬಯೋಲಾಜಿಕಲ್ ರೋಬೋಟ್. ಇವನಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಲ್ಲ, ಸುಸ್ತಾಗಲ್ಲ, ನೋವಾಗಲ್ಲ. ದಾಮೋದರ್, ಇವನ ಮೆದುಳಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು 200% ಗೆ ಏರಿಸು (Overclock). ಎಷ್ಟು ತಡೆಯುತ್ತಾನೆ ನೋಡೋಣ."
"ಸರ್, 200% ಆದರೆ ಮೆದುಳು ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದು..." ಎಂದು ದಾಮೋದರ್ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ.
"ಸುಟ್ಟು ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ. ಇವನು ಕೇವಲ ಹಾರ್ಡ್ವೇರ್. ನಾವು ಇನ್ನೊಂದು ಬಾಡಿ ತರೋಣ. ಇವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರೋದು ಬರೀ 50,000 ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ವಾ?" ಎಂದು ರುದ್ರ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದ.
ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಮೋಸ ಹೋಗಿರುವುದು ಅರಿವಾಯಿತು. ತಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹೊರಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ರಕ್ತ ಮಿಶ್ರಿತ ಕಣ್ಣೀರು ಕೆಳಗೆ ಜಾರಿತು.
ಆ ರಾತ್ರಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಇತರ ನಾಲ್ಕು ಯುವಕರು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಮೆದುಳುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಅವರು ಮಾತನಾಡದೆಯೇ ಒಬ್ಬರ ನೋವನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕತ್ತಲ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ, ಆ ಐದು ಜನರ ಮೆದುಳುಗಳು ಸೇರಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು. ಅದು ನೋವಿನ ಭಾಷೆ.
ಅವರಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಹೆಚ್ಚು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ. 'ನಾನು ಸತ್ತರೂ ಸರಿ, ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಾಲದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಬ್ಬನು ಬಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆಗ ಈ ರಾಕ್ಷಸ ರುದ್ರನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.'
ಆದರೆ ಪಾಪ ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ತನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಬರುವವನು ಇನ್ನೂ ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅವನ ಹೆಸರು ಆರ್ಯನ್ ಎಂದು.
ವರ್ತಮಾನಕ್ಕೆ ಮರಳೋಣ.
2025ರ ನ್ಯೂರೋಟೆಕ್ ಲ್ಯಾಬ್.
ಆರ್ಯನ್ ಆಪರೇಷನ್ ಥಿಯೇಟರ್ನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ. ಡಾಕ್ಟರ್ ರುದ್ರ ಅದೇ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಆದರೆ ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಸುಧಾರಿತ ಚಿಪ್ ಒಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದ. ಆರ್ಯನ್ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮೆದುಳಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಮಸುಕಾದ ಸಿಗ್ನಲ್ ಕೇಳಿಸಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕೂಗು. ಆದರೆ ಆ ಕೂಗು ಆರ್ಯನ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ರುದ್ರ ಸರ್ಜಿಕಲ್ ರೋಬೋಟ್ ಅನ್ನು ಆನ್ ಮಾಡಿದ. ಇತಿಹಾಸ ಮರುಕಳಿಸಲು ಸಜ್ಜಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಆಟದ ನಿಯಮಗಳು ಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದವು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು
ಇನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳಿಲ್ಲ.
ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್, ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಸ್ಟೋರಿ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತವಾಗಿ ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ.
